E.
@auroracore
Şu anda okuduğu kitap
Reklam
Ben kendi yaşamımızın ve çocuklarımızın sorumluluğunu taşıyabilmek için sadece bilme hakkımızın olduğunu değil, kesinlikle bilmek zorunda olduğumuzu düşünüyorum. En sonunda içimizdeki suçlanan ve cezalandırılan çocuğun korkularından kurtulabilmemiz için bilmek zorundayız.
Ben bugün, çocukluklarını saygıyla, dayak ve aşağılanmaya maruz kalmadan geçiren insanların yetişkinliklerinde başka bir Tanrı'ya, daha sevecen, rehberlik eden, açıklayan, yön veren bir Tanrı'ya inandıklarını düşünüyorum. Ya da belki Tanrı imajıyla değil, onlar için sevgiyi somutlaştıran başka modellere göre yönlerini tayin ettiklerini görüyorum.
Bilişsel sistem beden hücrelerinde kesin olarak kayıtlı olan bilgilerin tersini iddia ettiği durumda, insan kendisiyle sonu gelmez bir savaşın içine girer. Bu iki merci aynı bilgilere sahip olduğu andan itibaren beden normal işleyişine yeniden kavuşabilir.
İçten gelen bir duyguyla itaati fazilet, merakı günah, iyi ile kötü arasındaki farkın bilinmemesini bir ideal olarak görmeyi reddettim. (...) Ben itaati ve bilgisizliği mutluluğun koşulu sayan bir cennetin eksikliğini hiç çekmedim.