Özge
@ascuthbert
şu benim kervan geçer,
kuş uçmaz yalnızlığımdan
söyleyin kendine kim esvap biçer!
ben bugünü kırdım iki taş arasında,
istedim ki kalmasın
acının çekirdeği yarına.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
acıyı oralarda çok eskiden tanıdım
varıp da neyleyim sılayı gayri
hem çoktan unutulmuştur adım.
gördüm yaşarken vadesiz ölümümü
ördüm de ilmek ilmek
sırtıma giyemedim ömrümü.
Zaten hayatı hep gözünün önünde yaşardı ve bu yaşadıklarından o kadar ürperirdi ki bir de inip yaşamaya cesareti hiç olmazdı. Üzerinde hep bir yorgunluk, hep bir usanç, geçmemiş günlerin ağırlığı ile en iyi hâlle sıkılır, en fena hâlle hâlden hâle girerdi.
Güzel kızlarla beraber olabilen oğlanlardan güzel kızların hercai hâli, olamayanlar adına intikam alıyordu; pahalı yemeklerin hayal kırıklığı yaratan tadına kuru biber dolmasının ahı sebep oluyordu, zenginlerin gözaltı torbaları, sefahat kocamışlıkları ve sertleşmiş ciltleri, sakin ve sıkıcı yaşayan ama rahat uyuyanların diyeti idi; bekar yaşlı kızların parlak ciltleri evliliğin solgunluğunu onlara müjdeliyordu... Belki her şey aslında doğruydu ve hakkaniyetliydi de işte bilinemiyor muydu, neydi.
İşin iyi tarafı başarısına bakan yoktu, kötü tarafı başarısızlığına bakan da yoktu. Ölü bir dolaptı ama öldüğünü kimseye söyleyemiyordu. Canlıyla ölüyü ayırt edebilen yoktu. Ölülere ruh derler ya burada ölüler canlılar kadar ruhsuz, diriler ölüler kadar umutsuzdu.