Yani insan aşağıların aşağısı haline de gelebilir, meleklerle de yarışabilir. Önemli olan hangi özü beslediğiniz ya da toplumsal şartların hangi özün beslenmesine müsait olduğudur.
Bencillik artınca, egoizm artınca iyilik azaldı. Hodbin insanlar, kendilerini sevmeye başladılar. Bu en kolayıdır ve içgüdüseldir aslında ; her insan kendisini beğenir ve sever ama herkes ben deyince ötekine olan yaklaşım azaldı. Halbuki kalbin kendisinden başkasını sevmeye ihtiyacı var. Oysa zenginlik kalp içindir. İnsanın sevilmeye ihtiyacı var. Hani şarkıda geçiyor ya, “ sevmek mi güzel sevilmek mi?” Diye. Kendinizi severseniz o size sadece bir ihtiras olarak dönüyor.