Yalın bir söyleyişle şiire başlayan ve genellikle yaşamak sevinci ve aşk temaları üzerinde edebiyat yapmadan duran Cumalının bu eserinde, ilk üç kitabıyla son şiirleri toplanıp okuyucu ile buluşturulmuştur.
AH'LAR AĞACI
♡♡♡
Ah'lar Ağacı dokuz farklı şiirden oluşuyor. “Ah” kelime anlamı olarak pişmanlık, öfke, özlem, beğenme gibi duyguları aktarıyor ve hemen hemen her şiirde geçiyor.
Kitabın adını da aldığı Ah'lar Ağacı şiiri: sitem, acı ve öfkenin yazardaki en net yansımasıydı bana göre, benim de en çok etkilendiğim dizeler oldu haliyle.
Erken yaşta annesini kaybeden Didem Madak tesellisini kızında bulup annesinin adını kızına vermiş ve kendi kaderini bir nevi kızına miras bırakıp kendisi de kızı daha çocukken vefat eder. Anlayacağınız şiirleri kadar hayat hikayesi de oldukça etkileyici bir şarimiz.
Didem Madak'ın basılmış olan ikinci kitabıdır AH'LAR AĞACI. İlk olarak 2002 yılında, Everest Yayınları tarafından basılan kitabın ikinci baskısı Kasım 2012 tarihinde, Didem Madak'ın ölümünden bir yıl sonra, Metis Yayınları tarafından yapılmıştır.
Ben bu şiirleri uzun zamana yayarak okudum. Her dizesi yüreğe işleyen müthiş bir eserdi. "Ah’lar Ağacı” bir hatıra defteri değil, bir iç kanaması niteliğindedir. Genel olarak şiir okumayı çok tercih etmesem de, bu kitabı okumak istedim. İyi ki okudum, sizlere de tavsiyemdir
ŞİİRLER, SESSİZ BİR ŞARKIDIR ANLAYANA
Bir ilaç içsem bari diye düşündüm,
Biraz kolonya sürünsem,
Ferahlasam, pencereyi açsam.
Şöyle bir şey yazdım sonra:
Yağmur, çamurlu bir elbise dikiyor şehre
Sıkılıyoruz hepimiz bu çamurlu giysinin içinde.
Berbattı,
Bir şiire böyle başlanmazdı...
Güçlü bir el silkeledi beni sonra
Sanırım Tanrı’nın eliydi.
Sayamadım kaç ah döküldü dallarımdan.
Binlerce yeşil gözü olan bir zeytin ağacı gibi,
Çok şey görmüşüm gibi,
Ve çok şey geçmiş gibi başımdan,
Reklam
Bozkır veya Sessiz bir büyüme1000k
"Bozkır", 9 yaşındaki küçük bir çocuğun, Yegoruşka'nın, eğitim için annesinden ayrılarak dayısı ve bir din adamıyla birlikte Ukrayna bozkırında yaptığı uzun ve maceralı yolculuğu anlatır.
Eser, sadece bir seyahatname değil, aynı zamanda çocuğun olgunlaşma sürecini ve Rusya'nın geniş toplumsal panoramasına dair izlenimlerini aktaran derin bir gözlem metnidir.
Yolculuğun Başlangıcı ve Yol Arkadaşları
Yegoruşka, dul annesi onu yatılı okula göndermek isteyince, dayısı tüccar İvan İvanıç Kuzmiçov ve peder Hristofor Siriyskiy ile birlikte yola koyulur. Yolculuk, sıcak bir yaz sabahında, sıradan bir araba yolculuğu gibi başlar ancak Yegoruşka için bilinmezliğe ve yeni deneyimlere açılan bir kapıdır. Başlangıçta annesinden ayrılığın hafif hüznünü taşısa da, bozkırın canlı ve değişen manzarası kısa sürede dikkatini çeker.
Hikâyenin asıl kahramanı, Çehov'un şiirsel diliyle ete kemiğe bürünen bozkırdır. Çehov, bozkırı sadece bir mekân olarak değil, renkleri, sesleri, kokuları ve kendi yaşam döngüsü olan canlı bir varlık gibi tasvir eder.
Uçsuz bucaksız otlar, rüzgârda dalgalanan başaklar, gün batımının kızıla boyadığı ufuklar ve yıldızlı gecelerin sonsuzluğu, Yegoruşka'nın gözünden detaylıca aktarılır. Bozkır, her an değişen ışık ve gölge oyunlarıyla adeta nefes alır.
Yegoruşka, yolda karşılaştığı kuşlar, böcekler ve doğanın diğer unsurlarıyla kurduğu saf bağ ile yalnızlığını unutur. Bozkır, onun için hem bir oyun alanı hem de ilk felsefi sorgulamalarının başladığı yerdir.
İnsanlarla Tanışma
Yolculuk, Yegoruşka'yı Rus toplumunun farklı katmanlarından insanlarla bir araya getirir. Bu karşılaşmalar, çocuğun dünyayı tanıma sürecini hızlandırır.
Tüccarlar ve Din Adamları: Dayısı Kuzmiçov'un ticari kaygıları ve peder Hristofor'un dindar duruşu, Yegoruşka'nın yetişkin dünyasının
Canıma Susuyorum
Mehmet Ercan'dan 
Canıma Susuyorum muhteşem bir eser okudum. Yazar bu kitapta şiir, şiirsel sözler ve bunun yanında az da olsa sanki şiirsel bir dille deneme yazmış gibi kombin bir tarz sergilemiş. Kendini, bizi ve hayatı şiirselleştirerek özgün bir tarz geliştirmiş. Okudukça sanki hayata ve kendimize şiirlerini ayna olarak tutmuş gibi oluyoruz. Çünkü şiirlerinde biraz kendisi biraz biz biraz da hayat var. Okudukça bunu açık bir şekilde görebiliyoruz.
Şiirler kadar şiirsel dil kullanılmasını ve bu tarz yazı ve sözleri de çok beğenerek ve severek okurum. Bu nedenle kitap bana hitap ettiği için çok beğendim. Sayfa sayısı az olmasına rağmen sindirerek ve alıntılayarak okumaya çalıştığım için kitabı üç veya dört günde bitirebildim. Dili sade, anlaşılır ve akıcıdır. Okumanızı tavsiye ederim...
Kitapla kalın!!
Kitaptan alıntılar;
***
Canıma Susuyorum
Aşka ihtiyaç duyduğundan mı canımı kırdın
Yerlere saçılmış bir can kırığıyım şimdi
Dokunmaya kalkma sakın
Ellerin kesilir, beni kanatırsın
Öyle bir gidişle git ki
Rüzgârın süpürsün can kırıklarımı
Bir aşkın tek bilinmeyeni sendin
Bu kadar mı sıkıldın gizlendiğini öznelerden
İçimde sana ait kelimelerin katilisin!
Yanağımda parmak izlerin duruyor
Canına kastedecek bir aşkın var mıydı' diye soruluyor
Adına anmamak adına susuyorum
En azı dişlerimle ismini ısırıyorum
En çok da adını susuyorum
Artık kalbim attıkça seni topluyor damarlarımdan
Gözlerim yaşlarını tutup bebeği gibi bakıyor
Dört mevsim yağmur içti bedenim kokundan arınmak için
Başaklar koyuveriyor kendini hıçkırıyorken bulutlar
Mehmet Ercan'dan Canıma Susuyorum muhteşem bir eser okudum. Yazar bu kitapta şiir, şiirsel sözler ve bunun yanında az da olsa sanki şiirsel bir dille deneme yazmış gibi kombin bir tarz sergilemiş. Kendini, bizi ve hayatı şiirselleştirerek özgün bir tarz geliştirmiş. Okudukça sanki hayata ve kendimize şiirlerini ayna olarak tutmuş gibi oluyoruz. Çünkü şiirlerinde biraz kendisi biraz biz biraz da hayat var. Okudukça bunu açık bir şekilde görebiliyoruz.
Şiirler kadar şiirsel dil kullanılmasını ve bu tarz yazı ve sözleri de çok beğenerek ve severek okurum. Bu nedenle kitap bana hitap ettiği için çok beğendim. Sayfa sayısı az olmasına rağmen sindirerek ve alıntılayarak okumaya çalıştığım için kitabı üç veya dört günde bitirebildim. Dili sade, anlaşılır ve akıcıdır. Okumanızı tavsiye ederim...
Kitapla kalın!!
Kitaptan alıntılar;
***
Canıma Susuyorum
Aşka ihtiyaç duyduğundan mı canımı kırdın
Yerlere saçılmış bir can kırığıyım şimdi
Dokunmaya kalkma sakın
Ellerin kesilir, beni kanatırsın
Öyle bir gidişle git ki
Rüzgârın süpürsün can kırıklarımı
Bir aşkın tek bilinmeyeni sendin
Bu kadar mı sıkıldın gizlendiğini öznelerden
İçimde sana ait kelimelerin katilisin!
Yanağımda parmak izlerin duruyor
Canına kastedecek bir aşkın var mıydı' diye soruluyor
Adına anmamak adına susuyorum
En azı dişlerimle ismini ısırıyorum
En çok da adını susuyorum
Artık kalbim attıkça seni topluyor damarlarımdan
Gözlerim yaşlarını tutup bebeği gibi bakıyor
Dört mevsim yağmur içti bedenim kokundan arınmak için
Başaklar koyuveriyor kendini hıçkırıyorken bulutlar
Güneşi Uyandıralım " ama " Büyükler güneşi uyandırmayı bilmez." demişti Zeze kitabın sonunda. Haklı da aslında; biz büyükler çocukların güneşini çaldık, karanlıklara çağ açıp onları fenersiz bıraktık. Şimdi güneş nasıl uyandırılır nerden bilelim?... Şeker Portakalı kitabının devamı olan kitabımız Zeze ' nin son çocukluk ve ilk ergenlik maceralarını yine Zeze' nin o kendine has hüznüyle, yüreğinize dokunarak anlatıyor. Zeze yine yaramaz ve yine hayalperest... Hayatın kazdığı karanlık çukurlardan hayalleriyle çıkmaya çalışırken gerçeklerin acımasız soğuğunda üşüyen bir çocuk. Gerçek hayatta bulamadığı sevgiyi, yine bu kitapta da hayali arkadaşlarında- Cururu kurbağası ve bir şarkıcı olan Maurice- arıyor. Özellikle hayallerinde baba karakteri yerine koyduğu Maurice ile ilgili olan bölümler bir babanın insan hayatına neler katacağı yada hayatından neleri çalacağının kanıtı gibi. Bir çocuğun başını okşayıp, yanağına sıcak bir öpücük kondurup iyi geceler dileyen bir babası varsa dünya hazineleri onun önünde demektir. Aslında kitap hakkında uzun uzun anlatacaklarım yok; çocuk olan, çocuk kalan tüm yürekler severek okuyacak, kendilerine dersler çıkarıp yavrularına en güzel miras olarak sevgi bırakacaklarına bir kez daha iknâ olacaklardır. Benim asıl yazacaklarım, asıl cümlelerim Zeze' ye ve yeryüzündeki tüm Zezelere.... Ah benim küçük Zezem hani birgün " Çok mutsuz bir çocuğum ben" demiştin ya; Şimdi sana bir sır vereyim Zeze artık büyükler de çok mutsuz. Mutluluğa giden yollarımızı kaybettik galiba. Uyandıramadık içimizde karanlıkta boğulan umut güneşini, veremedik can suyunu, yeşertemedik yeniden... Azıcık gözünü açacak olsa "kapat" diyerek karanlığımıza itti bilmediğimiz kanlı eller. Şimdi gel desem sana, kırılan kanatlarımızı saralım, yaralarımıza güneşin umut ışıklarından
Saatin Susu 
Gökhan Tan
Merhaba arkadaşlar
#şiirseverler burada mı?
Yazarımızın,tüm oğullara ve kızlara kaleme aldığı şiirleri ilgiyle okurken kah #hüzünlü , kah #sevdayüklü ,kah #yalnızlık #siirler iyle gönlüme misafir oldu
Ayrıca yazarımız,Dünyada yaşanan güncel olaylarada kayıtsız kalmayıp Gazze ye Uyanış,Altın Gözlü Filistin şiiriyle yüreklere dokunmuş.Duanın gücüne yürekten inanan #gokhantan #duanıngücü şiiri ile mahsun yüreklere umut ışığı ekmiş.
Sizler için hemen aşağıya #saatinsusu ndan #siirler bırakıyorum.
“Duanın Gücü
Taze dualarda inler annemin seccadesi
Kim bilir içinde ne gömülüdür çeyizlerin
gün görmemiş yanaklarında
Bir yas giyiti bazen bazen bir neşe pınarı
sonsuz heceler inler
Kalbin gömütlerinde
Kim bilir hangi göz maviliğini saklar
serenatlar boynunu büker
Dualar kalkar ayağa
Son umut yalnız bendedir der…”
*
“Gazze’de Uyanan Güneş
Yapraklar ağlar hüznün gölgesinde.
Ekinlerden akan başaklar sızılar .
Sütünü gömmüş kemikten göğüslere
Bir sıtma nöbeti çağlar gömleklerimin düğmesinden ağrı
Bu bir sınav değil
Umutsa dorukların öksürdüğü lavlarda saklı
Bir vampire akıl danışmak neyse .
Onunla güreşmek sancılı yokuş teli
Peki ya bu nedir diye sorarım.
Reklam
Reklam