Hokeyden vazgeçmek nefes almaktan
vazgeçmek gibiydi; yapılamayacak kadar imkânsızdı. Hokey benim oksijenimdi ve yaşamam için ona ihtiyacım vardı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İşte bu yüzden instagram şipşak özelliğini devreye soktu.Alıntı
Günümüzde, görmenin yerini bakmak, hatta bakmanın yerini göz atmak alıyor. Şeyler, ancak iki göz atış arasındaki süre boyunca ilgimizi çekebiliyor.
Biricik ve Mülkiyeti, sabitfikirlerin ve metafizik dogmaların atış poligonudur. Tanrı ya da devlet, ahlak ya da adalet, özgürlük ya da hak; hiçbir idealin, hiçbir nedenin, hiçbir kavramın benim gerçek, yaşayan bir varlık olduğumu görmezden gelmesine izin verilmemelidir. Stirner'in hilesi, belirli fikirlerin, ilişkilerin ve kurumların onları üretenlerden nasıl ayrıldığını ve bireylerin kendileri kadar gerçekliğe sahip sabit ve donmuş özerk alanlar olarak yanlış tanındığını göstermektir." Kısacası Stirner, öznelerin nasıl kendi yaratımları -düşünceler, idealler, değerler, amaçlar ya da hedefler tarafından tahakküm altına alındığını anlatır. Bu süreçte, kendimizi belirleme gücümüzü kaybederiz ve ideal benliklerimiz olarak ortaya konan sözde gerçekliğin sadece yansımaları hâline geliriz ki bu da aslında her zaman siyasi, ekonomik, dinî veya sosyal olsun, başka bir amaca hizmet eder. Stirner'in görevi bu nedenle a) eleştireldir – bize hükmeden toplumun baskın fikirlerini ortaya çıkarmak ve eleştirmek, b) pratiktir – kendi üretimlerimizi kendi mülkümüz olarak yeniden sahiplenmemiz için bizi güçlendirmek ve c) felsefidir - özne, kavram ve nesne arasındaki boşlukları, inkâr edilmemesi veya bastırılmaması gereken, ancak olduğumuz şeyin olumsuz çekirdeği olarak özgürleştirilen kimliksizlik anlarını vurgulamak - biricik, yaratıcı hiçlikler.
Kolaylıktım onlar için; yaralanacak başka yürek bulunmadığı zaman atış talimi yapmak için kullanılan, yüreği kurgulu bir manken.
Nefesinizi tutun. Birinci ve ikinci cihan harplerinde ABD ordusunda ateş hattında yer alan askerlerin ancak yüzde on beş ila yirmisinin silahlarını ateşlediği, Marshall istatistiği ile kayıtlara geçmiş. Bu fire, savaş mekanizması için büyük bir kayıp. İnsan büyük savaşların ortasında dahi insanı öldürmekten imtina ediyor. Sonra ABD'de bir gizli el önce televizyon, sonra bilgisayar ekranlarında insan öldürmeyi yaygınlaştırıyor, bir tür Pavlov'cu koşullanmayla, öldüren kişinin bir suçluluk değil, bir zafer hissiyle tanışmasını sağlıyor. Öldürme eylemi suçluluk hissinden arındırılıyor. Toplum başkasının acı ve ıstırabına duyarsızlaştırılıyor. Sonuç: ABD ordusu, Kore'de karavana atış oranlarını çok düşürüyor, Vietnam savaşında ise karavana atış neredeyse yüzde üçe iniyor. Amerikan askeri, şiddet içerikli film ve oyunlarla gözünü kırpmadan öldürmeyi öğreniyor.
