Yazar bizi okumaya alıştığımız o sakin kurguların içinden çekip alıyor. Yer yer gerçekle kurguyu ayırt edemediğim yer yer okurken zihnen çok yorulduğum ama anlattığı konunun ilgi çekici olması bakımından elimden bırakamadığım bir kitap oldu.
Kendi içinde kaybolmuş, taşraya sıkışmış, eşiyle ve kendi akıl problemleriyle uğraşan bir kadının içsel ve çevresel çatışmalarını anlatıyor yazar. Yazar bize lohusalık depresyonunun, izolasyonun ve kimliğini kaybetmeye başlamış bir kadının bölünmüş zihnini sunuyor.
Nostaljik Bir Beyoğlu Düşü
Puan vermedi·65 syf.·
2026 9. kitabı
Bu kitabı, Atıf Yılmaz'ın yönettiği ve Ümit Ünal'ın senaristliğini üstlendiği "Hayallerim, Aşkım ve Sen" isimli filmiyle keşfetmiştim. O film, bu kitaptan esintiler taşıyordu. Aslında daha çok Oğuz Tunç'un film içerisinde yazdığı senaryo anlamında bu hikâye canlanıyor ve Beyoğlu'nun vücut bulmuş hâli Müşfik Kenter'in canlandırdığı Hayati karakteri üzerinden canlanıyor.
Romanda baş karakterin yaşlılığından gençliğe doğru gidiyor ve bir kadından etkilendiğinden söz ediyor. Onun aşkının hayali üzerinden bir Beyoğlu düşü kurduruyor. Bu aşk üzerinden bir Beyoğlu portresi çiziliyor. Beyoğlu'nun sokaklarından, oradaki insanların yaşantısından, o dönemin değişen yapısından söz ediliyor. Beyoğlu üzerinden karakterin psikolojisi de sunuluyor.
Çok uzun bir kitap değil, uzun uzun diyaloglarla hikâye anlatan da bir kitap değil. Bol bol Beyoğlu'nu anlatıyor ve anı üzerinden ilerleyerek nostaljik anlatım sunuluyor. Bir de zaman zaman araya aşk giriyor ve "gizemli bir kadın" üzerinden de Beyoğlu'na yolculuk ayrı bir gizemli hâl alıyor. Son olarak tabii kitabı okumak da keyifli bir tarafı var ama Atıf Yılmaz'ın "Hayallerim, Aşkım ve Sen" filmi de ayrı keyifli. Bu kitabı okuduysanız, filmi de ayrıca izlemenizi öneririm.
Reklam
Sezomm öncelikle seni çok seviyorum. İyi ki bu kitap sektörüne girmissin de bizi böyle bir şaheserden mahrum bırakmamıssın . Kitabı okurken ister istemez 37’yi düşündüm ve gelişimin o kadar farkla belli oluyor ki tebrik ederim seni gerçekten cabana sağlık askım.
Evet bu kitaba gelirsek tekrar soluksuz okudum gerçekten. O kadar akıcı, o kadar merak uyandırıcıydı ki. Başladığımdan beri tuvalete bile gitmedim heyecandan yani. Kitap beni biraz da bölümümden kaynaklı etkiledi, PDR öğrencisi olarak böyle bir kurguyla şekillendirmen ve gerçekten çok iyi hakim olmana bayıldımmm. Ay diyecek söz bulamıyorum resmen her açıdan mükemmeldi ya. Sadece sonuna gelmek istiyorum. TAM OLARAK SEZO KEZONUN YAZABİLECEĞİ TÜRDEN BİR SONDU. Budur. Ağzım acık kaldı. Baka kaldım. Algılayabilmek icin dönüp iki kere daha okudum. Tebrik ederim hayatım seni kalemine sağlık.
Tüm krizlerime itinayla cevap verdiğin icin tesekkür ederim. Simdi bu bitti yenisini yaz lütfen hemen.
Burda gerçekleri konuşacağız
Şimdi ben kitabı aslinda. Beğendim ancak baya mantık ve kurgu hatası var. Öncelikle ilk kitaba bayıldım zaten ilk kitaba başlayınca dedim bu kitap güzel dedim çünkü kurgu gayet iyi ilerliyodu tugay mahkumdu falan iste ancak bu kitallik mal mı? Harbi bu krallık gerizekalı galiba. Koskoca krallık ülkenin dört bir yanını arayıp tugayı bulamadılar mi. Eftalya nasıl kolya kolay geziyor. Bide eftalya ve tugayin aşkı baya ama baya abartuliydi. Yani kitabın yarışı zaten tugay ve eftalyanin aşkı ile geçti. İkinci kitap baya açik uçluydu. Htta ikinci kitabı 3 hafta felan ara vemistim başka kitap okumuştum o kadar sıktı yani. Hep aynı olay olup duruyor yani insan bir zammann sonra bunaliyor. Zaten eftalya yüzünden tugay bu hallerde yani eftalya ile tanismaaydi belkide erken olmezdi ve etrafta aşkım da aşkım diye dolasmazdi. Edtalya ölü de tugaya birşey oldu aman yarabbbi delirdi dağ gibi adam. Zaten sobda intahaer ediyor ama umrumda dehil zaten herşey girayin baskına geldi. Tugay yuzunden Giray bu hallerde. Giray hem sevdihi kadını kaybetti hemde jrdesini anack o tugay gibi hemen intihara girişmesi o nida ile kaldı ve yaşamaya devam etti. Zaten ikinci kitap biraz saçma ama ne bilen birşey diyemiyorum d Allah zihin açiklihi versin napak...
YA BAYILDIM, BAYILDIM!!!
KONUSU;
Kızımız Jivana, evsiz kaldığı gün son parasını konsere, arkadaşlarıyla birlikte harcar. Tam konserin o en zevkli anındayken sahnenin arkasında bayılan birini görür ve olaylar burdan başlar.
Sahnenin arkadında gördüğü adam bir Tanrıdır ve o Tarıyı yalnızca Jivana görebilmektedir. O anda Jivana’nın üçüncü gözü açıldığında asıl dünya ile karşılaşır ve bu durumdan korkar ve koşarak konser alanından uzaklaşır. Uzaklaşırken iblisler peşindedir ve o iblisler Jivana’yı yakalayıp gerçek anlamda onu ortadan ikiye ayırırlar. Ölmek istemeyen genç kızımız, sahnede gördüğü kırmızı gözlü Tanrıyla anlaşma yapar ve onun hayatını kurtarmasını ister. Tabii ki hiçbir iyilik karşılıksız yapılmaz kuralıyla yapılan bu anlaşmada insan vücuduna sıkışmış Tanrı’nın hayatta kalıp güç toplaya bilmesi için bir insana ihtiyacı vardır ve anlaşmanın şartları Jivana’nın yakışıklı Tanrımız Rast ile birlikte aynı evde kalıp onu beslemesidir. Hayatta kalmak için başka şanşı olmayan Jivana, Tanrı’nın bu şartını kabul eder. Bu anlaşmaJivana’ya güzel bir hayat sunsa da sonrasında yapılan hatalar, onu hayal kırıklığına uğratıp gerçeğin asıl yüzünü öğrenmesini sağlar. Çünkü bazen bir Tanrı’ya aşık olmaktansa, bir iblise aşık olmak daha iyidir.
YORUMUM
Kitabın ilk arka kapağını okuyup, son parasını konsere harcayan kızı gördüğümde, ilk başta önyargı ile yaklaşmıştım. Ya son paran idareli kullan git karnını doyur mal mısın falan. Ama hikayeyi okumaya başladığımız zaman birden kendimi Jivana’yı haklı bulurken buldum. O deli dolu aptal bir kızdı. Geçmiş yaşamında çok ağır şeyler yaşamıştı ve evsiz ve parasız kalması, geçmişi yanında çıtır çerez kalmıştı.
Rast karakterini başta çok çok sevsemde onun tam anlamıyla manipülatif bir erkek olduğunu düşünüyorum.
15. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 15. Cilt
"Ceza verecekseniz, uğradığınız muamelenin misliyle ceza verin. Eğer sabrederseniz, bu sabır, sahipleri için daha da hayırlıdır."
(Nahl, 126)
Hayata tam şuradan bakmasam çoktan kendimden nefretlik bir insana dönüşmüştüm. Elhamdulillah diyeceğim ne diyeceğim?
Ben her zaman iyiler cennete gitsin demişimdir. Kimsenin ben iyiyim ben iyiyim çırpınışları bana gelmez. İnsanoğlu önce yaptıklarına bakacak, sonra "bana yapıalanlar" kısmına odaklanabilir. Düşünüyorum. Tamam kesinlikle hak etmişimdir ve de ALLAH beni bu şekilde istemiyor diyorum. Ve de Allahın hakkımda istemediğini ben de istemem zaten. Bedelini ödemediğim bir günahla gitmeyeyim derim. Allah herkesin hakkını benden alıyor diye düşünürüm. O yüzden kimseye bir nefret beslemiyorum. BU kısım kendimle ilgili. Ama sevdiklerime yapılanlar o kadar müsamahalı olamıyorum. O zaman insanlardan soğuyorum ben. Onların umurunda olup olmaması umurumda değil. AMA bana göre bir insanı benim sevmemem, hayatta böyle koruma kalkansız gezmek dolaşmak gibi bir şey :D Çünkü ben bana yapılana öyle büyük tepkimem ama sevdiğim insanlara yapılan şeylere on misliyle tepkirim. Yine gidip bir şey yapmam belki ama ışık hızıyla soğurum. Tarafımdan sevilmek diye bir ayrıcalık var yani. Sıfır tevazu.
Şimdi bu ciltte, özellikle bu hislerimin depreşmesinin sebepleri var tabii. Barbata yakın bir bayram. Ama umut bulduğum şeylerle karışık. Ölüm var ölüm. Kendinizi bu dünyada ortadan ikiye ayırsanız da, bütün benliğinizi dünyaya serip kişiliğinizi beş paralık etseniz de ölüm var ahiret var hesap var. Hep ettiğim bir x-duam var bu tip insanlara. Allah size versin. İstediğiniz kadar, taptığınız, sevdiklerinizi değiştiğiniz kadar mal mülk versin. Çok versin. İmtihanınızı oradan bulun. Bitti gitti
Reklam
Reklam