"Beni seviyorsun," diye karşılık verdim.
Kolunu omzuma atıp bana baktı ve yüzünde hafif bir tebessümle, "Biliyorum," dedi.
Ona sırıtarak, " Ben de seni seviyorum," dedim.
Yüzündeki gülümsemenin genişlemesini engellemeye çalışarak, "Bunu da biliyorum," dedi.
Bana düşen, her zamankinden daha şiddetli ıstırap çekmek için bir pis, aşağılık suçu diğerinin üstüne koymak. Ölmek istiyorum. Ölmek zorundayım. Hayatın kendisi tüm suçların kaynağı.
Ben artık bir suçlu değil, bir deliydim. Ama hayır, kesinlikle delirmemiştim. Bir an için bile aklımı kaybetmemiştim. Ah ama galiba delirmiş insanlar böyle söylerler hep. Yani eğer seni bu hastaneye koyuyorlarsa deliydin ve bu hastanenin dışındaysan deli değildin.
Tanrı'ya soruyorum. Direnmemek suç mu?