Şefika Çakırlı
@_bebika
Dünyadaki bütün kitapları okumak için hayatın çok kısa olması beni üzüyor
Klasik bir verdon kitabı.keyifle okuduğum bir yazar.akıcı üslubuyla ve dozunda betimlemeleriyle asla sizi sıkmıyor.konu bir çok açıdan yön değiştiriyor.karakterlerin hepsinden tek tek şüphe duymanızı sağlıyor ve sonunda sürpriz bir isim çıkıyor.ben alışkın olduğum için şok olmadım.ve evet suçlular belli ama yinede sonuç olarak tatmin olmadığım bi son oldu.biri para için cinayet işliyor diğeri yanılgısının üzerini örtmek için. büyük resme bakınca olayın en tepesinde spesifik bir isim görmedim.ama genel olarak merak uyandırıcı akan bir kitap
Reklam
Aslında en iyi inceleme ve açıklama kitabın sonunda yapılmış.kahramanlar çocuk fakat kitap çocuk kitabı değil.iyiler,kötüler,akıllılar,güçsüzler siyah beyaz gri hepsini ayırt edebiliyorsunuz okurken.toplumu bi arada nizam içerisinde tutan,ya da onları ayrıştırıp ahlaki ve toplumsal kurallardan uzak kendi küçük kolonisini kurmaya çalışan,birleştirici ve ayrıştırıcı herşey isim ve nesnelerle simgeselleştirilmiş.kitabın son sözünü okuduğunuz zaman ne okuduğunuzu anlıyorsunuz,taşlar yerine oturuyor.kendi haline,başsız bırakılan toplumun iyi ve düzen içerisinde yaşamak varken nasıl kötü ve barbarlığı seçtiğinin,işlerine geldiğini yaptığının resmidir bu kitap.yazara katılıyorum.Bebek de olsanız yetişkinde olsanız iyilik ve kötülük tohumu ruhunuzda ekilidir.uyuyordur.ve siz hangisini beslerseniz o kazanır.
Ben bu defa inceleme yazmak istemedim.eserin edebi ,felsefi derinliğiyle yada diliyle ilgili uzun uzadıya yazmamın anlamı yok.zaten o kadar derine inecek kelime dağarcığımda yok. bir çok okur çok detaylı bir şekilde yazmış.sadece duygusal ve basit bir kaç cümleyle benimde hayatıma dokunan sevgili arkadaşım Martin Eden’a veda etmek istedim
“Sevgili Martin Eden.Murphy kanunlarını bilir misin?hepimizin hayatında en az bir kez yaşadığı ama isim koyamadığı durumlar vardır .mesela bir şeyi ne kadar istersen iste bazen olmaz ama vazgeçtiğin anda gelir bulur seni.sen insanların uçmasını beklediği bir balıktın.ama senin dünyan okyanuslardı.küçücük,cılız bir balıkken tüm gücünle,azminle,inancınla bata çıka okyanusun efendisi oldun.seni görmeyen,görmezden gelen herkesi ışığınla kör ettin.beyninin açlığını kitaplarla öyle bir doyurdun ki akabinde o burjuvaların davet ettiği hiç bir ziyafet sofrası seni tatmin etmedi.seni görünce yüzünü çevirenler sonrasında iki kelam etmek için olanca yüzsüzlükleriyle eğilip büküldü önünde.aslında sen kimseden intikam almak istemedin.ama evren senin intikamını alırken sen artık vazgeçmiştin.ruhun,kalbin,bedenin,tüm maneviyatın dünyadaki vazifesini tamamladı.bütün okurların içini titrettin.açtın,uykusuzdun,rehinciye gide gele yolları aşındırdın.çok çabaladın.açken seni görmeyenler sonra sofralarına çağırdığında tek bi noktada takılı kalmıştın.evet…sen o hikayeleri zaten yazmıştın.”
