Kerime Çolak
@_kerimecolak
cbütf
İzmir
90 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
‘Müthiş’ bir kitaptı.
Başı, sonu, karakterleri, kurgusu hepsi özenle düşünülmüş; sanki her bir karakter için yıllarca araştırma yapılmış gibiydi. Okuduğum en iyi bilim kurgu kitaptı diyebilirim belki de. Bu yazarın okuduğum ilk kitabıydı ama böyle maceraya atılmak istediğim zamanlarda ilk arayacağım yazar olacak kendisi eminim.
Bir solukta okuduğum nadir kitaplardan oldu. Fazla akıcı sürükleyici ve merakınızı hep zinde tutan bir şeyler vardı.
Gerçekten bazı olaylarda, o kopuş ve başlangıç noktalarında o tadı damağımda hissettim. Çokça durup durup konuları, zamanları bağdaştırmaya, her şeyi yerli yerine oturtmaya çalıştım. Çok keyif alarak bir çırpıda okuyuverdim kitabı.
Konusunu iki cümleyle özetlesem ve her şey okumanıza kalsa daha iyi olur: Dr. Parsons geçmişten geleceğe, bazı amaçlarla, birileri tarafından getirilir ve olaylar gelişmeye başlar. Parsons’la birlikte olayları kavramaya, yapbozun parçalarını yerleştirmeye çalışacaksınız.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ruhunuz var, kalbiniz var, aşık olabiliyorsunuz ama siz birer klonsunuz ve tek amacınız organlarınızı korumak ve zamanı geldiğinde onları insanlığa sunmak. Böylesi bir dünya. Üremeye, gelecekle ilgili hayaller kurmaya, istediğiniz mesleği yapmaya bile hakkınız yok.! Ve sizi oluşturanlar da diğer klonlardan daha iyi şartları size sunmuş olmalarıyla övünüyorlar, ölecek olmanız kimsenin umrunda değil çünkü sizi yaratmaları-her ne kadar ruhunuz, duygularınız olsa da- istediği zaman öldürebilmeleri demek onlar için. İnsanlık için üretildiniz ve ne yazık ki insanların gözünde organdan başka bir şey değilsiniz…
Teknik kısma bakarsak: tamamen bilim kurgu türüne ait olan bir konuyu yazar roman ve anı tarzında yazmış. Kitap akıcıydı fakat anı tarzında olduğu için ortalarına kadar gelişme bölümüne giremedi diyebilirim, son bölümündeyse ana karakterlerle beraber öfkelendim, hayal kırıklığına uğradım, heyecanlandım… Belki de giriş kısmının bu kadar uzun olması karakterlerle bu kadar çok bağ kurmama yardımcı olmuştur bilemiyorum.
Bir salgın; ama bildiğimiz türden değil.
Kim düşüncelerini mantıksız bulur ki? Kim ben deliyim der? Müphem olansa kimin ABUK kimin normal olduğu.
Çokça derin düşüncelere girdiğim bir romandı. Sorguladım ve bir yandan da okuduklarım beni sorguladı sanki. Kafamın içinde çok da derinlere gömmediğim fikirlerle tekrar tekrar karşılaştırdı beni Afşin Kum’un kaleminden dökülenler. Büyülendiğim paragraflar oldu. Bu yazarla tanıştığım için kendimi şanslı sayıyorum.
Kitabın konusuna gelirsek öyle bir dünyanın içindeyiz ki zihinden zihine bulaşan bi delilik salgını var, insanlar çeşitli tedbirler almışlar ve bu hastalığa yakalananların yaptıklarına abuklama demişler. İlginç bir konu, korkunç bir toplum, içinden çıkılması imkansız gibi görünen bir felaket… Merak uyandıran, çeşitli çözüm teorileri ürettiren, bazı yerlerde de ‘bu gerçekten böyle mi?’ diye sorgulatan bir roman oldu benim için. Gayet güzeldi sonuna kadar heyecanla okudum. Tek bir eleştirim olması gerekirse; bazı yerlerde o hayal evrenine giremedi, konunun beni içine alamadığı yerler oldu. Ama çok beğenerek okudum ve yazarla tanıştığım için çok mutluyum. 
Afşin Kum 
Sıcak Kafa
Afşin Kum Sıcak Kafa
Tek avuntum, bundan sonra biraz olsun yüzünün gülmüş olma ümidini taşıyor olmam Zeze.
Ne kadar çok çocuk aklına sahip değilsen, o kadar da çocuk saflığın ve iyiliğin vardı senin. Çocukluğunu okuduk ama Zeze’nin dünyasına hiçbir zaman tam anlamıyla giremedik. Top oynayacağın, bisiklete bineceğin, sadece; arkadaşların annelerinden izin alamadı diye tasalanacağın dönemde sen ailenin dertleri için anlayış gösteren bir çocuktun. Bu pis dünyada, kendini kötü ilan edecek kadar saftın. O kalbin içinde yer almak isteyecek çok insan var Zeze.
İçimi ısıtan, sımsıcak bir hikaye… Masumiyetin şekil bulmuş hali Zeze. Yaşadıklarına üzüldüğüm; başkalarına kızdığım sırada, bir cümlenle içimi ısıttın. Senin yanında kendimi dünyanın en kötü insanı gibi hissettim desem çok da yanlış olmaz.
Kesinlikle severek okuyabileceğimiz, gayet akıcı bir dil.
Keyifle okumalar.
Resmen kalbime işledi. İşlerken de bazen ağladım bazen tebessüm ettim bolca da ‘yaşadım’. Acılarını resmen kalbimde yaşadım. Onların hikayeleri, onların mücadeleleri, masumiyetleri… “Ama hayır bu da olmasın artık” dediğim kaç yer olmuştur kim bilir. Youqing ve Fengxia sizinle kurduğum bağ tamamen ayrı bir yerde ve hep de öyle kalacak gibi. Yaşamayı doğum ve ölüm arasındaki olaylar zinciri sanıyoruz. Aslında yaşamak, ne bir şeylerin arasında ne de bir şeylerin sonunda ya da başında. Tamamen anda yaşıyoruz ve her anımız öncesi ve sonrasıyla kenetli. Bir zincirin halkaları misali. İşte tam da bu yüzden herhangi bi anı önemsiz sayamayız. Fugui (ana karakter) de yaşamını tüm halkalarıyla birlikte anlatıyor ve başına gelen onca şeye rağmen ‘yaşıyor’. Çok duygulu bir yaşamdı gerçekten, çok etkilendiğim bir eserdi. Ruhumda kendilerine yer buldu her bir karakter ve ben de her biriyle birlikte birer bakış açısı kazandım sanki. 
Yu Hua 
Yaşamak
Yu Hua Yaşamak