Dilimde sabah keyfiyle yeni bir umut türküsü
Kar yağmış dağlara, bozulmamış ütüsü
Rahvan atlar gibi ırgalanan gökyüzü
Gözlerimi kamaştırsa da geleceğim sana
Şimdilik bağlayıcı bir takvim sorma bana
- Ihlamurlar çiçek açtığı zaman.
Bahaettin Karakoç
Bahaettin KarakoçOnlar ne yaptı?Şiir
Bir sabah güneşiyle beraber açtı yapraklarını.
Sergiledi tüm güzelliğini gösterdi onlara canlılığını.
Onlar ne yaptı?
Yaktılar tüm yapraklarını.🪔
Firkatnâme
Bir şeb ki hicrin ile yine bağrım odlara,
Düştü gönül, perîşân olup kaldı yâdlara.
Gittin; ardından ömrümün iklîmi güz oldu,
Yaprak yaprak döküldü hayâlim murâdlara.
Bir sen değildin aslında kaybolan ufkumda,
Sensiz ben de karıştım unutulmuş diyârlara.
Her dem adınla açtı içimde bin eski yara,
Merhem diye uzandım yetişilmez bahârlara.
Deryâ misâli coşsa da gözlerimde hasret,
Ermedi bir damlası sen diye kurak çöllere.
Mecnûn'a sordum aşkı; dedi: "Yol budur ey dil,
Vuslat bir anlık ziyâdır, aşk mahkûm yıllara."
Ben derdimi geceye, gece sessizliğe verdi,
Sessizlik aldı götürdü cevapsız suallere.
Bir gün olur da dönersen bil ki değişen yok;
Hâlâ adın yazılıdır gönlümdeki taşlara.
Lâkin ne sen eskisisin, ne ben o eski ben;
Zaman da secde etmiş geri dönmez kararlara.
Ey yâr, ayrılık sandığın şey yalnız mesâfe değil,
İnsan bazen en çok severken düşer firkatlere.
Dün bir hastam bana alışılmışın dışında bir hediye vermek istedi. Bir eşarptan bohça yapmıştı ve bohçasını açtı annesinin eski bir fotoğraftı içindeki fotoğraftakinin annesi olduğunu söyledi ve gözleri doldu.Yaklaşık yetmiş yaşındaydı ve annesini hiç hatırlamıyordu o çocukken ölmüş hafızasında ona dair kalan tek şey, yılların sararttığı bu fotoğraftı. Her zaman bu fotoğrafla dertleştiğini anlattı bana.Fotoğrafı uzatırken, öldükten sonra bir çekmecede unutulmasından ya da bir gün fark edilmeden çöpe atılmasından korktuğunu söyledi. Bu yüzden onu bana emanet etmek istiyordu. Kabul etmekle etmemek arasında kaldım. Çünkü bazen bir fotoğraf yalnızca bir fotoğraf değildir zannımca bir insanın bütün geçmişini, özlemini ve hatırasını taşır. Böyle bir emaneti almak, büyük bir sorumluluk gibi geldi.Yakınlarına vermesinin daha doğru olacağını söyledim. O ise onların kıymet vermeyebileceğini düşündüğünü anlattı. Odamda gördüğü eski fotoğraflarımı ve yıllardır sakladığım kameramı hatırlatarak, “Sen bunu saklamaz mısın?” diye sordu. O an hem onurlandım hem de derinden hüzünlendim. Bir insanın, hayatının en kıymetli hatıralarından birini size emanet etmek istemesi tarifsiz bir güven duygusu. Ama aynı zamanda, ölümü düşünerek eşyalarını ve anılarını yerli yerine koymaya çalışması da insanın kalbine dokunuyor.Fotoğrafı elime aldığımda uzun süre baktım. Kadının yüzünde tarif edemediğim bir hüzün vardı; sanki objektife değil de uzaklarda bıraktığı bir zamana bakıyordu. Belki de beni etkileyen yalnızca fotoğraf değildi. Bir annenin silikleşen hatırası, bir evladın onu unutmak istemeyişi ve bir gün herkesin geride yalnızca birkaç fotoğraf bırakacak olmasıydı.
Şimdilik fotoğraf bende değil. Ama o an, hafızamda çoktan yerini aldı. Bazı emanetler ele değil, insanın kalbine bırakılıyor. Bu
.
Canım, geçmez sandığım
Günler mi açtı aramızı
Ne umdum ne gördü gözlerim
Bu dokunduğum sen değilsin
Unutamam dedin
Yalan mı söyledin
Ben böyle pare pare
Zehir oldu yediğim içtiğim
Reva mı ettiğin
Aynı son aynı hikaye
Bırak beni bırak gideyim
Durmam, yabancı ellerin
Kimlerle açtın aramızı
Ne umdum ne gördü gözlerim
Bu dokunduğum sen değilsin
Unutamam dedin
Yalan mı söyledin
Ben böyle pare pare
Zehir oldu yediğim içtiğim
Reva mı ettiğin
Aynı son aynı hikaye
Bırak beni bırak gideyim
.