Kalbe ermeyende söz, çağrı olsa ne yazar!
İmana varmayan yol, tuzak olsa kim bozar?
Sözden tutulur kişi; gönüller ola işi.
Kâzib ile kezzâbın hesabını kim tutar?
Seyyâredir bu gönül; cânı, cihanı aşar.
Beşer oluverende, ağaç önünde şaşar!
Sıdk ile pâk olalım; bu, âşıkların huyudur.
Gözyaşı, Hak’tan bize özlü rahmet suyudur.