#HüseyinRahmiGürpınar toplumun töresel inanışlarını, aile içinde yaşanan anlaşmazlıkları, körü körüne bağlanılan batıl inanışları, kadın-erkek ilişkilerini ve toplumsal eşitsizliği kendine has mizahi ile anlatan, anlatırken de halkın özgün konuşma biçimini değiştirmeden kullanan Türk edebiyatın değerli yazarlarından biridir.
1924 yılında kaleme aldığı #EfsuncuBaba eserinde de yazar üzerinde sık sık durduğu konuyu yani batıl inancı ve hurafeleri ele almıştır.
Kendi inancına göre hareket eden ve hurafelerin peşinden giden Ebulfazl Enveri Efendi define bulmak isterken Agop ve Kirkor adında iki Ermeni ile karşılaşır. Bu iki kurnazın aradığı melekler olduğuna inanır ve onları evine davet eder. Enveri efendinin anlattıklarından etkilenen kurnazlar ona Efsuncu Baba diye hitap ederler ve böylece bu üçü arasındaki komik define avı başlamış olur...
1950 yılında Yeşilçam'ın unutulmazından Nubar Terziyan'ın ilk rol aldığı film olan bir de sinema uyarlaması mevcuttur. Aklınızda olsun...
Ahmet Mithat Efendi Müşahedat romanı, kendi yazılış serüvenini konu alan, edebiyatımızdaki ilk natüralist ve metinlerarasılık izleri taşıyan en yenilikçi eserlerden biridir.
Yazar Ahmet Mithat Efendi, eserde sadece bir anlatıcı değil, aynı zamanda bizzat romanın başkahramanlarından biridir. Karakterlerle sohbet eder ve olaylara müdahale eder.
Romanda İstanbul’un çeşitli kesimlerinden gelen karakterlerin (Seyyale, Fitnat, Agop ve İhsan Bey) ilişkileri ve yaşadıkları çatışmalar işlenir.
Yazar, çalıştığı gazeteye gitmek için bindiği vapurda, konuşmalarına kulak misafiri olduğu iki kadının (Seyyale ve Fitnat) hikayesini araştırmaya karar verir.
Kadınları takip edip güvenlerini kazanan yazar, onların sıra dışı yaşamlarına ve çevrelerine dahil olur.
Bu süreçte karakterlerin hayatlarını yakından gözlemleyen Ahmet Mithat, toplumsal normları, evlilik kurumunu ve sınıf farklılıklarını eleştirerek şahit olduğu bu olayları bir romana dönüştürür.
Ahmet Mithat Efendi
Reklam
Hüseyin Rahmi Gürpınar’ın Efsuncu Baba kitabını bazen gülerek bazen de üzülerek okudum çünkü insanların uydurulan şeylere körü körüne inanması ve buna kolayca kapılması bana çok ilginç geldi.
Kitapta Agop ve Kirkor adında fakir iki Ermeni genç, Enveri adında efsuncu bir adamla tanışıyor. Enveri bir gömü arıyor ve elindeki bir kitaptaki yönergeleri takip ediyor. Kitapta, hazineyi bulmasına yardım edecek iki meleğin geleceği yazıyor. Enveri de Agop ve Kirkor’u melek sanıyor. Agop ve Kirkor da biraz para kazanırız diye bu oyunu devam ettirip “Evet, biz meleğiz, sana yardım edeceğiz.” diyorlar ve karakterlerimizin macerası böyle başlıyor.
Kitaptaki eski konuşma tarzı çok hoşuma gitti. Bazı kelimeler ve diyaloglar biraz zorlasa da kitap genel olarak oldukça akıcıydı. Ayrıca Hüseyin Rahmi’nin kitabın sonunda yaptığı açıklamayı da çok sevdim. Kitabın vermek istediği mesajı daha iyi anlamamı sağladı.
Bence Efsuncu Baba hem eğlenceli hem düşündürücü bir kitap. Özellikle insanların batıl inançlara nasıl kapıldığını mizahi bir şekilde anlatması çok başarılıydı. Okunması gereken Türk klasiklerinden biri olduğunu düşünüyorum.
Namık Kemal'in 41 sayfalık bu tiyatro eseriyle dinleneyim diye düşünürken, hüzünlere daldığım bir gece geçirmiş oldum.
Yorucu olmayan, akıcı ifadesiyle mesajlarını daha da güçlendiren, sade bir anlatım Namık Kemal.
Vatan Yahut Silistre'den sonra gönderilmiş olduğu sürgünde yazdığı Zavallı Çocuk, 1874'te Güllü Agop Osmanlı Tiyatrosunda sahnelenmiştir.
İbret Gazetesinde yayımlanan "Aile" başlıklı makalesinin temalarını sahneye taşıdığı eserlerinden biridir Zavallı Çocuk.
Vatan sevgisi üzerine yazdığı eserlerle tanınan Namık Kemal; aile yapısı, evlilik ve çocuk yetiştirme konularına da önem veren aydınlardandır.
Zavallı Çocuk adıyla kaleme aldığı bu tiyatro eserinde de 14 yaşındaki Şefika ve 19 yaşındaki Ata'nın hüzünlü aşkına tanık oluyoruz.
Şefika'nın annesi ve babasının rollerinde küçük kızların kendinden yaşça büyük adamlarla evlendirilmesine, bu kızların ailelerini kurtarmak için feda edilmesine yönelik eleştiriler buluyoruz.
Özellikle kızına değer veren, yaşına uygun, sevdiği bir adamla evlenmesini isteyen baba rolü, aile yapısı üzerinde önemli bir örnek sergiliyor. ️
Döneminin en iyi eserlerini veren Namık Kemal'i bu kez de Zavallı Çocuk kitabıyla tavsiye ediyorum.
E Atatürk de boşuna Namık Kemal hayranı olmamış. :)
Tercih edeceklere keyifli okumalar olsun.
Kitap 77 sayfa 10 bölümden oluşan öykü türünde bir eserdir. Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın okuduğum 2. eseriydi. Konusu Efsuncu Baba'nın tılsımlarla, büyülerle İstanbul'daki belirli yerlerde hazine aramaya çıkmasıydı. Bu yolculukta Agop ve Kirkor isminde iki ermeni de yardım etmektedir. Fakat Efsuncu Baba bu iki kişiyi gökten inen meleklerden sanmaktadır. Kitabın son üç sayfasında okuyucuya çeşitli örnekler verilerek bilim, fen ve pozitif bilimler yerine tılsım, büyü, gerçeküstü safsataları tercih etmenin ne kadar saçma bir durum olduğu irdelenmiştir. Hatta bu örnekler verilirken savaşlar yüzünden Fransa'da Emile Zola'nın, Maupassant'ın, Victor Hugo'nun eserlerinin ödül alması gerekirken yasaklandığından bahsedilmiştir. Ayrıca son sayfada Enver Paşa'nın da hayalperestliğinden dolayı Türk toplumunu kurtaracağım derken binlerce askeri şehit etmekle suçlu bulmuştur yazar. 2026 yılında okuduğum en iyi kitaptı.
Baba bırak bu işleri..
Hüseyin Rahmi ile tanışma kitabım olur kendileri.
En son okuduğum Tarık Tufan’ın “Geç Kalan” adlı kitabı melankolisiyle içimi kasvete boğmuşken elime konusundan haberim olmadan bu eğlenceli kitap geliverdi ve zamanlamam harika olmuş!! O kasvetli hava Agop ve Kirkor’la birden dağılıverdi:)
Kahramanlarımız Ebulfazl Enveri nam-ı değer Efsuncu Baba batıl inançları olan, fallarla, büyülerle, efsunlarla, hurafelerle kafayı bozmuş bir adam ve günün birinde iki Ermeni genç olan Agop ve Kirkor’la tanışır. Bu gençler Efsuncu Baba ile tanışmaları sonrasında onun evine yerleşir. Efsuncu baba o kadar hurafelerle meşguldür ki bu iki genci melek sanmıştır, olaylar bu şekilde gelişmeye başlar..
Agop ve Kirkor’un kendine has konuşma üslupları beni oldukça güldürdü ve hep bir tiyatro izlemişim gibi hissettirdi. Güldürdü evet aynı zamanda da güldürürken düşündürdü.
Hurafelerin, batıl inançların, cehaletin insanı ne duruma sokabileceğini güldürürken bize öğretiyor Hüseyin Rahmi. Kitabın sonunda :
“Her insanı, hatta her toplumu hoşlandığı yemle avlarlar. Mesele böyle oltalara tutulmayacak kadar insanlığımızı terbiye edebilmektir.” Derken aslında eleştirisini dile getiriyor. Akıl ve bilimin önemini bir kez daha okura hissettiriyor .
Hüseyin Rahmi’nin diğer kitaplarını çok merak ediyorum ve herkese bu keyifli eseri tavsiye ediyorum.
Kitapla kalın !
Reklam
Reklam