Gorki’nin anlatımında beni cezbeden, acıyı bir ajitasyon aracı olarak kullanmaması. Olanları bir çocuğun gözünden ama bir yetişkinin ustalığıyla anlatıyor. Sokaktaki sıradan insanların, "ayaktakımı" olarak görülenlerin onurunu, çaresizliğini ve dayanışmasını o kadar doğal işliyor ki, o tozlu sokakların kokusunu burnunuzda hissediyorsunuz.