Howard W. Campbell Jr. kendini “aslında” bir Amerikan ajanı olarak tanımlar. İç dünyasında doğru tarafta olduğuna inanır.
Ama Vonnegut şunu sorar:
İnsan kendine anlattığı hikâye midir?
Yoksa başkalarının ondan gördüğü şey mi?
Campbell’ın sözleri milyonlara ulaşır, antisemitizmi besler, nefreti meşrulaştırır. İç niyeti ne olursa olsun, dünyada bıraktığı etki gerçektir. Roman bu noktada niyeti değil, sonucu merkeze alır.
“Biz, ne yapıyorsak oyuz.”
Romanın ahlaki omurgası budur.
Psikolojik açıdan okunduğunda Gece Ana, bir casusluk ya da savaş romanından çok, uzun süreli rol yapmanın benliği nasıl parçaladığına dair klinik değeri olan bir metindir. Vonnegut neredeyse farkında olmadan, bugün psikolojide adlandırdığımız birçok süreci edebi olarak görünür kılar.
Campbell’ın anlatımındaki duygusal mesafe, klasik bir dissosiyatif savunma örneğidir:Duygular anlatılır ama hissedilmez,suçlar aktarılır ama sahiplenilmez,ölüm betimlenir ama yas yoktur.
Bu, travma literatüründe “duygusal uyuşma (emotional numbing)” olarak tanımlanır.
Savaşın dehşetiyle başa çıkmanın bedeli, duyguya erişimin kapanmasıdır.
Alıntıda geçen:
“Hiçbir şeyi arzulamamayı öğretmiştim kendime.”
cümlesi, tam olarak anhedoni tanımıdır.
Roman boyunca Campbell çok şey kaybetmiştir:Ülkesini, ahlaki konumunu,karısını,kendine dair anlatıyı…Ama bunların hiçbiri için yas tutulmaz.
Tutulmayan yas, duygu olarak değil,hareket edememe olarak çıkar karşımıza.
“Çakılı kalmak” bu yüzden çok isabetli bir imgedir.
Pavese ve Gölgenin Gölgesinde Kadınlar: İntihar MektubuKitap Simyacıları
Yalnız Kadınlar Arasında, Kitap Simyacıları kulübüyle birlikte Nisan ayında okuduğumuz bonus kitaptı. Ana kitabımızın yanı sıra, isteyenlerle birlikte Pavese’nin bu kısa ama çok katmanlı metnini ele aldık ve her bir satırında suskunlukların ne çok şey söylediğini konuştuk. Bu, yazarla ikinci karşılaşmamdı; ilk yolculuğum Tepedeki Ev ile olmuştu. Aslında Pavese’ye başlanacak kitap, Yaşama Uğraşı olmalıydı belki de; ama bazı yazarlarla tanışıklıklar, hayat gibi, tersinden yazılır. Olsun. Şimdi onun tüm eserlerini okumaya kararlıyım; çünkü bazı yazarlar, insana yalnızca hikâye değil, iç sesini de geri verir.
Clelia: Yalnızlığın Tırnak İçindeki Hâli
Clelia, dışarıdan bakıldığında ayakta duran, işi gücü yerinde, “başarılı” bir kadındır. Ancak o, başkalarının düşlerini giyinmiş bir gölgede yürür gibidir. Bu ‘uyum’, onun içselleştirdiği süperegonun sesidir aslında; toplumun ve ailesinin beklentileriyle örülmüş bir iç kale. Ama kale ne kadar sağlam olursa olsun, içi boşsa yankı verir. Clelia’nın yankıları, duygusal yalıtım savunma mekanizmasıyla karşımıza çıkar: hisseder ama dokunmaz, görür ama katılmaz. Pavese, onu kendi duygularından kaçarken bile zarafetle yürüyen bir kadın gibi çizer.
Rosetta: Anlamsızlığın Sessiz Arkeoloğu
Rosetta, Pavese’nin romanındaki en kırılgan varlıktır. Onun yaşamı, bir varoluşsal boşluğun parantezinde geçer. Anhedoni, hayatını sarmış bir sis gibidir; ne aşk ne sanat, ne dostluk ne sohbet—hiçbiri bu sisi delemez. Viktor Frankl’ın “anlamsızlık” dediği yerden bakarsak, Rosetta’nın intiharı bir eylemden çok, bir sessizlik biçimidir. Thanatos’un çağrısı, onun için yaşamın tüm uğultularından daha gerçek gelmiştir.
Momina ve Nene: Arafta Kalmanın Kadın Hâlleri
Momina ve Nene, rollerle benlik arasına sıkışmış iki kadın figürü. Momina, başkalarının
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
TRAVMANIN 4 TEMEL PSİKOLOJİK ETKİLERİ
1-BENLİK KAYBI
İçe kapanma, etraftan kopmuş ve bağımsız biri gibi davranma
Samimi ilişki kuramama
Utanç, küçümseme
Kabuslar ve patlayıcı öfke nöbetleri
Derin duygular yaşayamama
Tehditlere karşı kronik bir uyarılmışlık hali ve irritabilite
2-HİSSİZLEŞME
Anlamsızlık duygusu
Amaçsızlık
Hissizlik
Camdan izliyor gibi hissetme, dissosiasyon
Bilişsel fakirlik, hayal gücünü yitirme
Kötü alışkanlıklara ve adrenalin verici eylemlere yatkınlık
Boşluk hissi
İntihar
3-ALGILARIN YENİDEN YAPILANDIRILMASI
İfadesizlik, affektif küntlük
Her şeyi üzerine yerleştirme eğilimi, çağrıştırma, bilişsel çarpıtmalar
Yeniden yaşantılama (flashback) kolayca
Olup biteni çözmede sıkıntı , problem çözme kapasitesinde azalma
Ruhsal esnekliğin kaybedilmesi
Kolayca tetiklenme
Rorschach testi patolojileri
4-TRAVMAYA SAPLANMA
İnsanları anlayanlar benzer durumu yaşayanlar ve yaşamayanlar olarak ikiye ayırma
Travma anıları konuşmak için yoğun istek duyma veya konuşana kadar direnç koyma
‘’Keşfettiğim şey mutluluğun başa gelen bir şey olmadığıdır. İyi talihin veya rastgele şansın sonucu değildir. Paranın satın alabileceği veya gücün emir verebileceği bir şey de değildir. Dış olaylara değil onları nasıl yorumladığımıza bağlıdır. Mutluluk aslında her bir kişi tarafından hazırlanılması, yetiştirilmesi ve özel olarak savunulması gereken bir koşuldur. Kendi iç deneyimlerini kontrol etmeyi öğrenene insanlar hayatlarının kalitesini belirleyebilirler ve bu da her birimizin mutlu olmaya en çok yaklaşabileceği durumdur.’’
‘’Akış deneyimin en çok bahsedilen boyutlarından birisi, deneyim devam ederken, kişinin hayatın tüm hoş olmayan yönlerini unutabilmesidir.’’
Şizofrenlerin (anhedoni yaşadığından), dikkat bozuklukları olanların, aşırı öz farkındalıklı veya aşırı benmerkezci insanların akış yaşama olasılıklarının düşük olduğundan bahsediyor.
‘’En basit fiziksel eylem bile akış üretecek şekilde dönüştürüldüğünde haz verici olur. Bu süreçteki gerekli adımlar şunlardır: a) Genel bir hedef ve mümkün olduğunda gerçekçi yapılabilir alt hedefler belirlemek; b) Seçilen hedefler bakımından ilerlemeyi ölçmek için yöntemler bulmak ; c) Yapılan işe odaklanmak ve aktivitedeki zorluklarda giderek artan bir biçimde daha ince ayrımlar yapmaya devam etmek; d) Mümkün olan fırsatlarla etkileşime geçmek için gerekli becerileri geliştirmek ; e) Aktivite sıkıcı hale gelirse zorlukları arttırmaya devam etmek.
‘’ İnsn hedef koyup becerilerini geliştirmediği sürece yürümek sadece özelliği olmayan bir angaryadır. Yürümek akla gelebilecek en basit fiziksel aktivitedir ancak kişi hedef belirlerse ve sürecin kontrolünü ele alırsa son derece haz verici olabilir.’’
‘’Hatırlayamayan bir insan, önceki deneyimlerden elde edilen bilgiden mahrum olur ve zihne düzen getiren kalıplar inşa
"Hayatın benim için bir anlamı yoktu..."
İtiraf; insanın kendine yazdığı, kendi için yazıyormuş ve sanki başkaları okumayacakmış gibi bir yazı olmalıdır.
Diger türlüsü insanın kendi başına kendi kendisiyle konuşması gibi, günah çıkarma hücresinde günah çıkarır gibi bişey…
Oysa Tolstoy İtiraflarımda, kendine değil başkalarına kendini anlatıyor.
Böyle olunca da doğal olarak samimi olamıyor.
Benimkisi bir haddini bilmezlik örneği. Koskoca Tolstoy’u eleştirmek senin haddine mi kalmış demeniz bittabi mümkündür :)))
Lev Nikolayeviç Tolstoy 1828’de doğan, 1910’da ölen, yaşamına 16 roman, 52 Öykü, 55 inceleme-araştırma kitabı (sanattan dine pek çok konuda), 51 deneme, 3 oyun, 2 masal sığdıran Rus yazar, filozof. Kimi kaynaklara göre Shakespeare’den sonra tüm dünya dillerinde en çok tercümesi yapılan edebi eserlerin sahibi.
96 sayfalık, 17 bölümlük küçük bir kitap. Çevirinin dili özleşme yönünden özenli değil. Gereksiz Osmanlıca çok. Önsözde Kemal Aytaç üç önemli itiraftan söz ediyor.
●Birincisi M.S. 400 yılında Augustinus’un (354-430) Confessionesı, Latince.
●İkincisi J. J. Rousseaunun (1712-1778) Les Confessionsu. (İtiraflar).
●Üçüncüsü Leo Tolstoy’un bu kitabı: İtiraflarım...
●Ben bu kitaptaki itirafları, J. J. Rousseau’nun kitabı oranında içtenlikli bulmadım... NEYSE :)))
İtiraflarım, William James tarafından Dinî Deneyimlerin Çeşitlemesi adı altında analiz edilen dönüşüm metinleri arasında yer almaktadır. Kişisel bir dramadan bahsetmektedir, –Tolstoy eski ve yeni inançları arasında sıkışıp kalmıştır, eski yaşam biçimi ve yenisi arasında– bu arada da kendisini ciddi bir anhedoni içine batmış hisseder;
《☆》(anhedoni) kişinin mutsuz olduğu ve yaptığı herhangi bir aktiviteden zevk alamaması durumunda ortaya çıkan psikolojik bir rahatsızlıktır.
sonrasında ise ruhsal açıdan katartik bir dönüşüm yaşar,bunun
8/10
İnsanlarla iletişimi, uyumu zor olan; hayattan beklentisi farklı bir karakterle bu kitapta karşılaşıyoruz. Öyle ki kendinin beklentileri de karşısındaki insanların ondan beklentisi de ona yük oluyor. Okurken hikayedeki karakter Anhedoni hastası gibi hissettim sürekli. Güzel bir kitap tavsiye ederim
