osman
@abelincoln
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bartmann, Hitler iktidara geldiği yılda 8 yaşındaydı. Hiçbir zaman Nazi Partisi üyesi olmamış. 1941 yılında, 17 yaşında bir fırıncı kalfasıyken askere çağrılır. Rusya'nın steplerinde "İvan"a karşı haberci olarak mücadele etmiş. Rusya macerası Ukrayna'da son bulmuş ve -İngikizlerin Fransa'ya çıkartma yaptığı vakit" Fransa'ya gönderilmiş. Ardından memleketine kısa bir süreliğine döndükten sonra Rusya'ya geri çağrılmış. Yoldaşları birer birer düşer ve en nihayetinde kendisi de akciğerine saplanan bir şarapnel parçasıyla tahliye edilmek zorunda kalır, şanslıdır ki diğer dostları gibi bir çıkmazın içindeyken yaralanmaz da tahliyesi gerçekleşir. Ardından rütbeler alan Bartmann bir Hitlerjunker taburuna eğitim vermeye başlar. Savaş alaya kadar ulaşır. Aynı günlerde Berlin, İngiliz uçaklarının attığı yanıcı bombalarla alevler içinde yaniyordur. Savunma durumuna geçen alayın yüksek rütbeli subayları fazla dayanamaz ve ortalıktan kaybolurlar. 80 kadar acemi erin bulunduğu alaydaki en rütbeli isim, astsubay çavuş olan Bartmann'dır. Bartman geri çekilir, yanısıra taburunun büyük çoğunluğunu da kaybeder. En nihayetinde inzibat ekibi(savaştan kaçanları idama mahkum eden alman birliği) tarafından yakalanırlar ve sıcak çatışmanın olduğu bölgeye geri yollanırlar. Nihayetinde İvan'lar o hattı da ele geçirir. Geri çekilirken bir grup yüksek rütbeli subayla karşılaşır ve bir takım olaylardan sonra esir düşerler. Tek kişilik hücrelere konulan 50-60 kadar adam işkence, soygun ve açlıkla 3 gün kadar geçirir. İçlerinden bir Yarbay durumdan şikayetçi olur ve polonyalıların boşalttığı bir toplama kampına gönderilirler. Nihayetinde 1945 yılında esaret altına giren Bartmann 1948 yılında salıverilir.
Gelgelelim İkinci Dünya Savaşı'nda tarafların tutumuna. Daha önceden okuduğum 
İnsan Olmak İstedim aldı
İnsan Olmak İstedim aldı
Çırılçıplak bir hâlde yataklarımızın ucunda dikildiler - bu, son on günlerini yalnızca korku ve tükenmişlikle geçen iki asker için büyüleyici bir manzaraydı.
"Ruslar çok geçmeden burada olacaklar. Eğer sığınmacıların bize anlattıkları hikayeler doğruysa, pek çok kez tecavüze uğrayacağız," dedi Ute, onu yatakların arasına doğru yönlendirmek için kardeşinin elini tutarken. "Eğer hamile kalacaksak çocuklarımızın Rus olmalarını istemiyoruz."
Amerika'da orta halli bir ailede doğan Auster, "Paramız çok değildi ama her zaman vardı" diyerek başlıyor. Bu ilerideki hayatının tezat bir durumu. Hayatı boyunca girip çıktığı geçici işlerde çalışıp sadece yazmak isteyen bir adam. Aslında bizim uzaktan bakıp gıpta edeceğimiz bir hayat hikayesi var.
Liseyi bitirir bitirmez(diploma törenine dahi katılmadan) bütün birikimiyle Avrupa'ya gitmiş ve birkaç ülkeyi gezme şansı bulmuş. Paris onun için bambaşka bir yer olarak kalmış. Tanıştığı insanların benzersiz hayat hikayelerini biriktirdiği birçok anısı olmuş. Avrupa tatilinde dilini de oldukça geliştirmiş ve hayatının uzun bir bölümünde Fransızcadan çeviriler yaparak para kazanmış.
Kendi başını alıp gitmenin doruklarına ulaşmış. Fakat kendi başınalığın o sisli güzelliğinden çok ceremesini çektiği, sıkı bağlantıları olmasına rağmen zor ayakta kaldığını anlatıyor. Beş parasızken evlenme kararı alıyor ve eşiyle birlikte siparişle çeviri işleriyle uğraşıyor. Geçinecek kadar kazanırken aynı zamanda geçinecek kadar yazı da yazabiliyor. İçsel geçinim.
Bir süre sonra New York'un merkezinden uzaklaşıp bir kasabaya yerleşmelerine rağmen geçinmek çok zorlaşıyor. Sonunda parasızlıktan delirme kıvamına gelip "Action Baseball" adında iskambil kağıtlarıyla oynanan kendi yarattığı bir oyunu satmak için kapı kapı görüşme ayarlıyor. Her yolu deneyip hiçbir sonuç alamayınca ortada kalıyor. New York sanat galerisinden gelen bir bağışla hayata tutunmaya çalışıyor. Parasızlık sonunda aileyi de dağıtıyor.
Öykünün(otobiyografik roman) başında söylediği gibi "Para her zaman son sözü söyler". Para, ebeveynlerini boşayan tek yargıçtı. Öykü dememim sebebi de bunun bize tatlı bir öykü gibi gelmesi. Aksine bir ölüm-kalım savaşı. Belki de insanı tatmin eden özgürlük değil savaşmaktır.
