Genç Kız Kalbi İncelemesi
“Evet, ben de sevmek ve sevilmek isterim, fakat isterim ki seveceğim adam, aşkıma ve bana layık olsun ve daha isterim ki o sevdiğim adama, Üzüntü ve pişmanlık duymadan hayatımı ölünceye kadar geri almamak üzere vereyim.” (Alıntı)
Türk Edebiyatı serilerini ne kadar sevdiğimi biliyorsunuz. Daha ilk sayfalarından itibaren beni kendine hayran bırakan ve birkaç saatte okuduğum harika bir kitaptı.
İzmir’den İstanbul’a gelen Pervin’in amcasının evinde kalmasıyla başlar olaylar. Onun İstanbul merakı öyle heyecanlandırıyordu ki, hayallerindeki İstanbul ile gerçeği onu oldukça dehşete düşürür. Yalnızca bu da değil! Genç kızın kalbi büyük bir boşluktadır ve hayatının aşkıyla tanışmayı, hem de bu şehirde, arzu etmektedir. Pervin her anını günlük şeklinde anlatır. Kültürlü, eğitimli genç kız; kendisinin tam aksi olan amcası ve onun ailesiyle yaşamaya başladığı andan itibaren aralarındaki uçurumu gözler önüne serer. Amcası kültürsüz, sığ düşünceli, zaman zaman da sinirden dişlerimi sıktıran bir zihniyette adam!
Kitap hakkında spoiler vermek istemiyorum ama şunu da demeden edemeyeceğim sanırım! Sevgili Pervin, batı kültürü tarzda eğitim almışsın ama ruhunun salaklığını eğitememişsin. Kısacası saç baş yolduran ama kahvenin yanında başlayıp da bitirilecek kolaylıkta bir kitap okumak isteyenlere…
#kitaplayseyorumum #mehmetrauf #gençkızkalbi #bookstagram #books
“Hayatta kalmak için ihtiyaç duyduğum şey, Gale’in öfke ve nefretle tutuşan ateşi değildi. Bende yeterince ateş vardı zaten. ihtiyacım duyduğum şey bahar aylarındaki karahinbaydı. Yıkım değil yeniden doğuşu simgeleyen o parlak sarı renge ihtiyacım vardı. Kayıplarımız ne denli ağır olursa olsun hayatın devam edebileceğine…Her şeyin yeniden iyi olabileceğine…Bunu bana yalnızca Peeta verebilirdi” Bu kitap benim kalbimi çok kırdı. Ben şahsen en başından beri gale karakterinin daha uyumlu olduğunu düşünüyordum ama bu kitapta gale ve katniss arasındaki ilişkinin yavaş yavaş bitişini ve yok oluşunu çok iyi bir şekilde okuduk asla pat diye bitmedi ve bu beni çok tatmin etti. Gale karakterini suçlayan çok insan görüyorum ama primi o öldürmedi arkadaşlar bombaları onun yapması bu cinayeti onun işlediği anlamına gelmiyor o zaman Rue karakterinin ölümünden de katniss mi sorumlu? Ki Gale üç kitap boyunca katnissi asla sıkıştırmadı evet onu sevdi ama eğer katniss onun aşkıma bir karşılık verecekse bunu cidden istediği için yapsın dedi ve ona her zaman bir alan tanıdı (Katniss ona çok kez umut vermesine rağmen) ve sonrasında katniss için iyi olanın peeta olduğunu kabul etti ve kendi yoluna gitti. Tek sıkıntısı oda doğduğu ve büyüdüğü kafa yapısından tam olarak çıkamadı insan avlamayı havan avlama ile bağdaştırmasından anlayabilirsiniz. Onun dışında beni düşündüren ve üzen çok yer oldu ama bu yazımda Finnick karakterine yer vermek istiyorum çünkü kendisi en sevdiğim karakter ve yaşadıkları ile ölümü beni tek kelime ile SARSTI. Finnick tamda hayatı boyunca olduğu gibi istemediği eller üzerinde öldü Hemde baba olucağını asla öğrenemeden. En çokta beni bu üzüyor. Başkan snowa da söve söve söve duramadım NEFRET EDİYORUM ONDAN kimse bana o adamı romantize edemez ASIL DÜŞMANINIZIN KİM
Reklam
Eski İstanbul’u ve sokak jargonunu bu denli güzel anlatan çok az yazar vardır herhalde. 
Çingeneler romanıyla tanıdığım ve çok sevdiğim yazardan yine güzel bir roman daha. Yeşilçam filmleri tadında güldüren, ağlatan trajik bir hikaye. Çocukluk günlerime ve ilk aşkıma ait zamanlara gittim mahzun oldum. “ Geldi geçti ömrüm benim şol yel esip geçmiş gibi
Hele bana şöyle geldi şol göz yumup açmış gibi”
Yunus
Çingeneler romanıyla tanıdığım ve çok sevdiğim yazardan yine güzel bir roman daha. Yeşilçam filmleri tadında güldüren, ağlatan trajik bir hikaye. Çocukluk günlerime ve ilk aşkıma ait zamanlara gittim mahzun oldum. “ Geldi geçti ömrüm benim şol yel esip geçmiş gibi
Hele bana şöyle geldi şol göz yumup açmış gibi”
Yunus
Kitap kimliksizlik ve bürokratik sonu gelmez temaları üzerinden modern insanın çaresizliğini anlatsa da abartılan bir kitap. Kitap boyunca K.’nın bir türlü varamadığı o merkez, derin bir gizemden ziyade bitmek bilmeyen diyaloglar sonuçsuz yan karakter hikayeleri ve tekrara düşen bir durağanlık sarmalı sunup durur bu da eseri sarsıcı bir anlatıdan çok, sabır sınayan bir metne dönüştürür ha belki de yazarın amacı budur ama bunu başka yollarla da pekala yapabilirdi bunun için bu kitabın çok iyi olduğunu düşünmek yazardan dolayı olsa gerek. İlla ki bu kitaba çok büyük anlamlar yükleyen her boşluğa devasa anlamlar yüklemeyen kişiler kitabın itibarını şişirse de aslında elimizde olan şey bir sona ulaşamayan ve okuyucuyu da karakterle birlikte o kasvetli bataklıkta boğan bitmemiş bir taslak. Bu yüzden eserin hissettirdiği klostrofobiyi sanatsal bir zirve olarak görmeyenler için Şato, sadece sonu gelmeyen bir yürüyüşten ibarettir. Aşkıma ilk önerdiğim kitap bu olduğu için özür dilerim. 🩵
Yoğun duygular içerisindeyim :) Yaşattığını yaşadı Aziz Bey. Ama buna rağmen böyle bir sona layık değildi. Yazarın kaleminden okuduğum ilk kitap ve gayet akıcı. Kitapta eleştirilecek hiçbir şey göremiyorum aksine büyük bir övgüyü hakediyor. Yazarın üslübu, olayların hissiyatı, sayfaların azlığı duyguların yoğunluğu...Satırlar arası o güzel şarkı sözlerinin her biri beni benden aldı.
"Güneşten ağır ağır gölgeye geçilir gibi, pek de anlamadan akşam olur gibi,ışıklı,neşeli bir yüzfen kederlere geçti Aziz Bey. Kederli bir mazisi oldu. Burnu havada, başı dikti hep. Başka türlü yaşamayı beceremediyse de, o gece Haliç'in kirli sularına bakarken anladı ki aslında hep öyle sanmış. Oysa şiddetle yanılmış. Ve yine anladı ki hayatı tümüyle yanılgıymış."
(Bu paragraf kitap bittikten sonra mana buluyor.)
"Buna benzer bir hale ömrünün sonunda bir kez daha düştü Aziz Bey. O zamanda uyumak ve uyandığında hayatının acı veren o safhasının hiç olmamış olduğunu görmek istemişti. Ömrünü pişmanlıkların damgaladığı bir yığın insan gibi.."
"Yine hicran ile gün bitti, güneş battı gönül
Yazık, ümit seni bir gün daha aldattı gönül"
"Aslında halinin perişanlığının farkındaydı da, pek aldırış etmiyordu. Bu zavallı halini yabancılığının bir gereğiymiş gibi kabullenmişti."
"Ağır ağır yürüyor, kendi diline hasret kaldığı için gözüne ilişen bütün tabelaları iştahla okuyor, gözünde tüten şehrini içine çekiyordu."
"... ama bunu anlatamamış olmanın acısını duyuyordu."
"... içinde birikenlerden hiç değilse birkaç cümle anlatabileceği, kendisini can kulağıyla dinleyecek birini arıyordu."
"Dil yaresini andıracak yare bulunmaz
Dünyada gönül yaresine çare bulunmaz."
"Aşkımın ilk baharı, ilk heyecanım benim
Sevgilim, iki gözüm, biricik canım benim."
"Değerini geç anladığı bu varlığı kaybetmekten
Kalbindeki aşk yüzünden harap olan bir bir kadınDuygu ve Düşünce
Üç yıl önce okumuştum hala dün gibi aklımda. Hani sosyal medyada çokça karşımıza çıkan Golden Brown The Stranglers şarkısı var ya, bizi ortaçağda hissettiriyordu adeta. Bu kitap tam olarak o şarkı, o evren. Katherine... Başına gelenler hafif şeyler değil. O bir mağdur, o bir aşık, o bir çaresiz, o bir günahkar, o güzel ama kaderi kötü bir kadın.
O kadar kalın bir kitap olmasına karşın bana yetmedi. Gözlerimi kapatınca orada hissettiğim, lordumun gözlerinden ayrılmakta zorlandığım; etrafımda başıma gelen tüm kötülüklerin bir kasetmişçesine döndüğü ama benim yalnızca o aşkın aurasında başımın sıfır gram olduğunu hissettiğim,.. aşkıma lanet ettiğim ve yangınların ortasında daha harlı alevlenen gözlerin kontağından çıkamadığım, kaderin getireceklerini bilsem de bir daha yaşamak isteyeceğim bir aşk, bir çağ, günahkar ama mağdur bir kadın, Katherine. Gözlerimi kapatınca Katherine olduğum bir kitaptı. Onu anladığım, yer yer onu yargıladığım bir kitap.
Ortaçağa gitmek istiyorsanız güzel bir zaman makinesi...
Kalbimdeki Aşkı Sana Vereceğim 
Anya Seton
Kalbimdeki Aşkı Sana Vereceğim Anya SetonReklam
Reklam