Hepimiz hayat denilen kabuğun üzerinde, uçurum kabuğunun üzerinde akrobasi yapar gibi maskeler takarak yaşıyoruz. Kimi zaman nefret ediyor, kimi zaman öfkeleniyor, kimi zaman aşık oluyor, kimi zaman feryat figan ağlıyoruz. Tüm bunlar birer akrobasi ve bizler gitgide hastalandığımızı ve ölüme yaklaştığımızı unutuyoruz.
Bu son olsun mu?"
son bakış,
son bir gülüş
ve son öpücük..."
Biz talep etmeden lütfettiklerini, bizim yaraşamayışımız yüzünden yok etme, bize bahşettiğin güzellikleri ayıp ve kusurlarımız yüzünden kesintiye uğratma.
Okulda derslerine sıkı bir şekilde çalıştığı sürece, ayağında ayakkabı olup olmamasının çok da önemli olmadığını düşünüyordum.
Bir siyeh-çerde civândır
Hüsnü mümtaz-ı cihândır
Aşkı gönlümde nihândır
Bunca dem bunca zamandır
Reklam
Reklam