İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım.
Oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgiyle düşmanlar dost olurdu. Ağuların bal, ayrılıkların visal olması hep sevgidendi. Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.
Ağırlığı
korkunun
Boyu ve eni
Sevginin
Özlemin rengi
gölgede
ve güneşte
Ne kadar taş
yutulmalı
mutluluğun
cezası olarak
ve
ne kadar derin kazmalı
Süt ve bal
verene dek
toprak...
Var mı?
Pervâne gibi bâl ü peri odlara yanmış
Dâğ-ı mam-ıla lâle gibi kana boyanmış
Bir bencileyin var mı aceb bâğ-ı cihânda Nâr-ı gam-ı hicrân-ıla cānından usanmış
... ne devletin malı deniz olmalıydı ne de bal tutan parmağını yalamalıydı.
Öptüğüm sen değildin
yanlış anlama
aklımda o vardı
senin dudakların müsaitti sadece
Cezbediyordu güzelliğin uzaktan
yaklaşınca battı dikenlerin