kuzgun

kuzgun
Geleceğe selam ver
27 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ölrdürdüğüm insanın ardından kesinlikle pişmanlık duymayacak kadar hissizdim. Demek ki, acının da sonuna gelinebiliyormuş. Hissetmemenin başlangıcına varılabiliyormuş. Tek adımda sınır geçilebiliyormuş. Evet, ben gerçeğin kendisiyim. Buna şüphem yoktu çünkü gerçek de böyleydi. Benim gibi. Hissiz ve acımasız.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsanları anlamak zor değil. Hepsinin de doğum izleri gibi karakter izleri var sağlarında sollarında. Biraz dikkatli bakmak yeterli. Haritalara benzerler. Ölçeklerinin nerede yazıldığını bulana kadar korurlar esrarlarını. Sonra bir güneş kadar bilinir hayatları. Sarışınlara benzeyen hayatları. Güzel ama aptal hayatları…
Aile albümünde sevdiğim bir fotoğraf var, o da babamla benim fotoğrafım. Babam bir divanın üstünde uzanmış kitap okuyor, ben de yanına yatmışım. Bir yaşında olmalıyım, mutlu bir halim var; başıma bir şey gelmez, babamla birlikteyim. (…) Babam şimdi neden üzgün, niçin artık benimle konuşmuyor, neden anneme iyi davranmıyor, niçin arada sırada bizi korkutuyor? Resimdeki babam nereye gitti?

kuzgun

, bir kitap okudu
Puan vermedi·84 syf.·
2024 3. kitabı
Jean-Louis Fournier
7.9/10 · 5,2bin okunma
Ev giderek daha fazla sessizliğe gömüldü, herkes ölümün çıt çıkarmadan gelecek adımlarını bekliyordu sanki. Kimse gürültü yapmıyordu. Herkes alçak sesle konuşuyordu. Annem neredeyse bütün gece yanı başımdan ayrılmıyordu. Bense Portuga’yı unutamıyordum. Kahkahalarını. Farklı telaffuzunu. Dışarıdaki cırcır böcekleri bile sakalının hırş, hırş, hırş sesini taklit ediyorlardı. Onu aklımdan çıkaramıyordum. Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey. (Tomaso Albinoni, Chamber Orchestra of Miemo Adagio in G Minor)