Puan vermedi
"Ey nefsim! Deme: 'Zaman değişmiş, asır başkalaşmış, herkes dünyaya dalmış, hayata perestiş eder. Derd-i maişetle sarhoştur.' Çünkü ölüm değişmiyor. Firak, bekaya kalbolup başkalaşmıyor. Acz-i beşerî, fakr-ı insanî değişmiyor, ziyadeleşiyor. Beşer yolculuğu kesilmiyor, sürat peyda ediyor..
Said Nursi'nin Siyaset Teorisi veya İslam Siyaset Düşüncesinde ReformAli Ağcakulu · Çıra Yayınları · 01 okunma
Her tanışmayı bir ayrılma say. /796. İnceleme
Bitti.
Bir kitabı bitirmiş gibi değil de dostlar sofrasında yemek yemiş gibiyim şimdi. Ve uzun zamandır böylesi güzel bir yemek yememiştim. Hiç bu kadar güzel insanı aynı kitapta görmemiştim. Bazı güzellikler vardır anlatamazsın, hangi cümleyi kursan eksik, hangi benzetmeyi yapsan yetersiz kalır. Yalnız insanlar mı, çocukluğumdan bildiğim mekânlara da gittim: “Kastamonu’dayız. Kalenin yamaçlarında, Ali Emre’nin doğup büyüdüğü ahşap ev. Uzakta, Dönüp Bakınca, Şarki, Yangın, Afife, Tay Huylu Gelinler ve Lirik Kızlar Konağı gibi o unutulmaz şiirlerin kaynağı.”
Öyle bir “hız ve haz” çağında yaşıyoruz ki biraz durup nefes almaya, etrafımızdaki güzellikleri görmeye vaktimiz kalmıyor. Dur! diyor İbrahim Tenekeci, yürüyerek varacağın birçok yere koşar adım yetişemezsin. 
Cahit Zarifoğlu düşüyor aklıma, “Bir ömür boyu koşarsın, yetiştiğin sadece nasibindir.” Çok da acele etmemeli, lezzetini ala ala, dost meclislerinden geçerek, şiir gibi kitaplardan içerek ilerlemeli. Tam da öyle bir arayıştaydı ruhum. Hani derler ya, “İlaç gibi geldin,” 
İbrahim Tenekeci, 
Hak Sahipleri onun on iki yıl boyunca bir klasörde biriktirdiği yazılarından oluşuyor. Bir insanın hayatına on iki yılda ne kadar güzel insan sığabilirse o kadar sığmış. Nasıl güzel yaşanırsa on iki yıl, öyle güzel yaşanmış!
“... dünyanın en iyi tarafı, bir gün bitecek olmasıdır.”
Daha kapağı açar açmaz 
Ahmet Hamdi Tanpınar çıkıyor karşıma, “Günün birinde, kendimi, edebiyattan başka bir işe yaramaz buldum,” diyor Yaşar Nabi’ye yazdığı bir mektupta. İşe yaradığı konuda en iyisi olduğunu bilmeden… “Dün annemin mezarına gittim. Kar yağıyordu.” İki cümle ile yerle bir ediyor Ahmet Kekeç, annemiz bize kar yağsa dayanamazdı değil mi? Oysa annesizlik de bir kar, yitiren kim varsa ağustosun sıcağında dahi yağıyor üzerine. Koşsaydım yetişirdim, diyor
Cahit Zarifoğlu düşüyor aklıma, “Bir ömür boyu koşarsın, yetiştiğin sadece nasibindir.” Çok da acele etmemeli, lezzetini ala ala, dost meclislerinden geçerek, şiir gibi kitaplardan içerek ilerlemeli. Tam da öyle bir arayıştaydı ruhum. Hani derler ya, “İlaç gibi geldin,” İbrahim Tenekeci, Hak Sahipleri onun on iki yıl boyunca bir klasörde biriktirdiği yazılarından oluşuyor. Bir insanın hayatına on iki yılda ne kadar güzel insan sığabilirse o kadar sığmış. Nasıl güzel yaşanırsa on iki yıl, öyle güzel yaşanmış!
“... dünyanın en iyi tarafı, bir gün bitecek olmasıdır.”
Daha kapağı açar açmaz Ahmet Hamdi Tanpınar çıkıyor karşıma, “Günün birinde, kendimi, edebiyattan başka bir işe yaramaz buldum,” diyor Yaşar Nabi’ye yazdığı bir mektupta. İşe yaradığı konuda en iyisi olduğunu bilmeden… “Dün annemin mezarına gittim. Kar yağıyordu.” İki cümle ile yerle bir ediyor Ahmet Kekeç, annemiz bize kar yağsa dayanamazdı değil mi? Oysa annesizlik de bir kar, yitiren kim varsa ağustosun sıcağında dahi yağıyor üzerine. Koşsaydım yetişirdim, diyorReklam
İçeriğiyle şu ana kadar beni en çok tatmin eden sayı..Edebiyat
Derginin bu sayısı, sevdiğim yazarlara ve onların sevdiğim eserlerine çok başarılı bir yaklaşım sunduğu için en beğendiğim sayı oldu. Bazı şiirler ve denemeler amatör ve kendini tekrarlıyor hissi verse de yine de genel olarak diğer sayılara göre başarılı diyebilirim. Üstüne katarak gitmiş olduğundan şüphem yok. Popüler kültür kaygısından biraz daha sıyrılmışlarsa ileriki sayılarda çok daha iyi işler ortaya çıkartacaklarından eminim.
… Dergiden Çıkardığım Notlar …
. Frida Kahlo - Özlem Gedizlioğlu .
Frida bütün zıtlıkları ruhunda barındıran, çoğu kadının
gözünde bir fenomene dönüşmeyi başarmış, imrenilecek bir kişilik olmasının yanında; trajik bir hayatın da başrol oyuncusudur.
Altı yaşındayken ayağı ağaç köküne takılıp büyük bir acıyla yere düşen Frida, bu olaydan sonra geçirdiği çocuk felciyle hafif çelimsiz ve topallayan bir kadına dönüşür. ‘Tahta bacak Frida’ lakabıyla acıyla tanışır.
Resimlerine sadece kendini, kendi öz yaşamını yansıtır ve kendini hiçbir zaman sürrealist kabul etmez. Çünkü o bilinçdışı değil tam olarak görüneni yansıtmaktadır.
On dokuz yaşındayken geçirdiği otobüs kazasında hayatında önemli bir dönemdir. Bütün yaşamı korselerle, defalarca tekrarlanacak ameliyatlarla geçer fakat o hiçbir zaman yatağa hapsolmaz. Ölüm döşeğinde yataklara düştüğünde bile yataktan çıkması yasak olduğundan kendi sergisinin açılışına yatağa bağlı olarak gider.
Diego Rivera ile çalkantılı bir aşk serüveni geçirir. Biseksüel bir kimliğe de sahip olan Frida, kadınlarla bile Rivera’yı aldatır fakat ömrü boyunca ondan vazgeçemez. Aralarındaki mektuplaşmalar fazlasıyla edebidir.
. Kadınlık Çıkmazı - Feyza ALTUN .
Kadın olmanın acımasız gerçeklerini muhteşem bir şekilde gözler önüne sermiş avukatımız. Şahane de bir kalemi olduğunu öğrenmiş oldum bu yazı vesilesiyle.
KafkaOkur - Sayı 4 (Mart - Nisan 2015)KafkaOkur Dergisi · Kafka Okur Dergisi Yayınları · 2015583 okunma
İçimizdeki Şeytan, Türk edebiyatının ve Sabahattin Ali'nin kült eserlerinden bir tanesi. Bu kitabı ilk duyduğumda kitabın ismiyle ilgili yorumum farklı olmuştu, bir sosyal grup içerisindeki bir bireyin gruba ihanetleriyle ilgili olabileceğini düşündüm. Ekipteki 'hain, ikiyüzlü kişi' tarzında. Bunu bir arkadaşımla paylaştığımda, "Hayır, kitap gerçekten de içimizdeki şeytanla ilgili." diye bir karşılık almıştım ve o zaman daha çok çekmişti dikkatimi. Aklıma doğrudan Freud'un id, ego ve süperego kavramları gelmişti. Kitabı okudukça da güç kazanan bir düşünce oldu bu.
Kitapta ağırlıklı olarak Ömer ve Macide'nin iç dünyalarını, ilişki dinamiklerini ve kişiliklerini hâkim bakış açısı ile inceliyoruz. Doğru/yanlış sınırı çizmeden, ahlak bekçiliği yapmadan, anlatıldığı gibi sakince anlamaya çalışıyoruz. Ömer karakterinin 'dürtüsel' biri olduğunu söylemek yanlış olmaz keza bu dürtüselliğin Macide'ye ve kendisine de zarar verdiğini kitabın sonunda yine Ömer'in ağzından duyuyoruz. Bu kavramlar ve psikoloji bilimindeki yerleri destan niteliğinde uzun ve önemli kavramlar. Her insan dürtüsellik taşır ve değeri/iyilik-kötülük cetveli bunu ne kadar yönetebildiğiyle görülür bir nebze. Yani işin dürüstçesi, dürtüleri düşünüldüğünde vahşi doğadaki hayvanlardan pek de fark barındırmayan insanoğlu bu dürtüleri yerinde ve dozunda kullanabilmesiyle ayrışıyor diğer türlerden. Bana kalırsa kitap bir çırpıda okunup bitirilecek, olayların merkez olduğu bir romandan ibaret değil. Aksine anlayarak, durarak, sindirerek, sabırla okunduğu takdirde değer kazanan bir kitap. Olaylar fikirlerden daha geri planda kalmış bile diyebilirim kendimce. Çok vurucu, çarpıcı bir olay silsilesi bulunmamakla beraber kişinin felsefi dünyasına zenginlik katacak kadar yoğun tartışmalar barındırıyor bünyesinde.
Yaptığı
Üçüncü Sır
Puan vermedi
"Şu hadsiz kâinâtı şenlendiren, bilmüşâhede (gözle görünen), rahmettir. Ve bu karanlıklı mevcûdâtı ışıklandıran, bilbedâhe (açıkça), yine rahmettir. Ve bu hadsiz ihtiyâcât içinde yuvarlanan mahlûkâtı terbiye eden, bilbedâhe, yine rahmettir. Ve, bir ağacın bütün hey’etiyle (yapısıyla) meyvesine müteveccih (yönelen) olduğu gibi, bütün kâinâtı insana müteveccih eden ve her tarafta ona baktıran ve muâvenetine (yardımına) koşturan, bilbedâhe, rahmettir. Ve bu hadsiz fezâyı ve boş ve hâlî âlemi dolduran, nurlandıran ve şenlendiren, bilmüşâhede, rahmettir. Ve bu fânî insanı ebede namzet eden ve ezelî ve ebedî bir Zâta muhâtab ve dost yapan, bilbedâhe, rahmettir."
Ey insan, madem rahmet böyle kuvvetli ve cazibedar ve sevimli ve mededkâr bir hakikat-ı mahbubedir. "Bismillahirrahmanirrahîm" de, o hakikata yapış ve vahşet-i mutlakadan ve hadsiz ihtiyacatın elemlerinden kurtul ve o Sultan-ı Ezel ve Ebed'in tahtına yanaş ve o rahmetin şefkatıyla ve şefaatıyla ve şuaatıyla o Sultan'a muhatab ve halil ve dost ol!
Evet kâinatın enva'ını hikmet dairesinde insanın etrafında toplayıp bütün hacatına kemal-i intizam ve inayet ile koşturmak, bilbedahe iki haletten birisidir: Ya kâinatın herbir nev'i kendi kendine insanı tanıyor, ona itaat ediyor, muavenetine koşuyor. -Bu ise yüz derece akıldan uzak olduğu gibi, çok muhalâtı intac ediyor. İnsan gibi bir âciz-i mutlakta, en kuvvetli bir Sultan-ı Mutlak'ın kudreti bulunmak lâzım geliyor.- Veyahut bu kâinatın perdesi arkasında bir Kadîr-i Mutlak'ın ilmi ile bu muavenet oluyor. Demek kâinatın enva'ı, insanı tanıyor değil; belki insanı bilen ve tanıyan, merhamet eden bir zâtın tanımasının ve bilmesinin delilleridir.
Ey insan! Aklını başına al. Hiç mümkün müdür ki: Bütün enva'-ı mahlukatı sana müteveccihen muavenet ellerini uzattıran ve senin
London'la barışma kitabım·339 syf.·İnceleme
7/10
2026 23. kitabı
Yıldız Gezegeninde biraz London bilinç akışı hayaleti istasyonunda...
Bu adamla (sonsuza kadar) barışma kitabım bile diyebilirim. Demir Ökçe'de bir o kadar etkileyici ve kendinden gururla söz ettirmeyi başarmış bir kitaptı. Hatta duruşlu bir kitaptı. Şimdi ise bu kitap için de aynı şeyi söylemem mümkün. Tabi konular farklı lakin ben ilerlemesinde hiç oflayıp puflamadan sürdürdüm. Hem de yoğun olmama rağmen. Siz anlayın gerisini. Ha belki başka bir okura o kadar da değillerden gelebilir bunun hepimiz farkındayız zaten tonlamalar hepimizde değişmekte. Ama şunu söyleyebilirim ki, London çok dik duruşlu ve sözlerini hiç eğmeden pat pat pat vuran biri. Böyle yazarlar oldukça az sayıda diye biliyorum. Bu halde bu kalemle bu kadar sıkmadan okutmayı başarmak da bir başarı.
İçeriğe bakacak olursak şöyle kitabı komple size okutmadan birazca...;
Temelde yatan, insan bilincinin özgürlüğüdür. Darrell Standing, fiziksel olarak hapishanede ve işkence altında olsa da zihni geçmiş yaşamlarına doğru yolculuk yaparak özgürleşir. Bu durum, London’ın bedenin sınırları ile ruhun sınırsızlığı arasındaki karşıtlığı işlemesine olanak tanır.
Eserde ayrıca: Baskı ve otorite eleştirisi (hapishane sistemi), Reenkarne ve ruhun sürekliliği, İnsanın dayanma gücü gibi temalar birbirini kovalar. Biraz macera hissettim. Sanki böyle gezegen atlıyormuş gibi. London gerçekten çok farklı bir atmosfer kullanıyor romanlarını yazarken. Bu asla yadsınamaz. Reenkarneden insanı avuturken insan bilinciyle yoğurup beraberinde insanın insani acz karakterine bakarak onu bir yola savurması da büyük ilgi ister.
London bu romanında macera anlatımından çok varoluşsal ve metafizik sorulara yönelir. Karakterin birçok savrulduğu ve durdurak bilmeyen bir döngüde döndüğüne şahit kılıyor okurun bilincini de.
Darrell
Reklam
Reklam