Olumsuz düşünmeye başlarsan işin içine acı, şiddet ve nefret girmeye başlar. Bunlar uyum içinde yaşayabilmek için yeryüzünden silmemiz gereken şeyler. Başkalarının da bunu idrak etmesi gerekir, yoksa hayatlarının sonuna kadar savaşmak zorunda kalacaklar.
Unutmayın: Halk uzun süre ıstırap çekebilir ama her şeyin bir sonu vardır. Nihayetinde halk kitleleri bir canavara dönüşebilir. İşin o noktaya varmasına izin vermeyin.
"Karın, gökyüzünü tersyüz edilmiş bir papatya tarlasına çevirdiği; ayazın insanın anılarını bile üşüttüğü; kuşların bulutlardan pencere pervazlarına indiği; evlerin çocuklara dar, yaşlılara bir yaz ikindisi kadar geniş geldiği; yolların insanın boğazına düğümler attığı; sokak lambalarının yalnızlığı, telgraf tellerinin ayrılığı ışıttığı; ölülerin dönüp bıraktıkları boşluklara oturduğu; zamanın bacalardan iplik ince süzülüp gittiği; seslerin beyaza, suskunluğun darala darala acıya kestiği; kapıların içe bakmaktan iyice karardığı; her şeyin umutsuz bir bakış gibi boşlukta asılı kaldığı bir dünyaydı..."