Dünyayı meydana getiren sonsuz insan ve şeyler kafilesi, sıkıcı ve sonu gelmeyen bir resim sergisi gibi geliyor bana. Bu insanlar sergisi hiç ilgimi çekmiyor çünkü ruh sıradan bir şeydir ve herkeste aynıdır;yalnızca her insanda farklı bir şekilde kendini gösterir ve ruhun en iyi yanı hayallere, kişisel özelliklere ve hareketlere kadar dolup taşması, böylece merakımı uyandıran bir görüntü haline gelmesidir [...] Böylece şeylerin ve varlıkların dıştan hareketli görüntüsünü en saf haliyle, başka bir dünyanın tanrısıymışım gibi içeriklerine ve özlerine kayıtsız kalarak görüyorum. Diğer insanların dış yüzeylerinden girip derinlere iniyorum sadece ve eğer bir derinlik arıyorsam, onu kendimde ve şeyler konusundaki anlayışımda arıyorum.