Zeze
Şeker Portakalı Bir çocuğun hayal gücü, sevgi arayışı ve küçük yaşta hayat ile ilgili tüm çözümlemeleri yapmak zorunda olduğu bir ortam.
Yaşadığı dönem ve konuma göre belki de normal görünen davranışlara alışmak zorunda olan, yaşam koşulları nedeniyle sorunlar yaşansa da ailesi tarafından küçük bir çocuk olduğunu unutulan Zeze; en yakın arkadaşını bir arabanın peşinde bulur.
Küçük yaşta hayatı, insanları, hüznü ve kaybı tanıyıp erken büyümek zorunda kalır.Şeker Portakalı
Şeker Portakalı Bir çocuğun hayal gücü, sevgi arayışı ve küçük yaşta hayat ile ilgili tüm çözümlemeleri yapmak zorunda olduğu bir ortam.
Yaşadığı dönem ve konuma göre belki de normal görünen davranışlara alışmak zorunda olan, yaşam koşulları nedeniyle sorunlar yaşansa da ailesi tarafından küçük bir çocuk olduğunu unutulan Zeze; en yakın arkadaşını bir arabanın peşinde bulur.
Küçük yaşta hayatı, insanları, hüznü ve kaybı tanıyıp erken büyümek zorunda kalır.
ᥫ᭡ DuruMavii'nin kalemiyle daha önce Fırtına Zamanı sayesinde tanışmış ve gerçekten çok sevmiştim. Bu yüzden Kızıl Gece'ye de büyük bir merakla başladım ve yazar yine beni yanıltmadı.
Kitap, Rozelin kan vermek için gittiği bir vakıfta bayılmasıyla başlıyor. Gözlerini açtığında ise artık bildiği dünyada değil kendisini kuralları, dengeleri ve insanları tamamen farklı olan fantastik bir evrenin içinde buluyor. Üstelik daha bulunduğu ortama alışmaya çalışırken, açıklayamadığı çok daha büyük bir gerçekle yüzleşiyor HAMİLE olduğunu öğreniyor. İşte tam o anda benim de kafamda onlarca soru oluştu. Nasıl olabilir?Bu çocuk kimden?Rozelin böyle bir geçmişi yokken bütün bunlar neden yaşanıyor?Kitabın en büyük merak unsurlarından biri de tam olarak bu.
Bir yandan taht mücadeleleri,veliaht meselesi, güç savaşları ve bitmek bilmeyen entrikalar yaşanırken, diğer yandan Rozelin bu karmaşanın ortasında hem hayatta kalmaya hem de başına gelenleri anlamlandırmaya çalışıyor.Bu yolculukta karşısına çıkan Biran ise kitabın en dikkat çekici karakterlerinden biri. İlk andan itibaren gizemini hissettiren, ne yapacağını asla tahmin edemediğiniz, zaman zaman güvenmek istediğiniz ama bir o kadar da temkinli yaklaştığınız bir karakterdi.Onun olduğu sahneleri ayrıca keyifle okudum.
Kitapta en beğendiğim noktalardan biri ise fantastik evrene geçişin çok başarılı işlenmiş olmasıydı.Bazı fantastik kitaplarda yeni kurulan dünyaya alışmak zaman alabiliyor ya da okurken kopukluk hissedebiliyorsunuz.Burada ise öyle bir durum yaşamadım. Yazar o geçişi ve kurduğu evreni oldukça doğal bir şekilde aktarmış. Ne gereksiz ayrıntılarla boğuyor ne de okuru boşlukta bırakıyor.Sayfalar ilerledikçe evreni tanıyor, karakterlerle birlikte siz de o dünyanın bir parçası oluyorsunuz.
Açıkçası hem merak duygusunu
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Sağlıklı yaşam kılavuzu veya "Yeşil ışık."Düşünce
Puan vermedi·304 syf.·
2026 47. kitabı
Oscar ödüllü 
Matthew McConaughey'in 
Interstellar isimli filmini ilk izlediğimde aktörün rolünü çok beğenmiş ve en önemlisi de izleyiciye geçirebildiği duygu selini doyasıya yaşata bilmişti. İlk ve tek kitabı olan 
Greenlights çocukluğundan başlayarak şöhret basamaklarını tırmanışını ve hayat felsefesini anlattığı bir otobiyografik eserdir. Yazarın 35 yıl boyunca tuttuğu günlükler bir kitap halinde bizlere sunulmuştur. Hayattaki "kırmızı" ve "sarı" ışıkların; yani zorluğun, hayatta kalmanın zamanla nasıl "yeşil ışığa" dönüştüğünü gösteren bir yaşam kılavuzudur diyebilirim. Birçok ünlü anı kitabının aksine oldukça açık, dürüst ve abartısız bir tona sahiptir. McConaughey'nin sıra dışı ailesi, Avustralya'daki gençlik yılları ve oyunculuk serüveni ham haliyle okuyucuya aktarılır. Sade bir hikaye anlatımından ziyade, şiirler, aforizmalar, günlüğe düşülen çarpıcı notlar ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Sürükleyici, ilham verici ve çoğu zaman eğlenceli bir üsluba sahip bir kitaptır ve zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile. Matthew'in babası ve kardeşi Mike ile olan "yaşam koçluğu" ve çocuklarına destek olması çok iyi nüanslardan idi. Sadece bir ünlü hikayesi değil, aynı zamanda kişisel gelişim ve motivasyon kitabı niteliğini taşıyan bu kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum.
"Acı veren sözler. Ama bu sözler sadece sözden ibaret değildi; beklentiler ve sonuçlardı. Değerlerdi. Bu sözler, kim olduğumu şekillendirmeme yardımcı oldu." s.35
"Kendi hayatımda hava koşullarıyla başa çıkarken, kaçınılmaz olana alışmak başarımın anahtarı oldu." s.297
Verdiğim bu alıntılardan da göründüğü gibi adam tüm başarılarını "kırmızı" ışıktan " yeşile" döndürmeye çalıştığında kazanmış ve zorluklardan çıkış yolunu bizlere göstermeye çalışmıştır.
Matthew McConaughey'in Interstellar isimli filmini ilk izlediğimde aktörün rolünü çok beğenmiş ve en önemlisi de izleyiciye geçirebildiği duygu selini doyasıya yaşata bilmişti. İlk ve tek kitabı olan Greenlights çocukluğundan başlayarak şöhret basamaklarını tırmanışını ve hayat felsefesini anlattığı bir otobiyografik eserdir. Yazarın 35 yıl boyunca tuttuğu günlükler bir kitap halinde bizlere sunulmuştur. Hayattaki "kırmızı" ve "sarı" ışıkların; yani zorluğun, hayatta kalmanın zamanla nasıl "yeşil ışığa" dönüştüğünü gösteren bir yaşam kılavuzudur diyebilirim. Birçok ünlü anı kitabının aksine oldukça açık, dürüst ve abartısız bir tona sahiptir. McConaughey'nin sıra dışı ailesi, Avustralya'daki gençlik yılları ve oyunculuk serüveni ham haliyle okuyucuya aktarılır. Sade bir hikaye anlatımından ziyade, şiirler, aforizmalar, günlüğe düşülen çarpıcı notlar ve fotoğraflarla desteklenmiştir. Sürükleyici, ilham verici ve çoğu zaman eğlenceli bir üsluba sahip bir kitaptır ve zamanın nasıl geçtiğini anlamıyorsunuz bile. Matthew'in babası ve kardeşi Mike ile olan "yaşam koçluğu" ve çocuklarına destek olması çok iyi nüanslardan idi. Sadece bir ünlü hikayesi değil, aynı zamanda kişisel gelişim ve motivasyon kitabı niteliğini taşıyan bu kitabı kesinlikle tavsiye ediyorum.
"Acı veren sözler. Ama bu sözler sadece sözden ibaret değildi; beklentiler ve sonuçlardı. Değerlerdi. Bu sözler, kim olduğumu şekillendirmeme yardımcı oldu." s.35
"Kendi hayatımda hava koşullarıyla başa çıkarken, kaçınılmaz olana alışmak başarımın anahtarı oldu." s.297
Verdiğim bu alıntılardan da göründüğü gibi adam tüm başarılarını "kırmızı" ışıktan " yeşile" döndürmeye çalıştığında kazanmış ve zorluklardan çıkış yolunu bizlere göstermeye çalışmıştır.
Sakura’nın Ailesi’ni okurken uzun süre yanlış bir hikâye okuduğumu sandım.
Yeni bir eve taşınan, hayata uyum sağlamaya çalışan, kendi küçük sorunlarıyla büyüyen bir ailenin hikâyesi gibi başlamıştı her şey. Karakterlerin yaşayacağı zorlukları tahmin etmeye çalışırken aklıma gelenler oldukça sıradandı: okul sorunları, arkadaşlık ilişkileri, dışlanmak, yeni bir çevreye alışmak… Oysa kitap beni hazırlıksız yakaladı ve bambaşka bir yere götürdü.
Sayfalar ilerledikçe olaylardan çok, bir ailenin taşıyamadığı yükleri okumaya başladım.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, trajedinin yüksek sesle anlatılmaması oldu. Büyük acılar yaşanıyor ama kimse uzun uzun konuşmuyor. Kimse kendini açıklamıyor. Acı, karakterlerin bedenlerinde, davranışlarında ve sessizliklerinde görünür hale geliyor.
Annenin yaşadığı değişim bunun en çarpıcı örneklerinden biriydi. Yaşadığı yükü anlatmak için kelimelere ihtiyaç duymuyordu. Bedeni onun yerine konuşuyordu. Babanın bir noktadan sonra ortadan kaybolması ise ilk başta öfke uyandırsa da, zamanla başka bir duyguya dönüşüyor. Çünkü kitap onu bir kötü karakter olarak değil, taşıdığı yükün altında ezilen bir insan olarak gösteriyor.
En sarsıcı bölümlerden biri ise ağabeyin hikâyesiydi. Aynaya baktığı anı okurken içim düğümlendi. Çünkü orada yalnızca fiziksel bir kayıp yoktu. Hayatın, hayallerin ve insanın kendisiyle kurduğu ilişkinin bir anda değişmesini görüyorduk.
Kitabın başlarında hâlâ umutlu düşünüyordum. Yaşananların sevgiyle aşılacağını, ailece birbirlerine sarılacaklarını, her şeyin yoluna gireceğini sanıyordum. Belki de bu yüzden sonraki sayfalar bu kadar sert geldi. Çünkü kitap, okuru güvenli bir yere yerleştirdikten sonra yavaş yavaş o zemini çekiyor.
Sakura’nın Ailesi bana bir kez daha bazı hikâyelerin hayaletlere, canavarlara ya da
Delirmeler Sarayı..:)
Kitap, klasik bir roman okuma deneyiminden biraz daha farklı bir yerde. Okuru yalnızca bir hikâyenin içine çekmekle kalmıyor, aynı zamanda karakterlerin zihinsel karmaşasına da dahil eden bir eser olarak karşımıza çıkıyor. Sayfa sayısı fazla olmasına rağmen genel anlamda akıcı ilerleyen bir yapıya sahip. Özellikle ilk 50-100 sayfalık bölümde karakterlere ve anlatım tarzına alışmak biraz zaman alıyor. Bu süreçte okur zaman zaman zorlanabiliyor; ancak karakterlerin dünyasına girdikten sonra kitap çok daha rahat akan ve merak uyandıran bir hâle geliyor.
Kitabın en dikkat çekici noktalarından biri, Selim ve İsmail karakterlerinin birbirinden ayrı iki insan mı, yoksa tek bir zihnin parçaları mı olduğu hissini sürekli vermesi. Bu durum esere oldukça farklı bir okuma deneyimi katıyor. Selim daha günlük hayatın içinde kalan, daha sıradan düşüncelere sahip bir öğrenci olarak karşımıza çıkarken; İsmail çok daha yoğun duygular yaşayan, zihnindeki karmaşayı dışa vuran ve okura bu karmaşayı hissettiren bir karakter olarak öne çıkıyor.
Yazar burada yalnızca bir karakter hikâyesi anlatmıyor; insan zihninin kırılma noktalarını, düşüncelerin kontrolden çıkışını ve iç dünyadaki çatışmaları ele alıyor. Özellikle İsmail’in bölümlerinde kullanılan kopuk anlatım, anlamsızlaşan kelimeler ve sürekli devam eden zihinsel hareket hâli, okura bir delirme anını dışarıdan izletmek yerine onun içine sokuyor. Yazar, karmaşayı anlatmak yerine karmaşanın kendisini yaşatmayı tercih ediyor.
Kitabın en güçlü taraflarından biri de kurgunun kendi sınırlarını sorgulaması. Karakterlerin kendi varlıklarını ve kurgu içerisindeki yerlerini sorgulamaları, eseri yalnızca bir roman olmaktan çıkarıp daha farklı bir noktaya taşıyor.
Bununla birlikte kitabın en zorlayıcı tarafı da yine bu anlatım biçimi.
Stefan Zweig’den yine harika bir kitap.
1 saatte bitirilebilecek, ancak etkisi uzun süre devam edecek bir eser. Daha önce Stefan Zweig okumadıysanız bu kitapla başlamanızı öneririm. Hem yazarın diline hem de psikolojik derinliğine alışmak için güzel bir başlangıç.
Gelelim kitaba…
Öyle büyük bir aşk okuyoruz ki, aşk için nelerden vazgeçebileceğimizi sorgulatıyor.
Kitap, ünlü bir yazarın doğum gününde isimsiz bir kadından uzun bir mektup almasıyla başlıyor. Mektubu yazan kadın, 13 yaşından beri yazara büyük bir aşkla bağlı olduğunu anlatıyor. Hayatının merkezine onu koymuş, yıllarca uzaktan sevmiş ve onun haberi olmadan yaşamını bu sevginin etrafında şekillendirmiş. Tam anlamıyla platonik bir aşk.
Kadın bu karşılıksız aşk uğruna yalnızlık, özlem ve hayal kırıklıkları yaşıyor. Mektubunda, birlikte geçirdikleri kısa anların kendisi için ne kadar değerli olduğunu ve bu ilişkinin hayatını nasıl etkilediğini samimi bir şekilde dile getiriyor. Kadının tek isteği, yazar tarafından hatırlanmak. Ancak yıllar içinde yolları birkaç kez kesişmesine rağmen yazar onu hiçbir zaman hatırlamıyor.
Kitap; karşılıksız aşkı, takıntıya dönüşen bağlılığı, yalnızlığı ve insanın görülme, hatırlanma arzusunu etkileyici bir dille anlatıyor. Mektup boyunca bir kadının ömrü boyunca içinde taşıdığı büyük sevginin ve derin hüznün tanığı oluyoruz. Aşkının büyüklüğü, kendinden bile vazgeçmesi ve her şeye rağmen sevdiği insanın üzülmesini istememesi insanın içini burkuyor.
Kadının tek istediği şey hatırlanmaktı. Ve bu mektupla yazarın onu unutamayacağı kesin…
Ben de kitabı bitirdikten sonra o kadını unutamadım.
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,9bin okunma