Servet Ayğan
@ayservett
Şu anda okuduğu kitap
Sinir etti ama ağlatmadı...1000Kitap
Merhaba Sevgili Okurlar!
Orhan Kemal yolculuğuma 
Tersine Dünya ile başlamıştım ama 
El Kızı ile taşlar iyice yerine oturdu. Şunu en baştan söyleyeyim; kitabı okurken kendinizi tam anlamıyla siyah beyaz bir Yeşilçam filmi izliyormuş gibi hissedeceksiniz. Olayların akışı ve o tanıdık mahalle sesi sizi resmen içine çekiyor. Gerçekten "Orhan Kemal kalemi" diye bir şey var; öyle bir kalem ki bu, insanı kendine sımsıkı bağlıyor.
Kısaca özetlemek gerekirse; dünya iyisi Nazan’ın, Mazhar ile evlendikten sonra "el kızı" görülerek horlanmasını, iftiralarla ve toplumsal önyargılarla hayatının adım adım mahvoluşunu izliyoruz. 1960’ların o kendine has argosu, eskiyle yeninin çatışması ve sokağın nabzı kitapta muazzam bir akıcılıkla verilmiş. "Sıkıldım" demeye vaktiniz kalmıyor.
Gelelim dürüst hayal kırıklığıma... Herkes "bu kitabı ağlayarak okudum" falan demiş, kusura bakmayın ama ben ağlayamadım, olmadı. Evet, olaylar çok kötü, Nazan'ın başına gelenlere gerçekten çok üzüldüm ama kitap bende ağlama isteği yerine safi bir öfke uyandırdı. Nazan'ın yaşadıklarını sadece bir olaylar silsilesi olarak görüyoruz; başına gelen her şeyi duyuyoruz ama o bunları yaşarken gerçekten ne hissediyor? O derinlikli psikolojik tahliller maalesef yok denecek kadar az.
Nazan’ın iç dünyasına sızamadığım için ağlamak yerine, ona karşı tavır alan eşi Mazhar’a, kaynanası Hacer’e ve diğerlerinin o haksız tutumlarına gerçekten sinir oldum. Kitap benim için hüzünden ziyade, bu karakterlere karşı duyduğum büyük bir sinir harbiyle geçti. O derinliği göremediğimiz, olayları sadece kurgu diliyle izlediğimiz için o beklediğim bağ tam kurulmadı ve bu da derinlik arayan bir okur olarak beklentimin biraz altında kaldı.
Özetle; bir erkek yazarın kadının toplumdaki yerini bu kadar net görmesi harika, kitabı kesinlikle tavsiye
Orhan Kemal yolculuğuma Tersine Dünya ile başlamıştım ama El Kızı ile taşlar iyice yerine oturdu. Şunu en baştan söyleyeyim; kitabı okurken kendinizi tam anlamıyla siyah beyaz bir Yeşilçam filmi izliyormuş gibi hissedeceksiniz. Olayların akışı ve o tanıdık mahalle sesi sizi resmen içine çekiyor. Gerçekten "Orhan Kemal kalemi" diye bir şey var; öyle bir kalem ki bu, insanı kendine sımsıkı bağlıyor.
Kısaca özetlemek gerekirse; dünya iyisi Nazan’ın, Mazhar ile evlendikten sonra "el kızı" görülerek horlanmasını, iftiralarla ve toplumsal önyargılarla hayatının adım adım mahvoluşunu izliyoruz. 1960’ların o kendine has argosu, eskiyle yeninin çatışması ve sokağın nabzı kitapta muazzam bir akıcılıkla verilmiş. "Sıkıldım" demeye vaktiniz kalmıyor.
Gelelim dürüst hayal kırıklığıma... Herkes "bu kitabı ağlayarak okudum" falan demiş, kusura bakmayın ama ben ağlayamadım, olmadı. Evet, olaylar çok kötü, Nazan'ın başına gelenlere gerçekten çok üzüldüm ama kitap bende ağlama isteği yerine safi bir öfke uyandırdı. Nazan'ın yaşadıklarını sadece bir olaylar silsilesi olarak görüyoruz; başına gelen her şeyi duyuyoruz ama o bunları yaşarken gerçekten ne hissediyor? O derinlikli psikolojik tahliller maalesef yok denecek kadar az.
Nazan’ın iç dünyasına sızamadığım için ağlamak yerine, ona karşı tavır alan eşi Mazhar’a, kaynanası Hacer’e ve diğerlerinin o haksız tutumlarına gerçekten sinir oldum. Kitap benim için hüzünden ziyade, bu karakterlere karşı duyduğum büyük bir sinir harbiyle geçti. O derinliği göremediğimiz, olayları sadece kurgu diliyle izlediğimiz için o beklediğim bağ tam kurulmadı ve bu da derinlik arayan bir okur olarak beklentimin biraz altında kaldı.
Özetle; bir erkek yazarın kadının toplumdaki yerini bu kadar net görmesi harika, kitabı kesinlikle tavsiye
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Demek insanların yüzü başka, içleri başkaydı.
Neydi bu kadar çaba, bu kadar bencillik, alçalma, zulüm, işkence? Ambarları yüz yıllık yiyeceklerle, hazineleri bin,on bin yıl yetecek kadar altınla dolu olmasına karşın, yarın aç kalacaklarmış gibi korkuyorlardı.
Umutsuzluk tutsaklığın gıdasıdır. Umutsuzluk köleliğin anasıdır. Umutsuzluk yüreğin yıkımıdır.