Endülüs TarihiTarih
Puan vermedi·415 syf.··
Beğendi
·2026 29. kitabı
·10 günde okudu
·Okunma: 25 Haziran 2026 22:03
ENDÜLÜS
Müslümanlar; İber yarımadasına 711 yılında girdiler, 1609 yılında bu coğrafya'ya veda ettiler. Tam dokuz asır yaşayan bu topluma Endülüs adını verdiler. Ve biz asırlar sonra bıraktıkları mirasla Endülüs Medeniyeti olarak anıyoruz.
O dönemin İspanyasın da yaşayan Vizigot Krallığı, taht mücadelesi içinde Kuzey Afrika da fetih hareketlerini sürdüren Müslüman Berberiler ve Araplardan yardım talebi üzerine, Kuzey Afrika Valisi Mûsâ b. Nusayr.. Berberi asıllı Tarık b. Ziyad komutasında Dört bin kişilik Keşif birliğini göndererek, önce yardım talebine cevap vermiş zamanla da fetih mücadelesine başlamıştır.
Şüphesiz İber yarım adasının kritik durumu Avrupa ile Afrika arasında hem ticaret hem de köprü olması müslümanları fetih hareketinde etkili olmuştur. Günümüz İspanya ve Portekiz sınırlarında ki bir çok yeri fetih gerçekleştirirken Kurtuba (Cordoba) başkent yapmışlardır. O dönem Vizigot krallığı, Portekiz krallığı, Kastilya krallığı, Yahudiler vs. ikâmet etmektedirler.
Endülüs Müslümanları inanç, eğitim ve yaşayış tarzı ile vatan bildikleri bu toprakları imar faaliyetleri ile her türlü alanda yenilik getirmiş, zaman içinde adından söz ettiren söz sahibi olacak bir güce ulaşmışlardır. Kurmuş olduğu eğitim sistemi ile Avrupayı bile etkisi altına alacak.. İlim adamları, Alimler, filozoflar yetişmiş..Sonrasında gelen nesillere bir ışık, bir pusula olarak büyük bir miras, bir kılavuz bırakmıştır. İbn Hazm, İbn Habib, İbnü'l- Kûtiyye, Abdullah b. Bulukkin, Gırnatalı İbnü'l Hatib, Ahmed er-Râzi, Uzri, Bekri, İbn Bâcce, Ebu'l Kâsım Abbas b. Firnâs Zerkâli vs. gibi İlim adamlarının eserlerini çeviri yapılarak her alanda gelişme sağlanmıştır.
"Müslüman Endülüs'ten bize 30 kitap kaldı, atomu parçalayabildik. Şayet yakılan bir milyon kitabın yarısı kalsaydı çoktan uzayda
Efsane, İskender Pala’nın tarihi gerçeklerle zengin bir hayal gücünü harmanlayarak kaleme aldığı, Osmanlı denizcilik tarihinin en görkemli dönemini anlatan sürükleyici bir tarihi romandır. Kitap, Akdeniz’i bir Türk gölü haline getiren efsanevi denizci Barbaros Hayreddin Paşa’nın, namıdiğer Hızır Reis’in hayatını, zaferlerini ve iç dünyasını konu alır.
Roman, Hızır Reis ve kardeşlerinin Oruç Reis önderliğinde Akdeniz dalgalarıyla mücadelesinden başlayarak, Cezayir’in alınışına, Osmanlı devlet kademesine geçişe ve Preveze Deniz Zaferi gibi tarihin akışını değiştiren büyük başarılara kadar uzanan geniş bir dönemi kapsar. Ancak İskender Pala, Barbaros’u sadece savaş meydanlarında kazanan sert bir komutan olarak değil; aşka düşen, sanata değer veren, derin bir maneviyata ve içsel sorgulamalara sahip, etten kemikten bir insan olarak tasvir eder. Kitapta tarihi kronolojinin yanı sıra, Akdeniz’in o dönemki kozmopolit yapısı, denizcilik terminolojisi ve satır aralarına işlenmiş hüzünlü bir aşk hikayesi de geniş yer tutar.
Yazarın divan edebiyatından beslenen zengin, edebi ve akıcı dili, okuyucuyu 16. yüzyılın barut kokulu deniz savaşlarına, kadırgaların ahşap gıcırtılarına ve saray entrikalarına doğru büyüleyici bir yolculuğa çıkarır. Efsane, bir milletin denizlerdeki altın çağını ve o çağa adını veren bir kahramanın insani yönlerini merak edenlerin büyük bir keyifle okuyacağı bir başyapıttır.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Allah rahmet etsin, cennet mekan Yavuz Sultan Selim hakkında çok detaya girmeden (emecen hocanın kitabına kıyasla) öz ve bilgilendirici şekilde konuyu ele almış müellif. Kütüphanemde bulunmasını isteyeceğim bir kitap, Yavuz hakkında toplama yapan herkeste aynı şekilde hareket edecektir.
Bir diğer şeyse; Barbaros kardeşler hakkındaki malûmatlar. Bunlarda hızlandırılmış kurs tadında öz olarak sunulmuş, kaba taslak bir fikir oluşturuyor.
SERİDE HEM EN SEVDİĞİM HEM DE EN AĞLADIĞIM KİTAP
Uyarı:SPOİ İÇERİR
Ben bu seride bölüm başlarında ve ara ara gökçen ve murathanın çocukluklarını okumayı çok seviyorum. Eğer karakterlerimizin tanışıklığı uzun zamana dayanıyorsa bir geçmiş bir günümüz şeklinde yazılmış sahneler bence karakterlere daha çok bağlanmamızı sağlıyor. Onun dışında emek karakterinin şehit olması beni çok üzdü ve ağlattı çünkü okuduğum diğer askeri kurgularda bölümde bir şehit varsa bölüm başlığı veya bölümün başındaki söz ölümle, vatanla,şehitlikle alakalı oluyor. Gökçen de ise 2 sayfa öncesinde espri yapan Emek bir bakmışız Kelime-i Şehâdet getiriyor... Hiç beklemediğim anda şehit olduğunu okudum
Ama şunu da söylemek istiyorum ki loressima sanırım ölüm sahnesi yazmayı pek sevmiyor çünkü diğer kitapların aksine loressima kitaplarında biri şehit düştüğünde veya öldüğünde biz bunu en fazla 3 sayfa boyunca okuyoruz. Bir de ölmesine üzülsem de bence şehit düşebilecek tek asker Emek'ti. Süleyman şehit olamazdı Aybüke var ( tam tersi de geçerli) Zülfikar şehit olamazdı Duru var, Barbaros şehit olamazdı Bilge var, murathan şehit olamazdı çünkü olduğu takdirde kitap biter. Timur şehit olamazdı çünkü lorenin okurlara tiMur için ayrı kitap çıkaracağına dair sözü vardı Timur şehit olsaydı bülbül kapanı var olamazdı. Loressima da sevdiği olmayan Emek'i şehit olarak yazdı. YORUM ÇOK UZUN OLDU BURAYA KADAR OKUDUYSANIZ Bİ BEĞENİNİZİ ALIRIM OKURLARR :))))))
İskender Pala’nın kalemine, divan edebiyatı birikimine ve tarihi kurgularına oldukça aşina bir okuyucuyum; öyle ki bu kitap onun okuduğum 18. eseri oldu. Ancak açıkça söylemeliyim ki bu zamana kadar beni okurken en çok zorlayan, en çok yoran kitabı kesinlikle Efsane oldu. Barbaros Hayreddin Paşa gibi muazzam bir tarihi figürü ve o dönemin Akdeniz dünyasını okuma heyecanıyla başladığım roman, maalesef edebi bir mesaiye ve sabır testine dönüştü.
Kitabın en büyük handikaplarından biri, okuma ritmini tamamen baltalayan sözlük düzeni. Denizcilik gibi tamamen yabancı ve ağır bir jargona sahip bir alanda, terimlerin sayfa altında verilmek yerine kitabın en arkasına saklanması çok büyük bir hata. Sürekli arkaya bakmaya çalışmak hikayeden koparıyor, bakmasanız metin eksik kalıyor; bu durum okuyucu için tam bir işkence. Üstelik yazar, dönemi yansıtma çabasıyla metni hikayeden rol çalan teknik bir denizcilik kılavuzu haline getirmiş. Yelken türleri, rüzgarlar ve gemi parçaları arasında olay örgüsü tamamen gölgede kalıyor.
Bunun da ötesinde, romanda olaylar değil, durumlar üzerine söz uzatıldıkça uzatılmış. Yazarın o divan edebiyatından gelen betimleme ve içsel durumları sayfalarca sürdürme alışkanlığı metni fazlasıyla hantallaştırmış. Karakterler birbirleriyle konuşmuyor, adeta karşılıklı edebi manifestolar ve ağdalı beyitler fırlatıyorlar. Bir karakterin sitemindeki o can alıcı ihanet veya acı duygusunu hissetmek yerine, günlük konuşma dilinden tamamen uzak, yapay cümleleri çözmeye çalışırken yoruluyorsunuz. İnsan okurken ister istemez "Ne diyorsun sen?" diye isyan etmekten kendini alamıyor. İskender Pala’nın o alışık olduğum, hikayeyi ön plana alan ve dili yormadan akıtan tarzından sonra bu kitap, bunca kelime kalabalığının arasında boğulmuş ve çok daha kısa, net olabilecekken
Bu seriye çok bağlandım ama veda etme vakti de geldi. Herşeyi ile çok güzel bir askeri kurguydu. Murathan ve Gökçen'in birbirine olan bağlılığı kitapta çok güzel işlenmişti. Kitabın diğer çiftlerinden en sevdiğim ikili Barbaros ve Bilge'ydi. Tim sahnelerini okurken askeriye atmosferinin içindeymişim gibi hissettim. Özellikle Timur geldiği zaman çok mutlu oluyordum sebebini bilmediğim bir şekilde GJJDJFJDJF. Okurken çok keyif aldığım bir kurguydu, bir sonraki kitap yorumunda görüşmek üzere
