Hiçbir şeyi yoktu artık, ne bir kuruş parası, ne de bir lokma ekmeği kalmıştı: Böyle yersiz yurtsuz, karayelden korunacak bir kovuk bile bulamadan yollarda ne edecekti acaba?
"Acaba ne zaman buradan ayrılacağız, diye düşündü.
Yarın tabii. Tekne gelince.
İlginç ama adadan ayrılmak istemiyordu... Kıyıya, küçük evine, bütün o sıkıntıların arasına dönmek zor geliyordu ona. Açık pencereden kayalara çarpan dalgaların sesini duyuyordu, şu anda akşamüstünden daha gürültülüydü deniz. Rüzgâr çıkmıştı ve giderek de şiddetleniyordu.
Huzurlu bir ses. Huzurlu bir yer, diye düşündü. Adanın en iyi yanı, bir kez geldin mi, daha ileri gidemiyorsun... Bu her şeyin sonu demek...
Birden adadan asla ayrılmak istemediğini anladı."
Reklam
Bugün camilere, meyhanelere, sokaklara dolup insanlara hatalarını ikaz etmeye kalksak acaba başımıza neler gelir… Bizi kim dinler?
Acaba hiç kendim olmuş muydum? Hiç kendimiz olduk mu?
Reklam
Reklam