"Montague, dostum, bu mücadele neredeyse sona ermek üzere. Cezamı gönderen o ruhlar âlemi sonunda bana biraz huzur verdi. Artık biliyorum ki acılarım yakında sonra erecek."
Bir söz birliği dahi etmemiş olmamıza rağmen hem Gon hem de ben, okulda birbirimizi bilmezden geldik. Ne konuştuk ne de bakıştık. Öyle ki sanki tahta silgisi ya da tebeşir gibi okulu oluşturan demirbaşlardan ibarettik. Burada hiçbirimiz gerçek değildik.
