Dişi Kurdun RüyalarıEdebiyat
Cengiz Aytmatov beni ne kadar şaşırtabilirsin derken, Allah gani gani rahmet eylesin, Cengiz baba her seferinde yapıyor yapacağını. Türk Dünyası, böylesine bir yazara sahip olduğu için şükretmeli. Aytmatov'u her okuduktan sonra Orta Asya'nın her karışını gezmek istiyorum.
Gelgelelim romanımıza. Dişi Kurdun Rüyaları, bence üç temel çekirdekten oluşuyor. Evvela dişi kurdumuz Akbar (yani Ekber, Arapça en ulu manasında) ve kocası Taşçaynar (Taşçiğner) ile başlıyor roman. Bu kurtların hayatlarını bize sunuyor Aytmatov.
Burada, Mujunkum bozkırındaki kurtlar sayga denen antilopları avlıyorlar. Sovyet Hükümeti, et planını yetiştiremediği için saygaları avlamak için helikopterler ve silahlı jiplerle bu hayvanları alt ediyor. Ölen saygaları kamyona yükleyen ekibin biri mensubu Abdias.
Abdias, hikayenin ikinci çekirdeğini oluşturuyor. Babası bir diyakoz (papaz yardımcısı). O ise Hristiyanlık'ın bir reforma ihtiyacı olduğunu düşünüyor ve papaz okulundan kovuluyor. Bir gazeteye giriyor. Burada haşhaş bağımlılığı ile ilgili bir yazı yazmak için uyuşturucu kaçakçılarının arasına giriyor. Mujunkum bozkırında haşhaş topluyorlar. Burada dişi kurt Akbar'ın saldırısından kurtuluyor Abdias.
Yolda bir yük trenini durdurup kaçak yollarla biniyorlar haşhaşla birlikte. Abdias ise kimisi daha çocuk yaşta olan bu esrarkeşkeri kurtarmak için çalışıyor, onları Tanrı yoluna davet ediyor. Uyuşturucuları trenden atıyor. Müptelalar ise bunu tekme tokat dövüp trenden atıyorlar. Şans eseri hayata tutunuyor. Parasızlıktan geziyor, gazete yazısını kabul etmiyor. Abdias da Boss denilen adamın ekibine dahil oluyor. Yukarıda bahsettiğim sayga avlayan ekip bu. Abdias hayvanları öldüren bu acımasızları gene Tanrı yoluna davet ediyor. Bu ayyaş ekip onu ağaca asıp bırakıyorlar.
Romanının diğer katmanı
Dişi Kurdun Rüyaları ve 
Cengiz Aytmatov la tanıştık. Bir iki tanesi hariç tüm eserleri artık kütüphanemde. eksik olanları da tamamlarım nasip olursa...
Cengiz Aytmatov un Edebiyat tekniğinde, tarzında, hayata bakışında 
Fyodor Dostoyevski kokusu alıyorum. Etkisi hissediyorum ayrıca aşırı bir kadercilik var. Teslimiyet var kaleminde... (tabi bu yalnızca benim fikrim)
canlıların en tehlikelisi insan... Çıkarı için, konforu için, maddi zenginliği için, Tabiata, doğaya, hayvana, hatta kendi türü olan diğer insanlara her türlü kötülüğü ve zulmü gözünü kıpmadan yapabilen dünyadaki en nankör, en vahşi, en çıkarcı ve en kötü en acımasız sadece zevk olsun diye öldüren tek canlı türü insanı anlatıyor Kırgız Yazar..
Akbar ve Taşçaynar adlı iki vahşi Kurdun hayatı, yavrularının çalınıp satılması insan eliyle çektikleri acılar ve Abdias adlı kiliseden aforoz edilmiş bir adamın Uyuşturucunun zararları ve ülkelerin göz yumduğu uyuşturucu ticaretini engellemek için kaçakçıların arasına sızması ve casus gazetecilik yapması sonunda deşifre olması.
Ve en önemlisi Tabiata ve Hayvanlara kötülük yapan insanların Allah tarafından belalarını nasıl bulduklarını (yani İlahi adaleti) çok güzel anlatan akıcı, acıklı, düşündüren, sorgulayan bir roman ayrıca İsa ve çektiği çilelerine, müziğin insan ruhundaki tesirlerine bolca yer verilmiştir. tavsiye ederim.
Dişi Kurdun Rüyaları na veda ederken her zamanki gibi tek bir alıntıyla romanı özetliyorum.
''İnsan macerasındaki bu gidişin, bu yolun anlamı ne? Nereye vardık? Elimize ne geçti?
Dişi Kurdun Rüyaları Cengiz Aytmatov Sayfa 206 Ötüken Yayınları.....
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
10/10
2023 19. kitabı
Dikkat; incelemede kitaptan detaylar var.
Kitaba başladığımda beklentim çok büyüktü. Aytmatov deyince akan sular duruyor. Lisede Beyaz Gemi'si ile başlayıp birkaç kitabını daha okuyabildim. Belki lisede okuduğumda Beyaz Gemi bana o vermek istediği duyguları yaşattı ama çok keyifli bir okuma da olmamıştı. Ve Dişi Kurdun Rüyaları'na başladığımda da öyle bir eser okuyorum izlenimine kapıldım. İlerledikçe bu fikrim çok değişti. Tam olarak bir şaheser okuyordum. Tabi Abdias kısmı hariç. Açıkçası Abdias'ı biraz hayalci buldum. Hz İsa anlatısıyla onun yaptığı eylemleri uyumlandırmış yazar ama ben uyumlandıramadım. Bu arada ikisinin de doğru bildiğinden vazgeçmemesi ve canı uğruna bunu savunması üzerinden gidilmiş. Abdias'ınki ise gerçeklikten biraz uzak geldi. Ne demiş atalarımız; hep doğru söyle ama her doğru her yerde söylenmez. Örneğin o kadar zorluğa katlanıp kenevir toplayan arkadaşları elbette yollarından vazgeçip o parayı gözden çıkarmayacaktı. Neyse bu sadece bir katmanıydı kitabın. Ve uyuşturucu ticaretinden, gençlere verdiği zarardan ve hayvanların ekonomi politikası için topluca katledilmesinden bahsediyordu. Saygalar, yani antiloplar devletin et ihtiyacı için toplu şekilde öldürülüyor, bu ölen hayvanları da insanlar toplayıp kamyona dolduruyor. Çok acı sahneler.
Diğer bir katmanda ise kitaba adını veren Akbar'ı ve sevgili eşi Taşçaynar'ı görüyoruz. Yazar o kadar iyi betimlemiş, hisleri o kadar iyi yansıtmış ki, anlatamam. İkisine hayran olarak başlayıp, sonunda geldikleri nokta için ağlayarak bitiriyorsunuz. Evet Aytmatov genelde vurucu ve hüzünlü bir son bırakıyor. Burada da öyle oldu. Akbar yavrularını kaybettiğinde yeniden acı çekti, iki kat yaşlandı sanki. Birisinde toplu sayga avında saygaların altında ezilen yavruları, kendine benzeyen güzel dişi yavrusu.
Cengiz Aytmatov’un bir şaheseri... Gerçekten bir şaheser. Yazarın birçok kitabını okudum ancak bende en büyük etkiyi yaratan kitabı bu kitap oldu. Yazar gerçekten çok güzel yazmış eserlerini. Dişi Kurdun Rüyaları tarifi edilmez bir güzellikte, kurgusu harika bir eser olmuş. Biraz sabırla okunacak bir eser ancak bu sabıra değecek bir eser diyebilirim. Aytmatov beni oldukça sarstı bu eseriyle. Eğer hayvanlara çok düşkünseniz bu eser sizi çok üzecektir. Akbar ve Taşçaynar’ın yani dişi ve erkek kurtların yaşadığı üzücü olaylar sizde ciğer bırakmayacaktır. Ben kitabın sonuyla çok şoka uğradım. Kitaptan böyle bir son beklemiyordum. Bu kitaba kesinlikle hak vermelisiniz. Ancak bunun yanında sabırlı da olmanız gerektiğini söylemeliyim. Bu kitaba en uygun şarkı Fazıl Say’ın “İnsan İnsan” şarkısıdır. Her sayfada, o olayların akışında aklıma hep bu şarkı geldi. Şarkı da benim için ayrı bir anlam kazandı. İnsanların zalimliğini acı bir gerçekle tokat gibi çarptı bu kitap bana. Biz çok kötü varlıklarız. Aytmatov eserde dediği gibi “İnsan için en güç olan her gün insan olarak kalmasıdır.” Bu söz eseri net anlatıyor. Allah hayvanları insanlardan korusun. Harika, muhteşem bir eserdin Dişi Kurdun Rüyaları...
Tavsiyemdir okuyun, okutunuz...
Puan vermedi
Kişinin her kitap okuyuşu aslında zihninde bir de yönetmeninin kendisi olduğu bir film çekişidir. Aytmatov'un bu kitabını okuduğunuzda uçsuz bucaksız Orta Asya bozkırlarında sarı ışıklı bir de film çekiyorsunuz. Velhasıl kelam; çok güzel bir kitap okudum, çok güzel bir film çektim.
DİŞİ KURDUN RÜYALARI:
"Geçmiş hayatı artık onun için hiç geri gelmeyecekti, bir rüya idi". Görüyoruz ki dişi kurt AKBAR'ın bir daha geri gelmeyecek rüyaları yani hikayesini okuyoruz.
Bu benim Aytmatov ile 5. buluşmam. Ve 2. kitabından sonra emin olduğum bir şeyi tekrar dile getirmekten çekinmeyeceğim: sanki cebinden hep aynı köyün insanlarını çıkarıp romanlarına yerleştiriyor Aytmatov ancak bunu bir teknik kusur olarak değil bilakis bir kurgusal mükemmellikle yapıyor öyle ki tüm karakterleri birbirinin devamı gibi. Her kitap arasında hikayeleri ve kahramanları birbirine bağlayan görünmez ipler, köprüler var sanki. Elveda Gülsarı'daki Tanabay ne ise Dişi Kurdun Rüyaları'ndaki Boston da odur. Beyaz Gemi'deki Orozkul neyse Dişi Kurdun Rüyaları'ndaki Bazarbay odur. Ve birbirine benzer hayatları, düşünceleri, tezleri simgeleyen bu muhteşem kurgu; bir şekilde Isık-Göl veya Isık-Göl'ün türevlerine gelip dayanıyor. Kırgız, Kazak kültürünü bu kültüre ait masal, destan, alkış, kargış gibi ögeleri başarıyla karakterlerin üstüne bir elbise gibi geçiriyor Aytmatov.
Birçok romanında olduğu gibi bu romanında iyi ve kötüyü bir köprüde karşı karşıya gelen keçiler gibi okuyucunun karşısına çıkarıyor,
"Oysa insanlar düşünen yaratıklar olarak ortaya çıkışlarından beri kendilerini daha iyi tanımaya çalışmışlar ama bütün çabalarına rağmen şu soruya yanıt verememişlerdi: 'kötü hemen hemen her defasında niçin iyiden daha güçlü olarak ortaya çıkıyor?'" sözleriyle.
Dilinin işlevselliğini çok iyi kullanıyor,
BİZ İNSANLAR NEDEN BU KADAR KÖTÜYÜZ
Kişinin her kitap okuyuşu aslında zihninde bir de yönetmeninin kendisi olduğu bir film çekişidir. Aytmatov'un bu kitabını okuduğunuzda uçsuz bucaksız Orta Asya bozkırlarında sarı ışıklı bir de film çekiyorsunuz. Velhasıl kelam; çok güzel bir kitap okudum, çok güzel bir film çektim.
DİŞİ KURDUN RÜYALARI:
"Geçmiş hayatı artık onun için hiç geri gelmeyecekti, bir rüya idi". Görüyoruz ki dişi kurt AKBAR'ın bir daha geri gelmeyecek rüyaları yani hikayesini okuyoruz.
Bu benim Aytmatov ile 5. buluşmam. Ve 2. kitabından sonra emin olduğum bir şeyi tekrar dile getirmekten çekinmeyeceğim: sanki cebinden hep aynı köyün insanlarını çıkarıp romanlarına yerleştiriyor Aytmatov ancak bunu bir teknik kusur olarak değil bilakis bir kurgusal mükemmellikle yapıyor öyle ki tüm karakterleri birbirinin devamı gibi. Her kitap arasında hikayeleri ve kahramanları birbirine bağlayan görünmez ipler, köprüler var sanki. Elveda Gülsarı'daki Tanabay ne ise Dişi Kurdun Rüyaları'ndaki Boston da odur. Beyaz Gemi'deki Orozkul neyse Dişi Kurdun Rüyaları'ndaki Bazarbay odur. Ve birbirine benzer hayatları, düşünceleri, tezleri simgeleyen bu muhteşem kurgu; bir şekilde Isık-Göl veya Isık-Göl'ün türevlerine gelip dayanıyor. Kırgız, Kazak kültürünü bu kültüre ait masal, destan, alkış, kargış gibi ögeleri başarıyla karakterlerin üstüne bir elbise gibi geçiriyor Aytmatov.
Birçok romanında olduğu gibi bu romanında iyi ve kötüyü bir köprüde karşı karşıya gelen keçiler gibi okuyucunun karşısına çıkarıyor,
"Oysa insanlar düşünen yaratıklar olarak ortaya çıkışlarından beri kendilerini daha iyi tanımaya çalışmışlar ama bütün çabalarına rağmen şu soruya yanıt verememişlerdi: 'kötü hemen hemen her defasında niçin iyiden daha güçlü olarak ortaya çıkıyor?'" sözleriyle.
Dilinin işlevselliğini çok iyi kullanıyor,