Yoksulun Konumu
Mal sahipleri ve dilenciler: Her değişime, her yenileştirici kargaşaya karşı çıkan iki kategori. Toplumsal sınıfların iki ucunda yer aldıklarından, iyi ya da kötü yönde her değişiklikten çekinirler: Benzer biçimde yerleşiktirler, birileri bolluk içindedir, ötekiler yoksunluk içinde. Onların arasında çırpınanlar, zahmet çekenler, sebat edenler ve ümit etme saçmalığını iş edinenler yer alır – anonim ter, toplumun temeli. Devlet onların kansızlığıyla beslenir; onlar olmasaydı yurttaş fikrinin ne kapsamı ne gerçekliği olurdu; keza lüksün ve sadakanın da: Zenginler ve berduşlar Yoksul’un asalaklarıdır.
Çatısı akan eve yağmur nasıl sızarsa, kendini bilmeyen zihne de bin türlü tutku öyle sızar.
Plinius şöyle der: "Bir kitap ne kadar kötü olursa olsun içinde mutlaka yararlı bir şey vardır."
Sarp yürürken soylu ata namert yiğit binemez
Binince binmese yeğ
Çalıp kesen öz kılıcı muhannetler çalınca
Çalmasa yeğ
Çalabilen yiğide okla kılıçtan bir çomak yeğ
Konuğu gelmeyen kara evler yıkılsa yeğ
Atın yemediği acı otlar bitmese yeğ
Adam içmez acı sular sızınca sızmasa yeğ
1872'de, British Museum uzmanlarından George Smith, Mezopotamya'nın Nippur kentinde bulunmuş birtakım tabletleri incelerken, bunlardan birinin "Tufan söylencesi" olduğunu anladı. Böylece, insan soyunu Tufan'dan kurtarmış kişinin, Kur'an ve Tevrat'ta Tanrı'nın yazdırdığı gibi Nuh değil, Ut Napiştim adında bir kişi olduğu ortaya çıktı.
