kuzgun
@aion
Geleceğe selam ver
27 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çok gecikmiş bir sevgiyim ben
Sadece sevgisizlik değil
Sevmek de canımı acıtıyor.
Reklam
İçimdeki çocuk çok erken dillendi. İlk masalı dinlediğimde, ilk türküyü anladığımda, suların ve ağaçların sesini ilk duyduğumda, geceden ilk korktuğumda yazmaya başladım. O seslerin büyüsüyle, o hikâyelerin ardından hayal hanem akıp gitti. Yalnızlığın ilk kayıtlarıydı o sesler. Hevesin ilk kayıtları. Acıdan korkuya büyümenin ilk kayıtları. Ölüme kadar hep döneceğim o hazineye. En derinlerimde tozlu, yaralı duran biricik yaratıcım o benim.
Taşların üzerine oturdum
Kara taşların, harman yerinde
Bir erken rüyayım samanyolunun salıncağında
Çocuk avuçlarımda ter içinde bir akşam
Elma kokularından bir baş dönmesi gökyüzünde
Yıldızlar ışıktan değil de buluttan yapılmış
Bahçe bir yara kabuğu gibi ıssız soğuk
Annem avludaki kuyudan tanrıya bakıyor
Tanrı bizim evimizi nasıl görecek bu uzaklıktan
Annem tanrıyı görüyor
Çocuklarını kirpiklerinin tomurcuğundan bir bir öptü
Sabaha kadar hepsini yeniden doğuracak
Puhu kuşları babamın son sigarasını bekliyor
Puhu kuşlarının şarkısından başka mutluluğu yok babamın
Arada bir kamyon geçiyor yıldızların içinden
Bir üzün kağnısı ballı güneşli salkımların kokusuyla
Gamzeli uykularımıza sabahları getiriyor
Ben, taşların üzerinde, hiçbir şey bilmeden
Seni sevmeden daha, şiir yazmadan, dünyayı görmeden
İnsanın ölümden korkmasını anlamadan daha
Üzümlerden yıldızlardan elmalardan annemden babamdan
Uzaklara uzaklara bakıyorum.
Nedir öyleyse, peki, susma, nedir, söyle, Samim. Başında hafif bir sallanış olacak. Derin bir nefes alacak. Önüne bakacak.
Şimdi nasıl her hâli gözümün önüne geliyor. Fakat niçin hem istiyorum cevap vermesini, hem de korkuyorum. Çok korkuyorum. Ne söyleyeceğini bildiğin için tabiî, işte ondan korkuyorum. Gayet basit. “İkincilerimize hâkim olduğumuz nispette insanız.” diyecek. Ne kadar çok tekrarlamıştır bunu bana. Ve şöyle bir şeyler de söylemiştir: “Hepimizin ruhumuzda en az bir katil, birkaç hırsız, bir sürü yalancı iftiracı ve sayısız can, mal, ırz düşmanı var. Bunları hapsediyoruz. Yoksa kim adam öldürmez, çalmaz, iftira atmaz, ev bark yıkmaz?” Ve şimdi de ilave edecek: “Niçin ben sana, Meral, sevgilinin içimizdeki hayalinin de bir realite olduğunu yazdım? Niçin seni ben hakikatin içinde sever gibi oldum? Onun zaferini bekliyordum. Karşıma senin birincini teslim alan ikincin çıktı. İğrendim ve kaçtım.”
Meral büzüldü. Ne cevap verecek? “Fakat Samim… zaman zaman öyle… Sen niçin benim bir ânımı ebedîlik boyunca donduruyorsun?” O da soracak bana: “Zaman zaman… Öyleyse niçin bütün insanlar, mahpus imkânlarını zaman zaman salıvererek, zaman zaman katil, zaman zaman hırsız, zaman zaman dolandırıcı olmuyorlar? Aptallıklarına doymasınlar mı?”
Samim’le münakaşa edilmez. Onu yalnız ummadığı bir büyüklük ölçüsü şaşırtır. Hakkın var. Ben birincim pahasına da olsa ikincimi öldürmeliyim, değil mi Samim? -Ben sana böyle bir telkinde bulunamam, Meral. Çünkü artık sen benim için yoksun. Var olabilmen için, belki tamamıyla kendi kendin için de yok olman lazım. Bunu bilmem.
-Fakat ben anlıyorum, Samim. İşte yine boğuluyorum şimdi. Bütün ağırlığım yine üstüme çöktü ve beni eziyor. İçimde bir hamle doğuyor fakat. Kapıyı açıp çıkamadım, ikincimin hürriyetine kavuşamadım, fakat şimdi
Reklam