Ama o iş öyle değildi. Aşk zor, karmaşık ve acımasızdı, evet ama aynı zamanda kolay olması gereken bir şeydi; rahat ve güvenli olmalıydı. Adelaide’ın hissettiği şeyse bunların hiçbiri değildi, daha çok kalbi yavaş yavaş rendeleniyormuş gibiydi. Rory’nin sürekli planlarını iptal etmesi, ona sevdiğini söylememesi, Adelaide’ı hayatındaki özel biri olarak tanımlamaktan kaçınması her seferinde yeni yaralar açıyordu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Büyük kederleri unutturacak büyük mutluluklar bulmak, derin ve keskin acılar yaşamakta olan insanlar için neredeyse imkânsızdır; taşınması zor bir azabın altında ezilen insanlar, bazen büyük bir mutluluk ihtimali kapılarını çalsa da o kapıyı açacak gücü ve cesareti kendilerinde bulamazlar, hatta sessizce durup kapılarım çalan bu beklenmedik yolcu gitsin diye beklerler; kederli insanları yeniden hayata döndürüp yüzlerini gülümsetecek tılsım küçük, ani ve kısa sevinçlerde gizlidir."
(...) birbirlerine olan hislerini şarkılar üzerinden anlatmayı alışkanlık hâline getirmişlerdi. Birbirlerine doğrudan söyleyemedikleri her şeyi, bir şarkının sözlerine saklar, melodilerle duygularını fısıldarlardı.
Kız Drogo'nun konuşmasını beklermiş gibi susuyor, ona, muhtemelen bir aşk kırıntısıyla bakıyordu.
