Günün sonunda, pamuklu eldivenlere karşın, ellerinin avuçlarının içine kadar yara içinde kaldığını gören Artyom, insanın gerçek varoluş nedenini hayatın anlamını nihayet kavradığına kanaat getirdi. İnsanlar ona göre karmaşık bir makineydi; önce gıda ürünlerini yok eden sonra da bok üreten bir makine... Ömür boyu bozulmadan işliyordu, şayet hayatın "anlamından" kast edilen kesin bir hedefe varmaksa, bu tamamen anlamsızdı. Hedef, bu süreçti.