ayşenur özdemir
@aysnurrl
Çünkü bazı çocuklar babalarından kim olmaları gerektiğini değil, kim olmamaları gerektiğini öğrenirlerdi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi
Affetmenin getirdiği huzuru en iyi anlatan kitaplardan biri. Aile arkadaşlık aşk ölüm hepsini bir arada görüyoruz ve çok garip anlamlar çıkartıyoruz. Kitapta özellikle hoşuma giden şey ise karakterinlerin kendi içindeki çatışmaları izlemek onların psikolojisinin en derinlerine inmek. Aslında ailemizin geçmişinin bizim kaderimize nasıl yapıştığını ve fark ettiğimizde her şeyin nasıl değişebileceğine yakından şahit oluyoruz,
biz gerçek kimliğinizi buluyoruz benliğimizi.
Jude başlarda en sinir olduğum karakterlerden biriydi ama kitap sonunda ne oldu bilmiyorum gidip kocaman sarılmak istedim. Böyle bir kitap işte başlarda sevdiklerinizden nefret edebilir, nefret ettiklerinize ise sarılmak isteyebilirsiniz.
Lexi ve Gracenin sahneleri, konuşmaları içimi tamamen sıcacık yaptı. Anne ve kızın daha çok sahnesine şahit olmak isterdim. Ve zach nedense benim başlarda en sevdiğim sonlara doğru istemsizce soğuduğum karakter, daha güçlü olmalıydı ama onu da anlıyorum yani işler karışık.
Sonunun böylesine güzel bitmesi benim için çok özeldi hepinize tavsiye ederim.
Kadın değilim ben,
Doğurmadım sevişmedim
O kapıdan geçmedim
Daha içine çökmedim.
“O kadar uzun süre yerde kaldım ki uçma yeteneğimi kaybettim.”
“ Önceleri tarihleri, zamanları ve isimleri hatırlamaya çalışıyorsun. Sanıyorsun ki hayatın sadece olaylardan ibaret, geriye dönüp baktığında sadece başarılarını ve başarısızlıklarını, gençliğinin ve orta yaşlarının önemli tarihlerini hatırlayacağını düşünürsün. Ama hiç öyle değil.
Sevgi. Aile. Kahkahalar. Yolun sonuna geldiğinde sadece bunlar kalmış aklımda.”
