Hayatım durma noktasına gelmişti. Soluk alabiliyor, yiyebiliyor, içebiliyor, uyuyabiliyordum. Bunları yapmamak zaten elimde değildi; ama yaşamıyordum çünkü gerçekleştirmeyi mantıklı bulabileceğim hiç bir arzum yoktu.
Canlı olmaktan duyduğum tiksinti öyle büyük, dehşet öyle kudretlidir ki, ne sakinleştiriciler, ne panzehirler, ne merhemler, ne de unutuşlar kâr eder. Uyumaktan bütün varlığımla iğrenirim. Ölmekten bütün varlığımla iğrenirim.
Nahitim, geleceksen gel. Her mektubumda yazdığım gibi sensiz yaşamaya tahammül edemiyorum. Gece gündüz, aklımda fikrimde yalnız sen varsın. Hep seni düşünüyor, her an seni bekliyorum. Yalnız seni sevdiğimden ve yalnız seni seveceğimden başka bir şey düşünme. İyi haberlerini bekler, hasretle gözlerinden öperim sevgilim.