"Ah Harry, çok, çok dikkatli olman gerek. Bela arama, Harry..."
"Ben bela aramıyorum, bela genellikle beni buluyor."
Kimsesiz köşecik, selam sana,
Dinginliğin sığınağı, çalışmanın ve esinin,
Günlerim burada fark etmeksizin
Akıyor mutluluk ve unutuşun koynunda!
Seninim ben: Kirke’nin* utançlı konağını
Tantanalı şölenleri, eğlenceleri, yoldan çıkmaları
Değiştirdim meşelerin barışçıl hışırtısıyla, tarlaların sessizliğiyle
Ve özgür başıboşlukla, düşünmenin yoldaşı.
Seninim ben: Bu karanlık bahçeyi seviyorum
Serinliğiyle, çiçekleriyle,
Bu çayırlığı, kokulu tınazlarla kaplı.
Burada berrak derecikler fundalıklarda şırıldar,
Nereye baksan devingen tablolar:
Şurada iki gölün mavi düzlükleri,
Beyaz balıkçı yelkenlisinin görünüp yittiği,
Onların ardında tepe dizileri, tarla çizgileri,
Uzakta serpiştirilmiş köy evleri.
Nemli kıyılarda yayılan sürüler,
Dumanlı ambarlar, yel değirmenleri;
Her yerde mutluluk ve emek izleri…
Buradayım, boş kaygıların prangasından kurtularak,
Mutluluğu gerçekte bulmayı öğrenmiş olarak,
Yasaya bağımsız bir ruhla tapınmayı,
Eğitimsiz kalabalığın mırıltısına kulak asmamayı,
Yürekten katılmayı utangaç duya
Ve imrenmemeyi yazgısına
Adil olmayan bir yükseklikteki kötünün ya da aptalın.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
1 H`ab-ı gafletden açmayan gözini Göremez şâhid-i bekâ yüzini
2 Bilmez esrâr-ı la'l-i dil-darr
Gözine çekmeyen izi tozinı
3 Bâğ-ı kûyunda verde benzetdüm
İy gözi âhû itlerün izini
Başımıza bela gelmeden 1 gün yaşayamıyoruzAlıntı
"Çürük yiyeceğe benziyor kokusu. Astrofaj normalde bu kadar pis kokmaz. Normalde doğru düzgün bir kokusu olduğu bile söylenemez.”
“Astrofaj canlı. Belki Astrofaj çürüyebiliyordur.”
“Astrofaj çürüyemez,” diyorum. “Nasıl çürüsün – AH, HAYIR! AH, TANRIM! OLAMAZ!”
Rocky tünelinde koşturuyor. “Sorun ne, soru?”
“Hayır, hayır, hayır, hayır...” diyorum, sonuncusunda sesim ciyaklıyor. Kalbim boğazımdan çıkacak gibi atıyor. Sanırım kusacağım. Yüzümü merceğe dayıyorum ve en büyük korkularım gerçeğe dönüyor. “Ah, Tanrım.”
“Sorun ne, soru?!” Rocky’nin sesi normalde bir oktav daha yüksek.
“Taumip. Jeneratörlerde Taumip var.”
GÖKTE MELEK YERDE İNSAN AĞLADI
Hasan Hüseyin’e olan zulümü
Gökte melek yerde insan ağladı
Zulüm etti bir Allah’ın zalimi
Gökte melek yerde insan ağladı
Allah’tan korkmadı kesti elini
Bela bilmedi niye verdi hal(i)ni
Ay tutuldu gün düşürdü nurunu
Gökte melek yerde insan ağladı
Kesik başı orta yere kodular
Ah Hüseyin vah Hüseyin dediler
Siyah saçın al kan ile yudular
Gökte melek yerde insan ağladı
Dedemoğlu bak Yezidin kastine
Askerini almış gelir üstüne
Böyle garez mi olur Ali nesline
Gökte melek yerde insan ağladı
Yaşım yirmi altı.
Sana kırk senedir aşığım.
Hayat kadar berrak,
ölüm kadar karmaşığım.
Yüreğim kirli bir gökyüzü,
sense dolunay...
Ruhunu esir alan sarmaşığım!
Titreşirken kalplerimiz Ankara soğuğunda
nice umut yeşerir gecenin soluğunda.
Biz o bankta oturmuşuz
Kalu Bela'dan beri.
Kaç bahar görmüşüz kim bilir
kaç zemheri...
İlk kez ayın halesine sırnaşığım;
yaşım yirmi altı.
Sana kırk senedir aşığım.
Şimdi başka gökyüzü.
Yüz, göğü gözlüyor; gök, yüzü...
Hazırlan Mahbube;
çünkü hazır yeryüzü!
Şu yollar, şu kaldırım, şu kedi...
Kuşlar bile 'hazırız' dedi.
Bu saatler artık tehlikesiz,
Mahbube uyan!
Varsın olmasın cihanda sesimizi duyan.
Dinleseler sükûnetin vaveylasını
her mecnun bulur elbet Leylasını.
Şimdi tumturaklı hayaller
peşimize takılır.
