Kendi kıyıma çekildim, iyileşiyorum
Hayatın hızı kararlarının hızını belirledikçe yanılacaksın.
Yürümeye devam etmek için bazen
Akışa karşı durmak gerekir.
Durmak...
Herkesin çıldırmışcasına koştuğu bir zamanda,
Yürüyebilmenin tek yolu durmaktır.
Kaya tırmanışının albenisi tırmanışta yatıyor; bir kayanın tepesine ulaşıp seviniyorsunuz ama aslında tırmanış hiç bitmesin istiyorsunuz. Tırmanışın gerekçesi tırmanış, şiirin gerekçesinin yazmak olması gibi tıpkı. Olsa olsa kendi içinizdeki bir şeyleri fethediyorsunuz… Yazma edimi şiirin gerekçesini oluşturuyor. Tırmanış da aynı: bir akış olduğunuzun farkına varmak. Akışın amacı akışı devam ettirmek; bir doruk veya ütopya aramak değil akışın içinde kalmak. Yukarı çıkmak değil devamlı akış halinde olmak; akışa devam etmek için yukarı çıkıyorsunuz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bu yaşam gücü, doğumdaki fiziksel bağın kopmasıyla durmaz. Kendinizi onlardan kopuk bile hissetseniz, anne babanızdan size akmaya devam eder. Hem klinik uygulamalarımda hem de kendi yaşamımda yaptığım gözlemlerime göre anne babamızla bağımız serbest şekilde aktığında kendimizi hayatın önümüze getirdiği şeyleri almaya çok daha açık hissederiz.
Anne babamızla bağımız bir yönden bozulduğunda, bizim için mevcut yaşam gücü sınırlıymış gibi hissederiz. Kendimizi engellenmiş ve sıkışmış hissedebiliriz veya âdeta akışa karşı yukarı doğru yüzer gibi hayat akışının dışında hissedebiliriz.
En sonunda acı çekeriz ve nedenini bilmeyiz. Ne var ki iyileşebilmemiz için gerekli kaynaklar içimizdedir. Halâ yaşıyor veya ölmüş olmalarına bakmaksızın, tam şu anda anne babamızla bağı değerlendirerek başlayalım.
Hayata devam et, akışa bırak derler.
Bazı hayatlar ise susarak haykırır:
Hangi hayat?
Akışın amacı akışı devam ettirmek bir doruk veya ütopya aramak değil akışın içinde kalmak. Yukarı çıkmak değil devamlı akış halinde olmak; akışa devam etmek
icin yukarı çıkıyorsunuz.
“Hayatı bir nehrin akışı gibi düşünelim. İster bir salda ister korunaklı bir teknede yol alın… Kimi zaman cennet koylarına düşer yolunuz, kimi zaman sivri kayalıklara vurursunuz. Siz yara bere, kan revan içinde kalsanız da nehir umursamaz, duraklamaz, akmaya devam eder. Ve asla bırakmaz sizi. Er veya geç sizi de içine çekecek, akışa dahil edecektir. Bir sonraki durağın bütün yaralarını iyiletirecek şifalı sular da olabilir.”
