Yirmi yıl kadar önce almışım, sayfaları sonbahardaki çınar yaprakları rengine dönmüş. Okuma kondisyonum artınca elime aldım.
Ama bu kitabı incele yazmak beni aşar. Ancak çok fazla kitap okuyanlar belki sonunu getirebilir. Gürültüsüz ve kafanız sakin iken okunabilir.
Yazacaklarım Spoiler sayılır mı bilemem.( Spoilerin Türkçesi nedir bilen varsa banada yazsada o kelimeyi kullansak)
Birbirinin içine geçmiş on iki öykü yada masaldan oluşuyor. Cümleler çok felsefik anlamak bazen çok zor.
Bize sanki yüzlerce şey ima ediyor.Anlayana tabiki.
Bir masalda kirpi oluyor onun duygularını anlatıyor. Tabii şehirleşmeyi canlıların evlerinin üzerine ev yaptığımızı.
"Usta beni öldursen e" de ömrünü geçirdiği babası yerine koyduğu sirk ustasına karşı duygularını anlatıyor.
"İncitmebeni"de adada kalan insanların adaları büyüyünce ki telaşlarını belki sabit fikirli kişileri eleştiriyor.
"Alsemender" de laleye benzeyen nadir bir çiçeğin bir yaprağını yiyince kesinlikle yalan söyleyemiyorsunuz.
Yazarın hayal gücü ve olayları anlatımı sanki bir rüya gibi. Benzer kitapları okumaktan sıkılanlar için birebir. Puanlamada 3 de 10 verende çıkabilir, başında kitabı bırakanlarda. Keçiboynuzu tadında bir lezzet bıraktı bende.
Reklam
Öykünün yırtılıverdiği yer;Edebiyat
Kitap 1 hikâye 13 masaldan oluşuyor. Kitaba ismini veren 
Göçmüş Kediler Bahçesi yle başlıyor ,3 sayfa. Nasıl yani bittimi derken bir masal karşılıyor sizi sonra,13 masalın arasına serpiştirilmiş bölüm bölüm devam eden bir hikâye anlatısı aslında Göçmüş Kediler Bahçesi (okuyacak olanların özellikle bu tasarıma dikkat etmelerini isterim,ben ikinci masaldan sonra anladım zira). Diğer masallarla bir bağlantısı veya kesişmesi olmayan bir hikâye okuyorsunuz,masallar ise günlerin saatlere bölünmesi gibi her biri kendi içinde ayrı bir dünya.
Konusu:Hikâye ve masalların hepsinde ortak bir yan var işlenen “ölüm teması”.
“Ölüler herşeyi bilir;öğrenmenin yolu da ölmektir.Ölüp yok olan,ölülere karışan, yerin,suyun altına inip onlardan salık alan,gökyüzüne onun da ötesine çıkıp ışığı,aydınlığı,bilgeliği oradan,çiçek derer gibi,yanına alıp gövdesinin dağılmış parçalarını yeniden bir araya getirerek,tazelenip yeniden doğmuş gibi yeryüzüne dönerek insan arasına karışandır ki bilinecek herşeyi bilir.” Avından El Alan Masalı- syf:25
Masallarda balıkçının kolunu yutan Orfinoz,Sazandereye ulaşmaya çalışan adam,garip bir ortaçağ abdalı,kirpiye övgü,yengecin intikamı,Güneşe vurgun bir adamın hikâyesi,ip cambazlarının hazin ölümleri,Alsemender,incitmebeni bekliyor sizi.
Ölüm temasının derinden hissedildiği,doğanın tüm figürleriyle fantastik bir biçimde masallara nüfuz edildiği,kurmaca ve gerçegin girift bir biçimde iç içe geçtiği, zengin bir okuma oldu benim için.Hem her iyi kitap okuduğumda hissettiğim gibi ‘neden geç kaldım diye hayıflanırken yakaladım kendimi’. Hem de iyi ki daha önce tanışmamışım yazarla dedim kendi kendime.Çünkü daha çok hammışım,pişmem,yol almam gerekirmiş edebiyat ve felsefeyi aynı cümlede giyinmek için.
Zira Felsefe bir kumaştır. Kalın,tok,değerli,iplik iplik....Felsefi Edebiyat ise o kumaşdan
Göçmüş Kediler Bahçesi yle başlıyor ,3 sayfa. Nasıl yani bittimi derken bir masal karşılıyor sizi sonra,13 masalın arasına serpiştirilmiş bölüm bölüm devam eden bir hikâye anlatısı aslında Göçmüş Kediler Bahçesi (okuyacak olanların özellikle bu tasarıma dikkat etmelerini isterim,ben ikinci masaldan sonra anladım zira). Diğer masallarla bir bağlantısı veya kesişmesi olmayan bir hikâye okuyorsunuz,masallar ise günlerin saatlere bölünmesi gibi her biri kendi içinde ayrı bir dünya.
Konusu:Hikâye ve masalların hepsinde ortak bir yan var işlenen “ölüm teması”.
“Ölüler herşeyi bilir;öğrenmenin yolu da ölmektir.Ölüp yok olan,ölülere karışan, yerin,suyun altına inip onlardan salık alan,gökyüzüne onun da ötesine çıkıp ışığı,aydınlığı,bilgeliği oradan,çiçek derer gibi,yanına alıp gövdesinin dağılmış parçalarını yeniden bir araya getirerek,tazelenip yeniden doğmuş gibi yeryüzüne dönerek insan arasına karışandır ki bilinecek herşeyi bilir.” Avından El Alan Masalı- syf:25
Masallarda balıkçının kolunu yutan Orfinoz,Sazandereye ulaşmaya çalışan adam,garip bir ortaçağ abdalı,kirpiye övgü,yengecin intikamı,Güneşe vurgun bir adamın hikâyesi,ip cambazlarının hazin ölümleri,Alsemender,incitmebeni bekliyor sizi.
Ölüm temasının derinden hissedildiği,doğanın tüm figürleriyle fantastik bir biçimde masallara nüfuz edildiği,kurmaca ve gerçegin girift bir biçimde iç içe geçtiği, zengin bir okuma oldu benim için.Hem her iyi kitap okuduğumda hissettiğim gibi ‘neden geç kaldım diye hayıflanırken yakaladım kendimi’. Hem de iyi ki daha önce tanışmamışım yazarla dedim kendi kendime.Çünkü daha çok hammışım,pişmem,yol almam gerekirmiş edebiyat ve felsefeyi aynı cümlede giyinmek için.
Zira Felsefe bir kumaştır. Kalın,tok,değerli,iplik iplik....Felsefi Edebiyat ise o kumaşdanEdebi resital: Masallarda gezintiEdebiyat
Gece uyutmayanlardan, iyi ki okudum dediklerimden. Kitapta 12 masal ve her birinin başında ilerleyen ayrı, acılı , öykü tadında başka masal var: Göçmüş kediler bahçesi (Yitik bir dosta ağıt).
Oniki masaldan ise; #hemingway 'in #yaşlıadamvedeniz benzeri bir orfinozla balıkçının hikayesini, cebinde küçük fare benzeri yaratık taşıyan ve onunla bütünleşen Ortaçağ abdal'ını, epik tadında postmodern hikaye Dehlizde giden adam'ı, yaprağını yiyenlerde yalan söyleyememe etkisi yapan Alsemender'i ve son masal, Masal'ın da yırtılıverdiği Yer'i sevdim.
Yazar'ın dili çok iyi, kelime ve tümceleri oynayarak kurduğu anlam değişmeleri çarpıcı (yarım kalan tümceler, basamaklı anlatım-düzyazıda ilk kez bu kadarına rastlıyorum, çok kullanılmayan, farklı kelimeler ve benzetmeler -us,ilenç üstüne ilenç yağdıran, ağmış ruhlar, Sevi,sekinin kıyısı,yalım yalım yanan ateş, Ölüm yontusu,yılgı, cırnak, binit,tasarımlama, atlangıç , korkunun al kanatlı kuşu, başkaldırmanın doru donlu atı,susku-).
Karasu'nun yapıtlarını anlayabilmek için pekçok sempozyum düzenlenmiş ve onların sunumlarından çıkan #bilgekarasuyuokumak kitabı öneriliyor önsözde. Genel olarak eseri çok beğendim. Ve #metisyayınları birkez daha beni hiç şaşırtmadı. Teşekkürler...
Bilge Karasu'nun Masallar Diyarına Hoş GeldikEdebiyat
Kitap, 1 hikaye ve 11+1 masaldan ibarettir. Yazar günün saat dilimleri gibi masalları tasarlamış ve en baştan başlayarak tüm bu masalların arasına ilk hikaye olan ve kitaba da ismini veren "Göçmüş Kediler Bahçesi"nin parçalarını serpiştirmiş.
Hikayelerin büyük bir bölümü ölüm temalı ve doğayla buluşmuş, doğanın tüm unsurlarını içinde barındırır halde. Yazarın, hikayeleri masal olarak adlandırmasıyla da gerçeklikle hayalin, büyülü bir anlatımla kurmacanın iç içe geçtiği, hemen hemen her hikayede okura, tıpkı çıkışı olmayan bir labirentin içinde gezdiriyormuşçasına bir his yaşatan, ilginç mi ilginç öykülerle bezenmiş bir kitap Göçmüş Kediler Bahçesi.
Bunca girizgah yaptıktan sonra biraz da tek tek hikayelere odaklanalım. Kitabın başlangıç hikayesi "Göçmüş Kediler Bahçesi", başlangıçta üç sayfayla başlayan, her masal arasına serpiştirilmiş birkaç sayfayla bölüm bölüm devam eden ve en sonunda da 12. bölümle nihayete eren uzunca bir öykü. Öyle bir öykü ki en başta sanki hikaye o üç sayfada bitmiş gibi, o üç sayfa kitaba bir girizgahmış gibi okura hissettiriyorken ancak ilerleyen kısımlarda bu serpiştirilmiş sayfaların aslında en baştaki hikayenin devamı olduğunu anlayabiliyorsunuz. Bu şekliyle de daha önce hiçbir öykü kitabında karşılaşmadığım bir tarzı var kitabın. Fakat bu öykü kitap boyunca devam etse de kesinlikle bir çatı öykü değil. Yani diğer öyküler ne bu öyküye bağlanıyor, ne de paralel gidiyor. Hatta masal olarak adlandırılan diğer öykülerin birbirleriyle tema açısından paralellikleri varken bu hikayeyle herhangi bir bağı bulunmamaktadır.
Ölüm teması, masalların hemen hemen hepsinden son derece güçlü bir şekilde hissedilmektedir.
"Ölüler her şeyi bilir; öğrenmenin yolu da ölmektir. Ölüp yok olan, ölülere karışan, yerin, suyun altına inip onlardan salık alan,
Kapak fotoğrafı hâlâ ne anlatıyor çözmüş değilim. Aslında hikâyelerdeki mesajı da tam olarak çözmüş değilim ama zaten kitabın büyüleyiciliği ve büyüklüğü de buradan kaynaklanıyor denebilir.
İsmini kim koymuş bilmiyorum ama yazdıklarından, anlattıklarından hareketle yazarın "hayat" konusunda ismiyle müsemma olduğu aşikar. Soyadı da edebiyatına dair öngörü oluşturuyor. Daha okuduğum bu ilk kitabından anlıyorum ki bir "Bilge Karasu" kitabı okumak asla rutin bir okuma eylemi değildir, olmayacaktır. Edebiyat yaparken edebiyatın karasularından çıkıp Bilge Karasu'nun karasularına yönleniyoruz istemsizce.
Kitapta on üç masal, bir de öykü var. Kitaba ismini de veren bu öykü, masalların arasına serpiştirilmiş durumda. Bunu anlamak için birkaç bölümü geçmem, sonra da dönüp tekrar okumam gerekti. Masallar ise bildiğimiz masal türünden epey uzak. İsmi masal olsa da farklı bir zamanda, farklı bir dünyada geçiyormuş hissi uyandıran öyküler bunlar. Hem gerçek olamayacak denli masalsı bir anlatım hem de masal olamayacak kadar gerçeğe yakınlık var masallarda.
Ben en çok "İhtiyar Balıkçı ve Deniz" romanını anımsatan "Avından El Alan"; oldukça sıradışı " İncitmebeni"; yalansız bir dünya kurgulu "Alsemender" öykülerini sevdim.