Biz çok önemsiyoruz kendimizi.Bir şeyler öğrendikçe büyütüyoruz kendimizi gözümüzde.Anayolu unutuyoruz, çürüyüp gidiyoruz ara sokaklarda.Ayrıntı bu işte...
Bir insanı bildikçe göziçlerinde hayatın yeniden doğması:)1000Kitap
Zaman buldukça uğra
Tek neşem bu benim
Beklemek ve bulmakla yaşadığım
Dili tutulmuş bu şaşkın sevinç.
Eşyalar geri çekiliyor sen gelince
Bir ayrıntı gibi içinde kaybolduğum
Sığ ilişkileri günlerin
Geri çekiliyor, dudaklarıma kadar
Yükselen sıkıntı suları
Tutunup kirpiklerinin ışığına
Mavi bir kıyıya çıkıyorum
Kurtuluyorum boğulmaktan.
Aldığım soluğu duyuyorum, varlığımı
Dünyanın benim için de var olduğunu.
Gülümseyen ve bağışlayan
Bir genişliğe dönüyor içimdeki keder
Dumanı kalkmış karlı bir dağ gibi
Açılıp aydınlanıyorum güneşinle
İnanıyorum yeniden sevgiye ve güzelliğe.
Aralarından ilgisiz geçtiğim insanlar
-Telaşlı, dalgın, uzak-
Daha bir dost görünüyor, daha bir sıcak
İçlerinden biri olduğumu duyuyorum
İyi gözle bakabiliyorum her şeye.
Gelişin hayata bağlıyor beni
Reklam
Kırk kişi oraya zaten ölüme kadar çarpışmaya and içerek gelmişlerdi. Onlar için, sokakta tek yaverle giden Çin Kağanı'nı tutsak etmekle, binlerce çerinin koruduğu
saraya saldırmak arasında hiçbir ayrıntı yoktu. Yaptıkları işin büyüklüğüne, kendilerinden yüzlerce yıl sonra gelenlerin şaşacağı da akıllarına gelmiyordu. Bildikleri tek şey Türk şerefini kurtarmak için pusata davrandıkları idi.
Logoterapiye göre bu yaşam anlamım üç farklı yoldan keşfedebiliriz: 1. Bir eser yaratarak ya da bir iş yaparak; 2. Bir şey yaşayarak ya da bir insanla etkileşerek; 3. Kaçınılmaz acıya yönelik bir tavır geliştirerek. Bunlardan ilki, yani başarı yolu, oldukça açıktır. İkinci ve üçüncü ise, biraz daha ayrıntı gerektirmektedir
Friedrich NietzscheFelsefe
İki Alman. — İnsan Kant ve Schopenhauer'i, akıllarını değil ruhlarını dikkate alarak, Platon, Spinoza, Pascal, Rousseau ve Goethe ile kıyaslarsa: Adları ilk sırada yazılanlar dezavantajlıdır: Onların düşünceleri tutkulu bir ruh hikâyesi oluşturmaz, ortaya ne bir roman, ne düşünülmesi gereken krizler, ne felaketler, ne de ölüm anları çıkar; düşünceleri aynı zamanda bir ruhun istem dışı biyografisi de değildir, aksine Kant'ın durumunda bir kafanın, Schopenhauer'in durumunda ise bir karakterin (“değişmezin”) tanımı ve yansıması, bizzat “aynadan”, yani mükemmel akıldan duyulan sevinç söz konusudur. Kant düşüncelerinden sıyrılıp, kendini gösterdiğinde, en iyi koşullarda dürüst ve saygıdeğer, ama önemsizdir: Onda ayrıntı ve güç yoktur; çok fazla şey yaşamadı, ve çalışma tarzı ona yaşayacak zaman bırakmadı, — haklı olarak ben dış kaynaklı yüzeysel “olayları” değil, talihsizliklere ve sarsıntılara maruz kalan, rahat ve kedersiz zamana sahip olup, düşüncenin tutkusunda yok olan, en yalnız ve sakin yaşamları düşünüyorum. Schopenhauer ondan daha avantajlıdır: En azından nefret, hırs, kibir, güvensizlik konusunda doğanın birtakım sert çirkinliklerine sahip; daha vahşi bir yapıdadır ve bu vahşilik için gerekli zamanı olmuştur. Ama onda eksik olan “gelişmedir”: Düşünce alanında bu eksikti; onun bir hikâyesi yoktu.
Reklam
Reklam