Reşat Nuri' nin kendinin aksine hiç beğenmediğim kitabıdır.
Baş karakter duygusuz, umursamaz ve tembel bir insan. Zengin bir aileden gelmesine rağmen konakta çıkan yangın, savaş gibi durumlarla çalışıp ekmeğini kazanmak zorunda kalıyor. Ancak çalışmak yerine dilencilik yapmayı tercih ediyor. Bu kadar duygusuz ve boşuna yaşayan, hayat gayesi olmayan bir karakterin baş karakter olarak ele alınması ve bu karaktere sahip insan güzellemesinin yapılması beni rahatsız etti. Romanda boğucu bir atmosfer hakim. Kitapta "Ahlaki değerler hep paraya satılır, her tarafta ahlaksızlık var ve iyi insan yok " düşüncesi hakim. Sadece insanı kötü düşünmeye itiyor. Açıkçası okurken çok bunaldım.