"Abimle sık sık göz göze geldik. Her defasında bir şey çaktı gözlerinde: Yenilgimi evimin odaları bilmesin. İyi beslenen, geleceği parlak çocuklarımın ve sevmek nedir bilmediği için beni tüm kalbiyle sevdiğini sanan küçük kalpli karımın dolaştığı, geçmişi silinmiş yeni hayatımın parlak, gösterişli eşyasıyla döşeli evimin duvarları hayatımı daralttığı için pişmansam da; faydası yok; ellerimle koyduğum bu güçlü sınırları artık aşamam.
Ben de, hayata çaldığımız maya tutmadı abicim dedim gözlerimle. Güzel olacağından emin olduğumuz günlerin gelip bizi bulacağına inandığımız hayatımızı yarıladık çoktan. Güzel olacağından emin olduğumuz günler bizi bulmadı. Ama korkma, sırrını vermem evinin odalarına."