ben sana hep üşüyordum,
çünkü kıştım.
nakıştım, bakıştım.
inkar etmiyorum da bunu,
seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
ve lütfen inkar etme;
sana en çok ben yakıştım. Özdemir Asaf
öyle görünüyor ki; tüm büyük şeyler insanlığın kalbine sonsuz taleplerle yazılmak için, ilk önce muazzam ve ürkütücü çirkinliklerin maskeleri olarak dolaşmak zorunda kalmışlardır dünya üzerinde.
akan gözyaşı kurur.
unutamadığın, artık hatırlamadığın olur.
hayal dediklerin gözünün önüne gelir, yaşantın olur.
olmaz dersin, tanıdığın biri yabancı olur.
yabancı, birden "kalbin" olur.
dün düştüğün yer, bugün dik yürümene sebep olur.
sonra düştüğün yerin adı, "iyi ki yaşamışım." olur.
kızarak yaşarsın ama...
"neden ben?" diye isyanların,
seni sen yapmaya vesile olur.
(...)