"İyi olmak insanın doğasıyla uyumlu olmasıdır," diye cevap verdi. "Başkalarıyla uyumlu olmaya çalışınca uyumsuzluk baş gösterir. Bir insanın yaşamındaki en önemli şey kendi yaşamıdır.
Sonra birden sağır oldum. Sesim de kısıldı. Herhalde çok bağırdığım içindi bu. Önümdeki yol dalgalanıyor, ağaçlar devriliyor, evler yıkılıyordu. O korkunç sessizlik içinde, bazen gökyüzünde bulutların hortum hortum birbirine girdiklerini, bazen de herkesin ağzı yüzü oynadığı halde seslerinin hiç çıkmadığını görüyordum.
Gerçek mutluluk,yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır.
Şu hayatta insanı en çok üzen ve yoran şeylerden birinin değer verdiğimiz ve sevdiğimiz bir insanı hayatımızda tutmaya çalışmak olduğunu düşünüyorum. Biliriz ki, bizim çabamız olmazsa o kişi hayatımızdan gidecektir, biz bir şeyler yapmayı bıraktığımız anda, tüm bağlar çözülecektir. Bundan öyle korkarız ki, var gücümüzle çabalarız. Ama bir süre sonra bu tek taraflı çaba, bizi dayanılmaz bir iç sızının pençesine sürükler.