Hamnet benim için sessiz ama kalbin tam ortasına oturan kitaplardan biri oldu… Bitirdikten sonra uzun süre o duygudan çıkamadım. Filmini izlediğimde de aynı hüzün yeniden çöktü üzerime.
Kitap, Shakespeare’in oğlu Hamnet’in ölümünden ilham alıyor ama aslında merkezinde sadece Hamnet değil; bir ailenin yasla parçalanışı var. Özellikle Agnes karakteri… Sanırım beni en çok o etkiledi Doğayla kurduğu bağ, sezgileri, çocuklarına olan sevgisi ve kaybın ardından yaşadığı o tarifsiz boşluk çok gerçek hissettirdi. Filmde de o son sahne beni çok etkilemişti.
Hamnet’in ikizi Judith ile olan bağı da çok dokunaklıydı.
İkiz kardeşler arasındaki o görünmez bağ ve birinin eksilmesiyle dünyanın tamamen değişmesi… Kitap boyunca insanın içine işleyen bir kırılganlık vardı
En sevdiğim şey şu oldu yazar büyük trajedileri bağırarak anlatmıyor. Tam tersine; sessizliklerle, küçük anlarla ve insanların birbirine dokunuşuyla anlatıyor. Bu yüzden daha da vurucu oluyor..
Kitabın 2020 Women’s Prize for Fiction ödülünü almasına hiç şaşırmadım açıkçası. Çünkü tarihi bir hikâye anlatırken aynı zamanda çok evrensel bir yas duygusu kuruyor. Anne olmak, kaybetmek, suçluluk ve sevgi… Hepsi çok yoğun ama çok zarif işlenmiş
Yazardan daha önce “Esme Lennox Nasıl Yok Oldu”yu okumuştum ama “Hamnet” bende çok daha derin bir iz bıraktı sanırım. Yazar karakterlerin iç dünyasını anlatırken insanın içine dokunmayı gerçekten çok iyi biliyor.
Hamnet bana göre ölümden çok, geride kalanların sevgisini ve yasını anlatan bir roman… Sessiz, şiirsel ve çok derin bir kitap
Çarkların dişleri arasında bir yaşamla nasıl mücadele edilir?·328 syf.·
Rachel Kushner, 1968 doğumlu Amerikalı bir yazar. California Üniversitesi’nde Siyasal İktisat okuduktan sonra Columbia Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık eğitimi almış. Genellikle siyasi gelişmeleri, toplumsal sorunları ve farklı alt kültürleri eserlerinde ele almayı tercih ediyor. İlk romanı "Küba’dan Teleks (2008)" ile dikkat çeken yazar, 70'lerin sanat ve siyaset dünyasını işlediği "Alev Püskürtenler (2013)" ve ABD hapishane sistemini anlattığı "
Salon Mars (2018)" kitaplarıyla tanınıyor. Son olarak "Creation Lake (2024)" adlı romanı yayımlanan yazar, kariyeri boyunca Booker, Ulusal Kitap Ödülü, Fransa'nın saygın Prix Médicis gibi prestijli edebiyat ödüllerinde finale kalmış. Gerçekçi gözlemleri ve toplumsal konulara yaklaşımıyla günümüz edebiyatının dikkat çeken isimleri arasında yerini bulmuş. Ayrıca, Kushner’ın yalnızca bir romancı değil, aynı zamanda çok güçlü bir deneme yazarı olduğunu da belirtmek isterim. Yazarın "The Hard Crowd: Essays 2000–2020 (2021)" adlı yirmi yıllık siyaset, sanat, müzik, adalet sistemi ve kişisel anılarını içeren ödüllü deneme derlemesi ve "The Strange Case of Rachel K (2015)" adında yayımlanmış bir kısa öykü derlemesi de bulunuyor. Kushner ile ilgili bir diğer önemli ve dikkatimi çeken detay ise kitap yazarken adeta bir gazeteci gibi derin araştırmalar yapması oldu. Çünkü "Salon Mars" romanını yazabilmek için yıllarca Kaliforniya'daki kadın hapishanelerini ziyaret etmiş, mahkumlarla ve gardiyanlarla görüşmeler yapmış. Yeni romanı "Creation Lake" için ise Fransa'nın kırsalındaki aktivist komünleri ve mağara tarihini yerinde incelemiş. Bu bakımdan araştırmacı yönünü takdir ettim.
"Salon Mars", Amerika’daki kadın cezaevi sistemini, yoksulluğu ve hukuk sisteminin açıklarını birçok karakterin kesişen hayatları üzerinden anlatmaya çalışan birEdebiyat
7/10
2026 13. kitabı
Rachel Kushner, 1968 doğumlu Amerikalı bir yazar. California Üniversitesi’nde Siyasal İktisat okuduktan sonra Columbia Üniversitesi’nde yaratıcı yazarlık eğitimi almış. Genellikle siyasi gelişmeleri, toplumsal sorunları ve farklı alt kültürleri eserlerinde ele almayı tercih ediyor. İlk romanı "Küba’dan Teleks (2008)" ile dikkat çeken yazar, 70'lerin sanat ve siyaset dünyasını işlediği "Alev Püskürtenler (2013)" ve ABD hapishane sistemini anlattığı "Salon Mars (2018)" kitaplarıyla tanınıyor. Son olarak "Creation Lake (2024)" adlı romanı yayımlanan yazar, kariyeri boyunca Booker, Ulusal Kitap Ödülü, Fransa'nın saygın Prix Médicis gibi prestijli edebiyat ödüllerinde finale kalmış. Gerçekçi gözlemleri ve toplumsal konulara yaklaşımıyla günümüz edebiyatının dikkat çeken isimleri arasında yerini bulmuş. Ayrıca, Kushner’ın yalnızca bir romancı değil, aynı zamanda çok güçlü bir deneme yazarı olduğunu da belirtmek isterim. Yazarın "The Hard Crowd: Essays 2000–2020 (2021)" adlı yirmi yıllık siyaset, sanat, müzik, adalet sistemi ve kişisel anılarını içeren ödüllü deneme derlemesi ve "The Strange Case of Rachel K (2015)" adında yayımlanmış bir kısa öykü derlemesi de bulunuyor. Kushner ile ilgili bir diğer önemli ve dikkatimi çeken detay ise kitap yazarken adeta bir gazeteci gibi derin araştırmalar yapması oldu. Çünkü "Salon Mars" romanını yazabilmek için yıllarca Kaliforniya'daki kadın hapishanelerini ziyaret etmiş, mahkumlarla ve gardiyanlarla görüşmeler yapmış. Yeni romanı "Creation Lake" için ise Fransa'nın kırsalındaki aktivist komünleri ve mağara tarihini yerinde incelemiş. Bu bakımdan araştırmacı yönünü takdir ettim.
"Salon Mars", Amerika’daki kadın cezaevi sistemini, yoksulluğu ve hukuk sisteminin açıklarını birçok karakterin kesişen hayatları üzerinden anlatmaya çalışan bir
Herkese selam. Bugün Hamnet hakkında yazacağım.
Bu kitap hakkında söyleyeceğim ilk şey anlaşılmasının biraz zor olduğu. Her şey hakkında dolu detay olduğu için kendimi bazen aynı cümleyi birkaç kere tekrar ederken buldum.
Öyle küçük detaylardan bahsetmiyorum. Hikayeyle hiç alakası olmayan kişiler, yerler veya olaylar hakkındaki detaylar okuma zevkini azalttı benim için.
Kitabını okumadan önce filmini izlemiştim, o yüzden anlaması o kadar zor olmadı benim için. Filmde her olay kronolojik giderken kitapta bölüm bölüm bir geçmişe bir geleceğe gidiyorduk. Bu güzeldi.
Kitapta herkes hakkında söylenen her şeyin ne kadar doğru olduğunu bilmek isterdim. Gerçekten neler olduğunu bilmek isterdim. Neredeyse beş yüz yıl önce yaşamış insanlar için ağlayıp üzülmek beni nedense biraz tuhaf hissettiriyor. Bunu düşünmek yani. Her zaman ve her yerde insan olacağımızı.
Aslında söyleyeceklerimin devamı spoiler mı sayılır bilmiyorum. Çünkü zaten olmuş, bitmiş gerçek hayatlar bunlar. Genel kültürü biraz olan bir insan bilir zaten.
Sinema salonunda babanın Shakespeare olduğunu bilmeyenler vardı, șoke olmuşlardı. Tepkilerini görmek çok hoşuma gitti mckaowkgosjfkakwkg onların anlayabilmesi için filmde birkaç ipucu vardı ama kitapta hiç yoktu. Shakespeare'in adı bir kez olsun geçmiyor. Bunun nedenini çok düşünmüştüm, bir kerecik olsun kendisi dışındaki aile üyeleri parlasın, onu bir tiyatro dehası yerine acı çeken oğlunu kaybetmiş bir baba olarak görelim diye olduğunu düşünüyorum.
Bir de, kitaptaki Agnes'ı daha çok sevdim, ama beni hüngür hüngür filmdeki ağlattı.
Umarım Hamnet'ın, oğlunun ismi yüzyıllardır aşınmadığı için rahat uyuyorsundur.
Bana bu kitabı ödünç veren edebiyat öğretmenime buradan çok teşekkür ederim.
Bir sonraki incelemeye görüşürüz! 
Hamnet 
Maggie O'Farrell
Hamnet Maggie O'Farrell
O kadar sıkıldım ki... Üzgünüm Anne Bronte ve sevgili Agnes...
Evet kitap bir klasik evet kitap bir dönem kitabı, döneme ait sınıf farklılıklarını, dönemin içindeki yaşam tarzlarını ve mürebbiyelik kavramını oldukça etkili biçimde gözler önüne seriyor. Fakat o kadar durağan ki, nerden nereye vardı deseniz bir cevabı olmayan bir hikaye. Adeta bir günlük okuyorsunuz ve takdir edersiniz ki sıradan bir mürebbiyenin hoyrat öğrencilerine rağmen sakin ve mütevazı hayatı bir noktadan sonra çok da ilginizi canlı tutamıyor.
Yazarın tercihi mi çevirmenin tercihi mi bilmiyorum ama cümleler o kadar uzun ki sonuna gelene kadar anlatılanı unutuyorsun. Ayrıca basımdan kaynaklı yazım hataları da sık sık karşınıza çıkıyor. İşin özü okuduğuma sevindiğim bir kitap olmadı diyebilirim.
Yazarın ve kardeşlerinin hayatı, Uğultulu Tepeler'i okuduktan sonra ilgimi çekmişti. Bu yüzden diğer Brontë kardeşleri de okumak amacıyla aldım kitabı. Ve bu hedefimi gerçekleştirmekten başka ne yazık ki bir katkısı olmadı bana...
PR MI, HOLLYWOOD ETKİSİ Mİ, KALİTE Mİ?Edebiyat
Herkese selamlar sevgili kitap dostlarım.
Son dönemlerde vizyona giren filmiyle birlikte popüler olan Hamnet kitabını inceleyeceğim. Hazırsanız başlayalım!
Normalde filmi olan kitapları önce okur sonra filmini izlerim. Fakat bu kitapta şartlar gereği önce filmi izledim. Malum, film çok fazla övüldü ve reklamı yapıldı; bu yüzden beklentim de oldukça yüksekti. Filmi beğenmekle beraber beklentimi tam karşılayamadığını söylemeliyim. Övüldüğü kadar muhteşem değildi bence. Sonrasında birçok arkadaşım kitabın çok daha iyi olduğunu söyleyince esere yine büyük beklentilerle başladım… Şu beklentimi yükseltmemeyi hâlâ öğrenemedim gitti :)) Peki kitap beklentimi karşıladı mı? Haydi hep beraber görelim…
Öncelikle bir eleştiriyle başlamak istiyorum:
Kitap (ve film) bize 
William Shakespeare ’in oğlu Hamnet’in ölümü ve bu trajedinin 
Hamlet eserine nasıl zemin hazırladığı üzerinden tanıtıldı. En azından yapılan PR çalışmalarından benim anladığım buydu. Hâl böyle olunca da çok heyecanlanmıştım. Fakat sonradan gördüm ki kitapta Shakespeare’in ismi bile geçmiyor. Agnes’in kocası, Hamnet’in babası, Latince öğretmeni gibi sıfatlarla ikinci plana atılmış. Bu durum beni rahatsız etti açıkçası…
Tabii ki her annenin evlat acısı kıymetlidir fakat kitap herhangi bir kadının acısını konu alsa bu kadar okunur, filmi çekilir ve bu kadar ses getirir miydi emin değilim. Bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorum aslında; dünyanın tanıdığı bir figürü sadece bir baba ve eş olarak göstermek istemiş olabilir yazar. Ama o zaman da PR çalışmalarında neden bu kadar Shakespeare vurgusu yapıldı diye düşünmeden edemedim. Sonuçta yazar, Shakespeare’in hayatından yola çıkıp bu hikâyeyi kurgulamış ve bu ünlü ismin de etkisiyle geniş kitlelere ulaşmışsa bunun hakkını biraz daha vermeliydi bana göre.
Gelelim
Hamnet kitabını inceleyeceğim. Hazırsanız başlayalım!
Normalde filmi olan kitapları önce okur sonra filmini izlerim. Fakat bu kitapta şartlar gereği önce filmi izledim. Malum, film çok fazla övüldü ve reklamı yapıldı; bu yüzden beklentim de oldukça yüksekti. Filmi beğenmekle beraber beklentimi tam karşılayamadığını söylemeliyim. Övüldüğü kadar muhteşem değildi bence. Sonrasında birçok arkadaşım kitabın çok daha iyi olduğunu söyleyince esere yine büyük beklentilerle başladım… Şu beklentimi yükseltmemeyi hâlâ öğrenemedim gitti :)) Peki kitap beklentimi karşıladı mı? Haydi hep beraber görelim…
Öncelikle bir eleştiriyle başlamak istiyorum:
Kitap (ve film) bize William Shakespeare ’in oğlu Hamnet’in ölümü ve bu trajedinin Hamlet eserine nasıl zemin hazırladığı üzerinden tanıtıldı. En azından yapılan PR çalışmalarından benim anladığım buydu. Hâl böyle olunca da çok heyecanlanmıştım. Fakat sonradan gördüm ki kitapta Shakespeare’in ismi bile geçmiyor. Agnes’in kocası, Hamnet’in babası, Latince öğretmeni gibi sıfatlarla ikinci plana atılmış. Bu durum beni rahatsız etti açıkçası…
Tabii ki her annenin evlat acısı kıymetlidir fakat kitap herhangi bir kadının acısını konu alsa bu kadar okunur, filmi çekilir ve bu kadar ses getirir miydi emin değilim. Bunun bilinçli bir tercih olduğunu anlıyorum aslında; dünyanın tanıdığı bir figürü sadece bir baba ve eş olarak göstermek istemiş olabilir yazar. Ama o zaman da PR çalışmalarında neden bu kadar Shakespeare vurgusu yapıldı diye düşünmeden edemedim. Sonuçta yazar, Shakespeare’in hayatından yola çıkıp bu hikâyeyi kurgulamış ve bu ünlü ismin de etkisiyle geniş kitlelere ulaşmışsa bunun hakkını biraz daha vermeliydi bana göre.
Gelelim
Hamnet… Shakespeare’nin eşi olarak tarihe geçen derin, sezgileri sağlam, insanların derdini görebilen bir kadın olan Agnes’in hikayesi. Aynı zamanda onun evlat acısının masalı…
.
Hamnet’i okumaya başlarken Shakespeare’nin oğlunun hikayesini okuyacağımı düşünmüştüm. Ama öyle olmadı. Oğlu Hamlet’in acısının baba ve özellikle annede duygusal olarak dışavurumunun kurgusunu okuyorsunuz.
.
Romanda, geçmişe ve hikayenin anlatıldığı döneme geçerek ikili bir anlatım kullanılmış, geçmişteki bölümlerde Shakespeare ve eşinin tanışması ve evlenmesinin gelişmeleri aktarılırken, hikayenin anlatıldığı dönemde ise, bu evlilik üzerinden yaklaşık on yıl geçmiş Shakespeare tiyatro için Londra’ya gittikten sonra Agnes’in eşinin ailesinin yanındaki evde yaşadığı dönem ve Hamlet’in hastalığı aktarılıyordu. Belki bende anne olduğumdan sanırım Agnes’in çocuğunun hastalığı karşısındaki karmaşık duygularını derinden hissetim. O bir yandan mantığına sarılıp gerçeği tüm çıplaklığıyla kabul etmesi, bir yandan da duygularına yenilip oğlunu kurtarma inancından bir an olsun vazgeçmemesi onunla empati yapmama sebep oldu ve bu beni derinden etkiledi.
.
Shakespeare’nin tam olarak ismi bile geçmiyordu onun sadece eş, baba gibi sıfatları ön plana çıkarılmıştı ve yüzeysel geçilmişti başrolde eşi Agnes vardı. Onun anne olarak duyguları, özgün doğası, güçlü kişiliği üzerinden ilerleyen bir kurgu hakimdi. Ayrıca dönemin ruhu ve dokusu detaylı bir şekilde çok güzel yansıtılmıştı. Okurken betimlemelerle kendinizi 16. yy İngilteresinde hissediyorsunuz adeta.
.
Kitabın sonunun biraz daha etkileyici olmasını bekledim ama durağan bir şekilde bitti. Kitabın sonunda;,Agnes, Shakespeare’nin oğlu için yazdığı Hamnet oyununu izlemeye Londra’ya gittiği ve oyunu izlediği sahne canlandırılmıştı. Açıkçası sonunun nereye tam