Lordaeron'un Kayıp PrensiFantastik
Arthas: Bir Kahramanın Düşüşü
World of Warcraft evrenini bilenler için Arthas Menethil ismi çok şey ifade eder. Ancak bu romanı değerli kılan şey yalnızca Lich King'in hikâyesini anlatması değil; bir kahramanın nasıl yavaş yavaş trajik bir karaktere dönüştüğünü göstermesidir.
Kitapta Arthas'ın çocukluğundan başlayarak prenslik yıllarını, paladin eğitimini, Jaina Proudmoore ile ilişkisini ve Lordaeron'u kurtarmak için verdiği mücadeleyi görüyoruz. Başlangıçta halkını korumak isteyen idealist bir genç olan Arthas, zamanla aldığı kararların ağırlığı altında değişmeye başlıyor.
Özellikle Stratholme olayı ve ardından Northrend'e yaptığı yolculuk, karakterin dönüşümünü adım adım izlememizi sağlıyor. Romanın en güçlü yanı da burada yatıyor: Arthas kötü olduğu için düşmüyor; doğru olduğunu düşündüğü şeyleri yaparken kendini kaybediyor.
Kitabı okurken sık sık şu soruyu sordum:
"Eğer onun yerinde olsaydım farklı davranabilir miydim?"
Bu soru, Arthas'ı sıradan bir kötü karakter olmaktan çıkarıp Warcraft evreninin en unutulmaz figürlerinden biri hâline getiriyor.
Warcraft oyunlarını oynamış olanlar için birçok tanıdık olay özellikle the culling bölümü ve karakterler bulunuyor. Ancak evrene yabancı okuyucular bile güçlü karakter gelişimi ve trajik hikâyesi sayesinde kitaptan keyif alabilir.
Puanım: 8/10
Fantastik edebiyat sevenlere, özellikle de düşüş hikâyeleri ve trajik kahramanları sevenlere kesinlikle tavsiye ederim. Puan kırma sebebim ise önemli kahramanların kendi aralarında yaptığı savaş sekansları oldu bittiye gelmiş bulunmakta.Oysa epik bir savaş bekliyordum aklımda canlandırabileceğim.
Bu yaşamaklar. Nasıl yorucu.
“Her şeyden kaçabilir insan, mutluluğu erteleyebilir, sevinci saklayabilir, uykuyu öteleyebilir, nefreti dizginleyip kıskançlığı perdeleyebilir ama acıyı öteleyemez; yalnızca gerçekten bıçağın keseceği, kırığın hissedileceği zamanı görmeniz, duyumsamanız, seyretmeniz yeterlidir. Kan akar, kalp kırılır, acısı olabildiğince heybetli şekilde yaşanır. Yaşayacağım acılardan emin, yürüyordum.” s.112
Acılara yürüyor korkmuyorum, korkmuyorsun, korkmuyorlar..
“Kaybedenler her zaman kaybediyor. Bu masada kazanan yok. İki kaybeden bir kazanan etmiyor. Ben niye kaybettim, bilmiyorum. Kaybetmiş hissediyorum.” s.119
Bu his bazen insanın yakasını asla bırakmıyor. Orada öylece broş ya da kravat gibi duruyor.
“Kalabalıktan sıyrılıyorum, kalabalığı sevmiyorum. İnsanlardan olabildiğince çabuk kurtulmaya çalışıyorum. Ayaklarımın üzerinde durmalıyım. Hiç kimseye muhtaç olmamalıyım. Ne maddi ne de manevi.” s.90
Hepimizin yegane arzusu bu di mi ama? Sonra da ne kadar yalnızım diye hayıflanmak da bizlerin eseri.
“Yürüyorum. İnsanların etrafımdan akıp geçtiğini görüyorum. İnsanlar var; nefes alıyorlar, konuşuyorlar, adım atıyorlar, görüyorlar, bir amaç uğruna savruluyorlar. Bir şeylerin etrafında pervane olup ömürlerini tüketmekte beis görmüyorlar. İnsanlar var; acılarıyla, sevinçleri ve adını koyamadıkları duygularıyla varlıklarını anlamlandırmaya çalışıyorlar. Bir dünya düşlüyorlar; o dünyayı yaşamak için çabalayıp dururken, bir kanat çırpışı kadar zamanda ömürleri geçip gitmiş oluyor. Tahayyül ettikleri dünyayı gerçekleştiremiyorlar. Tahayyül etmek, hayale kanmak yetiyor insanlara.” s.89
“Bazen o duygu gelir, yakama yapışır; her şeyi mahvetme, yok etme, yıkma düşüncesi. Yıllardır içimde büyüyen bir kaçma hadisesi. Nereye, neden, niye, nasıl? Mutlak mecburiyetler dünyasında, farklı bir
Reklam
Othello insan kalbinin en güzel köşesine oturan eserlerden biri oldu benim için özellikle son bölümlerde olayların geri döndürülemez bir noktaya ulaşması ve masumiyetin sevginin ve güvenin bir yalan yüzünden yok olması çok sarsıcıydı.
Benim en çok üzüldüğüm nokta Othello'nun kötü bir insan olmamasıydı. Kıskançlık ve kuşku zihnini öyle yerleşiyor ki sevdiği kadını dinlemek yerine yalanlara inanıyor ve işin en acı yönü gerçeği öğrendiğinde artık her şey için çok geç olur.
Desdemonanayada ayrı çok üzüldüm son anına kadar othelloya karşı sevgisini sadakatini hiç yitirmiyor. Onun çaresizliği kitabın en yürek burkan yanlarından biri oldu bence. Desdemonananin son anları çok acıydı asıl beni yaralayan nokta othello'nun gerçeği öğrendiği andır. Çünkü o anda sadece eşini değil kendi hayatını onurunu ve mutluluğunu da kendi elleriyle yok ettigini fark ediyor okur olarak bizler gerçeği bildiğimiz için onun felakete adım adım yürüdüğünü görmek kahredici bir durumdu.
Emilia doğruları söylemek uğruna hayatını riske atıyor özellikle kocasının suçunu öğrendiğinde sessiz kalmaması çok etkileyiciydi desdemona'ya olan bağlılığı ve vicdanı gerçekten takdir ederdi.
Lago ise kılıçlarla değilde sözleriyle onca hayatı bitirdiğini görmek çok büyük bir yıkım ve sarsıcıydı bir insana olan nefret yüzünden bu kadar şeye insan kalkışır mı diye düşünüyorum demek ki oluyormuş hayatta böyle şeyler othello'yada çok kızıyorum karısına güvenmeyip onun namuslu yaverim dediği lagonun laflaryla hareket ediyor ve sonucun neler olacagini hiç düşünmeden inaniyor yaverine ama sevgi bu değil aşk başta güvenmeyi öğretir bize ders çıkarılmasi gereken bir baş yapıt okunup üzerinde saatlerce belkide günlerce düşünülmesi gereken bir kitap
Gözyaşlarıma hakim olamadım bir türlü ve hıçkıra hıçkıra ağladığım bir
İkinci Cildin Kapanış Değerlendirmesi... :)Alıntı
Puan vermedi·416 syf.·
2026 40. kitabı
Niteliksiz Adam serisinin ilk cildinde toplumsal organizasyon şeması üzerinden kurulan, statü ve rollerinin dağılımı ile meydana gelmiş, Avusturya-Macaristan entelektüel ve aristokratlarının genel bir tasviri üzerinde durduğunu yazmıştım.Bana göre ilk ciltte Musil motivasyonunu büyük ölçüde karakterleri ve dünyalarını kurmaya ayrılmış gibiydi... #304227508
Kimdirler?
Hangi sınıfa aittirler?
Neyi savunurlar?
Hangi ideolojik pozisyonları temsil ederler?
Birbirleriyle ilişkileri nedir?
İkinci ciltte ise anlatının yönü büyük oranda değişiyor. Kahramanlar ampirik düşünce ile tinsel düşünce arasındaki diyalektik gerilimin oluşturduğu bir aporianın içinde hayat buluyor. Ilk andan itibaren klasik roman kültürü anlamında kurgusal bir düzen ve olay örüntüsü olmayan roman ikinci ciltte de aynı disiplini koruyor. Ancak karakterlerin psikolojik kırılma ve içsel çözülme izleri bu ciltte çok daha fazla hissediliyor. Karakter analizi için ise yeni çatlaklar oluşturuyor. Çatlaklardan sızan fikir yansımaları Musil’in kendinden asla emin olmayan, paradokslarla dolu anlatımı ile birleştiğinde; okuyucusunu her cümlenin altını ince bir titizlikle kazımak zorunda bırakıyor.
Ulrich’in karakterler karşısında düşüncesi gerçekten destrüktif mi, yoksa Musil eski anlamlari çözerek okuyucuyu üçüncü bir düşünme biçimi bulmaya mı davet ediyor?!
Bu haliyle Heidegger sevenleri oldukça tatmin edecek bir okuma ki; onun üst üste binen dogmatik katmanları yıkıcı ve yeniden yapıcı diline bir adım yakın diyebilirim. Bir farkla; Musil soyduğu katmanları çıplak bırakarak yerine yeni bir kavram koymazken sorumluluğu tamamen okuyucuya bırakıyor.
ilk ciltte kurulan ideolojik ve toplumsal maskeler ikinci ciltte incelip şeffaflaşiyor. Karakterlerin ilk ciltte kendini
#NergisKokuluYorum
Sonsuza Kadar Mutsuz
“Ama gerçek şuydu ki eğer yeterince iyi ararsanız ve bu yolda ilerlerken hayal kırıklıklarından ölmezseniz, gerçek olan şey orada bir yerdeydi.”
Bazı düğünlerin en güzel yanı, hiç gerçekleşmemesidir.
Sophie Steinbeck için evlilik, babasının kariyeri uğruna ödemesi gereken bir bedeldir. Ta ki Max’in itirazıyla düğün altüst olana kadar. Birlikte yanlış evlilikleri engelleyip para kazanmaya başlayan ikili, zamanla planlarının dışında bir gerçekle yüzleşir. Sophie partnerine aşık olmanın eşiğindeyken, Max geçmişten gelen bir görevle karşı karşıya kalır. Aşkın bir yalan olduğunu kanıtlamaya çalışırken birbirlerine yakalanmaları ise an meselesidir.
Çünkü bazen en doğru cevap, “hayır”dır.
Kitabı o kadar sevdim ki!!! Yazarın kalemini çok seviyorum, bu kitabı da favorilerim arasına girdi Okurken inanılmaz keyif aldığım ve her saniyesine bayıldığım bir kitap oldu. Max ve Sophie’nin hikâyeleri oldukça sıra dışı bir şekilde Sophie’nin düğününde başlıyor Max, tam düğün esnasında itirazcı olarak hikâyeye dâhil oluyor Sophie için hayatının yeni sayfasına ve özgürlüğüne yeni bir adım oluyor ve tekrar karşılaştıklarında ise artık düğünleri sabote etmeye çalışan bir ikili hâline geliyorlar Sophie’nin düğünden sonraki hayatını okumayı çok sevdim. İnanılmaz kendine has bir karakteri vardı enerjik, hazır cevap ve fazlasıyla eğlenceli bir karakterdiÖzellikle ev arkadaşları o kadar renkli ki hikâyeye apayrı bir hava katmışlardı Max’in neden itirazcılığa başladığını ve işin nasıl buralara bir iş gibi geldiğini okumak çok etkileyiciydi. Max ve Sophie’nin diyalogları, aralarındaki çekim ve birlikte itirazcılık yapmaları çok hoştu Max’in ailesiyle olan iletişimi çok tatlıydı, ek olarak Sophie’ye olan yaklaşımları da öyleydi Sophie ve Max’in
Kadının Adı YokEdebiyat
Asırlardır süregelen sorunları çok akıcı bir dille anlatmış Duygu Asena. Fakat bazı yerlerde “kadın” ında güçlü ve birey olduğunu kanıtlamak için yanlış yönlere saptığını da düşündüm kitabı okurken. Bana kalırsa “aldatma” eylemi cinsiyet tanımayan ve herkes için kabul görmesi gereken bir yanlıştır. Erkekler yapıyorsa kadın da yapar tarafından ele alınmış bu durum kitapta. Bu kısma hiç değinmese çok daha güzel olabilirdi diye düşünüyorum. Onun haricinde diğer bahsettiği, alttan alta verdiği mesajların maalesef ki hepsi doğru. Kadının ne kadar değersizleştirildiğini adım adım görüyoruz. Özellikle “statü olarak ne kadar iyi bir yerdeyse o kadar “kötü bir kadın” dır.” etiketlemesi çok yerinde.
Kadının Adı Yok
Kadının Adı YokReklam
Reklam