Yves şöminenin önüne, Denise'in ayaklarının dibine oturmuş, bacaklarına sarılmıştı. Gözlerini alevlere dikmişti.
- Niçin? diye sordu Denise.
Yves eliyle belirsiz bir hareket yaptı.
- Niçin mi? Bilmem ki ... Öncelikle şimdi hayat çok zor ... Önceleri tutku uğruna, aşk uğruna düşünmeden harcanan güçler, o güçler aptallaştıran, öldürücü bin çeşit tasayla aşındı gitti ... Onlar gibi sevebilmek için hoş vakit, zenginlik gerek ...Hem sonra onlar o kadar mutluydu ki ... Hayatları sakindi, güvenliydi, genişti, güleçti ... Heyecana ihtiyaçları vardı, bizimse sadece huzura ihtiyacımız var.