”Peki, insanlar nerde?” dedi küçük prens. ” İnsan kendisini çölde çok yalnız hissediyor.’’ ‘’İnsanların içinde de öyle hissedersin’’ dedi yılan. ”Arada pek fark yoktur.”
Bir sabah gün doğarken aç perdelerini, bak!
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar;
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak,
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar,
Bil ki seni istiyorum.
Sonra gittin.
Birlikte kışlıkları naftalinleyecektik.
Söz vermiştim unutmayacaktım gözlerini
Bir yeşil fanila gibi ipte, alıp ütüleyecektim.
Herkese iyi akşamlar demeyi öğretecektim gözlerine.
Sonra gittin.