Sonra eğildi sevgilinin yüzüne
Sürdü bulutlanmış gözlerini
O güzellikler ülkesine
Baktı baktı ve dedi:
-Hayatında güzeldin
Ölümünde güzelsin
Öldün
Bir daha ölmeyeceksin.
"Gerçeği söylemek gerekirse, insanlar yalnızlık denen şeyin aslında ne olduğunu, nereye varabileceğini pek bilmiyorlar. Her yığına, içinde dostluk var gözüyle bakılmamalı; insanların yüzleri bir resim galerisinden öteye bir anlam taşımayabilir, konuşmalar da bir zilin çınlaması gibi olabilir."
Dünyayı meydana getiren sonsuz insan ve şeyler kafilesi, sıkıcı ve sonu gelmeyen bir resim sergisi gibi geliyor bana. Bu insanlar sergisi hiç ilgimi çekmiyor çünkü ruh sıradan bir şeydir ve herkeste aynıdır;yalnızca her insanda farklı bir şekilde kendini gösterir ve ruhun en iyi yanı hayallere, kişisel özelliklere ve hareketlere kadar dolup taşması, böylece merakımı uyandıran bir görüntü haline gelmesidir [...] Böylece şeylerin ve varlıkların dıştan hareketli görüntüsünü en saf haliyle, başka bir dünyanın tanrısıymışım gibi içeriklerine ve özlerine kayıtsız kalarak görüyorum. Diğer insanların dış yüzeylerinden girip derinlere iniyorum sadece ve eğer bir derinlik arıyorsam, onu kendimde ve şeyler konusundaki anlayışımda arıyorum.