Tatyos’un Kahrı
Son yolcunun adı atilla ilhan’dı
Miyoptu kısa boylu bir adamdı
Dostu yoktu yalnızlığı vardı
Yazı makinasıyla binmişti
Bizimle konuşmaktan çekinmişti
Gözlerini görseniz korkardınız
Polisten kaçıyordu derdiniz
Bir cinayet işlemişti derdiniz
Halbuki kendinden kaçıyordu
Ben birisini öldürecektim,
Ama kimi öldüreceğimi unuttum.
Ben kin güden bir kişi değilim…
Yazık,kimi güldüreceğimi unuttum.
Ben bunları size bir-bir anlatacaktım.
Ağlatırım korkusundan ağlayacaktım.
Sonbahar... Sonbahar... Hazin mevsim. Yaprakların dökülüp öldüğü, kuşların yuvalarını dağıttığı, veremlilerin başlarını bir daha kaldırmamak üzere yastığa koyduğu çok hazin mevsim... Bütün yeşil mevcudatın sararıp solduğu, bütün ümitsiz kalplerin, emelleri harap olmuş gönüllerin daha nihayetsiz ümitsizliğe düştükleri ağlayan mevsim... Gizli gizli hıçkıran mevsim...