Turgut Uyar Şiiri’ni değerlendirenlerin, öteden beri birleştikleri en önemli nokta, Uyar’ın daha ilk şiirlerinde, şiir yaşamı süresince sık sık, inatla işleyeceği kimi izleklerin ipuçlarını verdiğidir. Gitgide yükselen, kendine telaşla değil sabırla bir yatak oyan, kollar salan ve sonunda şiirimizde kalın bir damar oluşturan bir çizgidir kurduğu.
Biz faniler, ortak aldanışlarımızla mayaladığımız mucizelerin su katılmamış birer fiyasko olduğunu göremeyişimiz sayesinde birbirimizin kalbini kazanırız.
Kayıtsızlık dolu bir bağışlayıcılık, mecalsizlikten kaynaklanan bir sükunet, aynı dertten mustarip olmanın getirdiği bir yakınlık insanlara masalsı bir yumuşaklık kazandırmıştı.