Bu tashih ve tadil çalışmaları için Mahir İz'in aktardıkları Akif'in şiirleriyle alakalı mesaisi açısından zikre değer:
"Bir gün sade kahvesini getirmeye gitmiştim. Dönüşte elinde tashih edilmekten beyazı kalmamış bir sahifeye baktığını gördüm. Kahvesini verdikten sonra ben de dikkatlice baktım. Bir de ne göreyim? Asım'ın bir tashih sahifesi. Ben birdenbire hayrette kaldım, Safahat'ı okurken bize öyle gelirdi ki, Üstad sânihalarını hiç düzeltmeden sahifelere geçiyor, çünkü ifadeler o kadar tabii ve selis ki mısraların bir düşünce mahsulü olduğu katiyyen hatıra getirilmiyor.
Kendisine bu hususu söyleyince; 'sen ne diyorsun, bir kelime için bir hafta düşündüğüm olur' diye cevap verdi. Donup kaldım. (...)"¹⁷³
Sayfa 129 - İstanbul Zaim Üniversitesi Yayınları / ¹⁷³ Mahir İz, age, s. 125.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Necit seyahatini birlikte yaptıkları, Teşkilat-ı Mahsusa'nın kurucularından Eşref Sencer Kuşçubaşı ile dönüş yolunda, el-Muazzam tren istasyonunda konaklıyorlar. Akılları Çanakkale'de, başbaşa kaldıklarında binbir tedirginlik içinde onu konuşuyorlar... Uzun bekleyişlerden sonra nihayet Enver Paşa'dan Kuşçubaşı'na Çanakkale Savaşı'nın kazanıldığına dair şifreli mesaj bu istasyonda iken geliyor ve hemen Akif'e de iletiliyor. Kuşçubaşı'nın hatıralarından aktarılan bilgilere göre;
"[Çanakkale zaferi haberi] heykelleşmiş duran Mehmet Akif'i birden coşturdu. Dostunun [Kuşçubaşı'nın] boynuna atıldı. O sakin, o gayrının heyecan ve feverandan ayaklanacağı hadiseler karşısında sükun ve vakarını bozmayan o tevekkül ve kadere rızanın nesli içinde örneği, (...) koca adam, şimdi başı Eşref Bey'in kendisi için vefa ve kadirşinaslık duygusu dolu omzunda, masum bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra, sarsıla sarsıla ağlıyordu. Bu gözyaşları Çanakkale'de Mehmetçiğin oluk gibi döktüğü kan kadar cömert ve temizdi (...).
(...) Çok az konuşan bu büyük şair şimdi bir çağlayan halinde idi. Benimle değil âdeta kendi kendisine konuşuyordu. (...) Akif o gece o neslin maddi mânevi terkibini gelecek nesillere anlatmadan canını almaması için Allah'a yalvardı. Hem nasıl yalvarış!... (...):
Ya Rabbi! Bana bu destanı bir aciz kulunun ifadesinin azamisi içinde yad edebilmemin saadetini ve imkânını bahşet. Bu ulvî vazifeyi bana nasip et, sonra emanetini al. Ya Rabbi! Bana bu lutfu çok görme. İn'âm ve ikramının nâmütenahi hazinesinden bu aciz kulunun şu duasını bârigâh-ı ulûhiyetinde kabul eyle...
(...) Sabahı böylece bulduk. Onu teskin etmek ne mümkündü ne de aklıma böyle bir müdahale geliyordu. Bu bir heyecan ve ilham manzarası idi ve ben onu görebilmiş olmakla mübahi mahdut fanilerden idim.
Sayfa 112 - İstanbul Zaim Üniversitesi Yayınları
¹⁰⁰ Bu ifadesini yakınlarından ve baytarlıkta meslektaşı Şefik Kolaylı 1939 yılında aktarmaktadır; bk. Sessiz Yaşadım, s. 465.
Kolaylı şunu da kaydediyor: "[Milli Mücadele sırasında] Eskişehir'in sukûtuna takaddüm eden zamanlarda Eskişehir'de yanıma gelirdi. Hiç unutmam, muntazam askeri kuvvet teşekkül etmeden evvel çetelerin Yunanlılarla Demirci istikametlerinde yaptıkları harpler neticesi mecrûh [yaralı) olup da Eskişehir'e dönen çete hayvanlarına müessesemde yaptığım ameliyatlarla yakından alakadar olur, 'keşki memleketin şu buhranlı zamanında baytarlığımı unutmamış olsaydım da böyle âtıl bir insan kalbini taşımasaydım' diye teessür gösterir ve birçok ısrarlarıma rağmen müessese hademeleriyle birlikte hayvanları yatırmak için uğraşırdı. İşte Akif aynı zamanda bu kadar da mesleğine merbuttu [bağlıydı]".
Bu hissiyatın ve vahlanmanın izleri Asım'da Köse İmam'la konuşmasında da vardır: "- Kimi bidatçi diyor... Duyduğum en çok bunlar/ - Daha var mıydı, İmam? / - Var ya, unuttum: Baytar /-Keşke baytarlık edeydim.../ - Yine et mümkünse/-Yapamam/-Belki yapardın be... / - Unuttum, be Köse! / - Keşke zihninde kalaymış, ne kadar lâzımmış / Beni dinler misin evlat? Yine kâbilse çalış/ Çünkü bir tecrübe etsen senin aklın da yatar / Bize insan hekiminden daha lâzım baytar".
Sayfa 76 - İstanbul Zaim Üniversitesi Yayınları
Atatürk'ün Prof.ları(!)Tarih
Pro f. Dr. Akil Muhtar Özden, Pro f. Dr. Neşet Ömer lrdelp, Pro f. Dr. Nihat Reşat Belger, Pro f. Dr. Abravaya Marmaralı, Pro f. Dr. Musta f a Hayrullah Diker, Pro f. Dr. Süreyya Hi-dayet Serter, Pro f. Dr. Mehmed Kamil Berk, Pro f. Dr. Mim Kemal Öke, Dr. Asım lsmail Arar, Dr. Hulusi Alataş." •iV
359 Sevinçle yaşayan ey iyi yiğit
Sözümü yabana atma, gönülden işit
360 Yılma, ayrılma doğruluk yolundan
Gençliği boşa geçirme, ondan yararlan
361 Sıkı tut gençliği, çabuk geçer
Nice sıkı tutsan da gençlik kaçar
362 Sende varken gençlik gücü
İbadet et, boşa geçirme bunu
363 Pişmanım, gençliğe öykünür özüm
Öykünmek yararsız, keseyim sözüm
364 Kimin kırkı geçerse yaşanmış yılı
Esenleşir onunla gençliğin dili
365 Elli yaşım değdirdi bana elini
Kuğu tüyüne döndürdü kuzgun gibi saçımı
366 Altmış yaş çağırır gel diye beni
Ecel pususu olmasa giderim şimdi
367 Kimin yaşı geçmişse altmışı
Tadı yok onun, kış olur yazı
368 Otuza dek koruduğumu aldı elli
Ne yaparım altmış değdirirse elini
369 Ne yaptım ki elli yaşım ben sana
Neden geldin şimdi bu öçle bana
370 Tatlı gelirdi bana gençlikte her işim
Zehir oldu şimdi yediğim aşım
371 Bedenim ok gibiydi, gönlüm yay
Gönlümü ok gibi yapmalıyım, bedenim oldu yay
372 Gençlik ne topladıysa bana
Yaşlılık gelip aldı, gelir sana da
